Showing posts with label article. Show all posts
Showing posts with label article. Show all posts

Wednesday, June 16, 2010

အမွားမ်ားႏွင့္ရင္ဖြင့္ျခင္း


အေကာင္းျမင္သေဘာ ရွိေသာသူတို႔သည္ အမွားမ်ားမွ သင္ခန္းစာယူၾကၿမဲျဖစ္သည္။ မိမိအမွားေၾကာင့္ ဘယ္ေတာ့မွ စိတ္ပ်က္မသြား။ ကြ်ႏု္ပ္မွာ က်င့္ဆဲေသကၡ ျဖစ္ေသာေၾကာင့္ အမွားမ်ားမွသင္ခန္းစာ ယူရေကာင္းမွန္းသိေသာ္လည္း အမွားလုပ္မိတိုင္း အနည္းငယ္ စိတ္ထိခိုက္တတ္၏။ ထို႔အတြက္ ကြ်ႏု္ပ္တြင္ အားေပးႏွစ္သိမ့္သူမ်ား လိုအပ္၏။

တစ္ခ်ိဳ႕ေသာသူတို႔သည္ အေၾကာင္းတိုက္ဆိုင္လာလွ်င္ မိမိခံစားခ်က္မ်ားကို ရင္ဖြင့္တတ္ၾကသည္။ မိမိစိတ္က်န္းမာေရးအတြက္ ရင္ဖြင့္ျခင္းမွ ရရွိလာေသာ အားေပးႏွစ္သိမ့္မႈမ်ားသည္ အလြန္အေရးႀကီးလွ၏။ ကြ်န္ေတာ့္ဘ၀တြင္လည္း ကြ်န္ေတာ့္ခံစားခ်က္မ်ားအတြက္ ရင္ဖြင့္စရာမ်ားစြာရွိသည္။ အေၾကာင္းတိုက္ဆိုင္တိုင္းလည္း ဖြင့္ခဲ့ဖူး၏။ သို႔ေသာ္ ကြ်န္ေတာ့္ရင္ဖြင့္သံကို နားေထာင္သူေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားသည္ (ရင္ဖြင့္တာကိုနားမလည္၍လားမသိ) ဟားတိုက္ရယ္ေမာ၍တစ္မ်ိဳး၊ ျပစ္တင္ရႈံ႕ခ်၍တစ္သြယ္၊ မၾကည္ၾကည့္ ၾကည့္၍တစ္နည္း၊ ဆန္႔က်င္ကန္႔ကြက္၍တစ္ဖုံ တုံ႔ျပန္ၾကၿမဲျဖစ္သည္။

အနည္းငယ္ေသာ (မွတ္မွတ္ရရ ႏွစ္ေယာက္) နားေထာင္သူတို႔၏ ေက်းဇူးေၾကာင့္ ရင္ဖြင့္ျခင္း၏ အရသာကို ကြ်န္ေတာ္ေကာင္းေကာင္းနားလည္ခဲ့၏။ အျပဳသေဘာတုံ႔ျပန္မႈရေသာ ရင္ဖြင့္ၿပီးစအခ်ိန္၌ မိမိတြင္ဘာအပူအပင္အရႈပ္အေထြးမွမရွိ။ တစ္ကိုယ္လုံး ေလထဲေျမာက္တက္သြားသလို ေပါ့ပါးလြတ္လပ္စြာ ခံစားရ၏။ ထို႔ေၾကာင့္ ရင္ဖြင့္ျခင္းမွ ရရွိေသာ ေပါ့ပါးလြတ္လပ္မႈကို ခံစားႏိုင္ဖို႔ မိမိရင္ဖြင့္သံကို စာနာစြာ နားေထာင္မည့္သူ အနည္းဆုံးတစ္ေယာက္လိုအပ္၏။

သင္သည္ သင္၏သူငယ္ခ်င္းအေပါင္းအသင္းမ်ားေရွ႕တြင္ ရင္ဖြင့္ေနသည္ ဆိုၾကပါစို႔။ သင္၏ရင္ဖြင့္သံကို နားေထာင္သူမ်ားသည္ ပြင့္ေနေသာ သင္၏ရင္ထဲကို ကရုဏာေတြ၊ ေမတၱာေတြ၊ အားေပးႏွစ္သိမ့္မႈေတြ ရက္ရက္ေရာေရာ ထည့္ေပးဖို႔လုိအပ္၏။ ထိုသို႔မဟုတ္ပါပဲ ဆန္႔က်င္ကန္႔ကြက္မႈမ်ား၊ မေက်နပ္မႈမ်ား ထည့္ေပးလုိက္လွ်င္မႈ ထိုဆန္႔က်င္မႈမ်ားသည္ သင္၏ရင္ထဲကို လြတ္လပ္ေပါ့ပါးေသာ ေက်နပ္ႏွစ္သိမ့္မႈေတြ ၀င္မလာေအာင္ ဆို႔ေပးလုိက္သလို ျဖစ္သြားေပမည္။ တကယ္တမ္းတြင္ မိမိရင္ဖြင့္သံကို ဆန္႔က်င္ကန္႔ကြက္ရေလာက္ေအာင္ ရင္ခြင္မဲ့ေသာမိတ္ေဆြ ရွိလိမ့္မည္မထင္။ ထိုသို႔ တကယ္ျဖစ္ခဲ့လွ်င္လည္း တစ္ခုခု တိမ္းပါးလြဲေခ်ာ္ေန၍ ျဖစ္ရေပမည္။ ဥပမာ သင္၏ရင္ဖြင့္သံသည္ အေတြးအေခၚအယူအဆတစ္ခုလို ျဖစ္ေနခဲ့လွ်င္ နားေထာင္သူမ်ားထံမွ မလြဲမေသြ ဆန္႔က်င္ေသာ အသံကို ၀မ္းနည္းပက္လက္ ရရွိလိမ့္မည္ျဖစ္သည္။ ထို႔ေၾကာင့္ သင္သည္ သင္၏ခံစားခ်က္မ်ားျပည့္သိပ္ေနေသာရင္ကို မပြင့္တပြင့္ မဖြင့္ပဲ ရွင္းရွင္းလင္းလင္းက်ယ္က်ယ္၀န္း၀န္း ဖြင့္ျပသင့္လွေပသည္။ မိမိရင္ဖြင့္သံသည္ အယူအဆတစ္ခုလို မျဖစ္ဖို႔လည္း အေရးႀကီး၏။ ဤေနရာတြင္ ႏွလုံးသားကို ပညာျဖင့္မေရာမိပါေစႏွင့္။ ႏွလုံးသားသည္ ခံစားခ်က္၊ ပညာသည္ ဆင္ျခင္ယူဆျခင္း ျဖစ္သည္။ သို႔မဟုတ္ပါက သင္ေမွ်ာ္လင့္ေသာ သင့္ႏွလုံးသားအတြက္ အားေပးႏွစ္သိမ့္သံမ်ားသည္ ဆန္႔က်င္ ကန္႔ကြက္သံမ်ားအျဖစ္ ထြက္ေပၚလာေပလိမ့္မည္။ ထို႔ေၾကာင့္ မိမိကို နားအလည္ဆုံး မိတ္ေဆြသူငယ္ခ်င္း တစ္ေယာက္ထံတြင္ လြတ္လြတ္လပ္လပ္ရင္ဖြင့္ျခင္းသည္ အေကာင္းဆုံးျဖစ္၏။ သင့္ကိုနားလည္သူသည္ သင့္ခံစားခ်က္တြင္ အေတြးအေခၚအယူအဆသေဘာမ်ား ပါေနသျဖင့္ မိမိအယူအဆႏွင့္ ဆန္႔က်င္ေနေစကာမႈ သင့္ကို နားလည္ခံစား၍ အားေပးႏွစ္သိမ့္မႈမ်ား ေပးလိမ့္မည္ျဖစ္သည္။ ထိုသူငယ္ခ်င္းမ်ိဳးကို ေခတ္စကားျဖင့္ bosom friend (ရင္ဘတ္ မိတ္ေဆြ) ဟု ေခၚ၏။

ကြ်န္ေတာ္သည္ ကေလးဘ၀ကစ၍ ယခုအခ်ိန္အထိ အေၾကာင္းတိုက္ဆိုင္လွ်င္ ရင္ဖြင့္တတ္၏။ ငယ္စဥ္ကေတာ့ ကြ်န္ေတာ့္ ရင္ဖြင့္သံကို သေဘာထားမွန္မွန္ႏွင့္ နားေထာင္ေပးခဲ့သူ တစ္ေယာက္မွ် မရွိခဲ့ပါ။ ႀကီးလာေတာ့လည္း ကြ်န္ေတာ့ရင္ဖြင့္သံကို နားလည္သူအေတာ္ရွား၏။ ငယ္ငယ္တုန္းကဆိုလွ်င္ ကစားေဖာ္အခ်င္းခ်င္းမ်ားဆီသို႔ရင္ဖြင့္ရုံမွ်မက လူႀကီးမ်ားတိုင္ေအာင္ လွည့္ပတ္ရင္ဖြင့္ဖူးသည္။ ထိုစဥ္ကေတာ့ ကြ်န္ေတာ္သည္ ထိုသို႔ျပဳလုပ္ျခင္းကို ရင္ဖြင့္သည္ဟု နားမလည္ခဲ့ပါ။ ကြ်န္ေတာ့္ရင္ဖြင့္သံသည္ သူတို႔အတြက္ ဟာသတစ္ပုဒ္လိုျဖစ္သည္။ တစ္ခါတစ္ရံ ကြ်န္ေတာ့္ရင္ဖြင့္သံကို ရန္သူ၏ စစ္ခ်ီသံကဲ့သို႔ အေမာတေကာ ဆန္႔က်င္ကန္႔ကြက္ ခုခံၾကသည္။

ကြ်န္ေတာ္ငယ္ငယ္က မိဘရုိက္၍ေသာ္လည္းေကာင္း၊ သူမ်ား ရန္စအႏိုင္က်င့္၍ေသာ္လည္းေကာင္း ခဏခဏ ငုိခဲ့ရသည္။ မိဘရိုက္သျဖင့္ ကြ်န္ေတာ္ ငိုေသာအခါ အျခားကေလးေတြ ေပ်ာ္မေပ်ာ္မသိေသာ္လည္း။ သူတို႔ ရန္စအႏိုင္က်င့္၍ ကြ်န္ေတာ္ ငိုရလွ်င္ သူတုိ႔အလြန္ေပ်ာ္ၾကသည္ကို ကြ်န္ေတာ္ ရွင္းရွင္းလင္းလင္း ေၾကေၾကကြဲကြဲသိသည္။ ပူေလာင္ ေၾကကြဲလြန္းလွသျဖင့္ ရင္ကိုဖြင့္ခ်ေသာအခါမ်ားတြင္လည္း ဟားတိုက္ရယ္ေမာၾကသည္။ ထိုအခါတြင္ ကြ်န္ေတာ္သည္ ငါ့ကို ဘယ္သူမွ အဖက္မလုပ္ၾကပါလားဟု အထီးက်န္မႈကို စတင္ခံစားလာရသည္။ ထိုအထည္းက်န္ ေၾကကြဲမႈ၏ ရလဒ္အျဖစ္ ေနာက္ပိုင္းတြင္ ကြ်န္ေတာ္သည္ သူတပါးေပ်ာ္ရႊင္သည္ကို မည္သည့္နည္းႏွင့္မွ် နာလို ရႈစိမ့္ႏိုင္မႈ မရွိေသာ ကေလးတစ္ေယာက္ျဖစ္လာခဲ့သည္။ လူတိုင္း ကြ်န္ေတာ့္ထက္ ႀကီးက်ယ္ျမင့္ျမတ္သူဟုလည္း ထင္မွတ္လာသည္။ ပိုဇစ္ရွင္းက ေအာက္ဆုံးေရာက္ေနသည္ဟု ခံစားရသျဖင့္ မိမိကုိယ္ကို ယုံၾကည္မႈေတြလည္းေပ်ာက္ဆုံးလာသည္။ (အထီးက်န္မႈေၾကာင့္ အေပါင္းအသင္းမက္ေမာသူ တစ္ေယာက္လည္းျဖစ္လာသည္)။ သူတပါး ေအာင္ျမင္ ေပ်ာ္ရႊင္ေနသည္ကို ၾကားေန၊ ျမင္ေနရလွ်င္ ရင္ထဲတြင္ နင့္ကနဲခံစားရသည္။ အဘယ့္ေၾကာင့္ဆိုေသာ္ သူတို႔ေတြ (လူေတြအားလုံး) ေအာင္ျမင္သြားလွ်င္ မိမိကို အခြင့္သင့္တိုင္း အႏိုင္က်င့္ေစာ္ကားၾကလိမ့္မည္ဟု မိမိမသိစိတ္ထဲတြင္ အစဥ္အၿမဲကိန္းေအာင္းေနေသာေၾကာင့္ ျဖစ္ေလသည္။ (သတိ။ ။ ေၾကာက္စရာေကာင္းေသာ စိတ္ေရာဂါတစ္မ်ိဳးျဖစ္သည္။) ယခုအခ်ိန္ထိ ထိုအရိပ္အေငြ႔ အထုံသဘာ၀သည္ ကြ်န္ေတာ့္ရင္ထဲတြင္ မသိမသာ ကိန္းေအာင္းေနေသးသည္။ ပတ္၀န္းက်င္၏ အထပ္ထပ္ေသာဖိအားေၾကာင့္ျဖစ္လာသည့္ အလြန္မာေက်ာေသာ ေအာင္ျမင္သူမုန္းတီးေရး သံလုံးႀကီးကို ကြ်န္ေတာ္ ယခု အပူေပး၍ ဆယ္ေပါင္တူျဖင့္ ပင္ပန္းဆင္းရဲစြာ ထုႏွက္ပုံသြင္းေနရသည္။ ေအာင္ျမင္သင့္သေလာက္ ေအာင္ျမင္ၿပီဟုလည္းထင္သည္။ သို႔ေသာ္ တစ္ခ်ိန္ခ်ိန္တြင္ ကြ်န္ေတာ္သည္ ကင္ဂ်ံဳအီးလို၊ ဆက္ဒမ္ဟူစိန္လို၊ ဟစ္တလာလို ကမၻာ့လူဆိုးႀကီး တစ္ေယာက္ျဖစ္မလာႏိုင္ဟု ကြ်န္ေတာ့္ကိုယ္ ကြ်န္ေတာ္ အာမမခံႏိုင္ေသး။ ထို႔ေၾကာင့္ ပူေလာင္လြန္းလွသျဖင့္ ဖြင့္ခ်လိုက္ေသာ ကြ်န္ေတာ့္ရင္ဖြင့္သံမ်ားအတြက္ အားေပးႏွစ္သိမ့္မႈမ်ားကို ကြ်န္ေတာ္ ဆာေလာင္ေနေလသည္။

အထက္ပါ အေၾကာင္းအရာႏွင့္ အက်ိဳးဆက္တို႔မွာ မိမိကစားေဖာ္ကေလးမ်ားကို ရင္ဖြင့္ရာမွ ျဖစ္ေပၚလာျခင္းျဖစ္သည္။ လူႀကီးမ်ားကို သြား၍ရင္ဖြင့္ရာမွရေသာ ေၾကာက္မက္ဖြယ္ ရလဒ္မ်ားလည္းက်န္ရွိေပေသးသည္။

(ဆက္လက္ ရင္ဖြင့္ပါမည္)

ဆက္ဖတ္မယ္

Friday, June 11, 2010

သူခိုးတစ္ေယာက္ရဲ႕ရင္ခုန္သံ


တစ္ေန႔ညက ျမန္မာေက်ာင္းသားရဟန္းေတာ္မ်ားစုေ၀းရာ မကုဋေက်ာင္းေဆာင္ႀကီးတြင္ သူခုိးကပ္သည္။ ထိုသူခိုးသည္ ရုိးသား၍ လြတ္လပ္ေသာ ျမန္မာေက်ာင္းႏွင့္လုပ္စားေနသည္မွာ အေတာ္ၾကာဟန္ရွိၿပီ။ ယခင္ကလည္း ပစၥည္းခဏခဏေပ်ာက္ဖူးသည္။ လြန္ခဲ့ေသာ တစ္ပတ္ခန္႔က လက္(ပ္) ေတာ့ တစ္လုံးပါသြားေသးသည္။ သူ႔လက္ခ်က္ျဖစ္ဖို႔ေသခ်ာသည္။ ယင္းသူခိုးသည္ သူခိုးမ်က္မွန္မပါသည့္တိုင္ သူခိုးမွန္းသိသာလွသည္။ မည္းလွ်က္ႏွင့္ မည္းေသာ လူစားမ်ိဳးျဖစ္သည္။ သူခိုးျဖစ္လွ်က္ႏွင့္ သိကၡာလည္းမရွိ။ သူသည္ တစ္ကြ်န္းလုံးရွိစာသင္သားမ်ား (အလည္လာသူေရာ အခန္းရၿပီးသူမ်ားႏွင့္ပါ) ပ်ားပန္းခက္မွ် စည္ကားေသာ အေဆာင္ႀကီးတြင္ သူလုိလိုကိုယ္လိုလို ဘုမသိဘမသိႏွင့္ ေရာေယာင္၍ လစ္လွ်င္ သုတ္ရန္ လာခဲ့ျခင္းျဖစ္သည္။ လာျခင္းမေကာင္းေသာ သူခိုးခမ်ာ မသကၤာသျဖင့္ ဖမ္းဆီးစစ္ေဆးျခင္းခံရေသာအခါ ဟုိလူကလႊတ္လိုက္သလိုလို ဒီလူကလႊတ္လုိက္သလိုလိုႏွင့္ ေ၀့လည္ေၾကာင္ပတ္လုပ္ေန၏။ ဘယ္သူ႔ဆီကိုလာသလဲ ဟူေသာေမးခြန္းကိုလည္း ပြဲမ၀င္ခင္အျပင္က မေလ့က်င့္ခဲ့ရသည့္အတြက္ ေကာင္းေကာင္းမေျဖႏိုင္ရွိရွာ၏။ ရုပ္ကေလးသနားကမားႏွင့္ အေတာ္ကိုသိကၡာမဲ့ေသာ သူခိုးျဖစ္၏။ မည္သည့္ရုိးသားျခင္း အရိပ္အေယာက္မွ် သူ႔ဆီတြင္မေတြ႔႕ရ။


သူခိုးပဲ ရိုးသားၿပီး သိကၡာရွိရဦးမွာလားဟု ေမးစရာရွိ၏။ ေလာကဥပေဒ၏ ဒုစရုိက္မႈမ်ားတြင္ မုဒိန္းမႈတစ္ခုတည္းသာ စင္းလုံးေခ်ာ၊ လုံးေစ့ပါ႒္ေစ့ သိကၡာမဲ့ေသာ အမႈျဖစ္သည္ဟု ကြ်ႏ္ုပ္ယူဆ၏။ လူသတ္လွ်င္လည္း သိကၡာရွိရွိသတ္ႏိုင္၏။ လိမ္စားလွ်င္လည္း သိကၡာရွိရွိလိမ္စားႏိုင္၏။ ခါးပိုက္ႏိႈက္လည္း သူ႔သိကၡာႏွင့္သူရွိ၏။ သူခိုးလည္း အတူတူျဖစ္၏။ တစ္ခုေတာ့ရွိသည္၊ မိခံထိလွ်င္ေတာ့ ဥပေဒအတုိင္း ကိုယ္ျဖစ္ကုိယ္ခံရုံသာရွိ၏။ ကိုယ့္ကိုရုိက္လို႔ ျပန္ရိုက္လွ်င္၊ ကိုယ့္လူသတ္လို႔ ျပန္သတ္လွ်င္၊ ကိုယ့္ပစၥည္းခိုးလို႔ ျပန္ခိုးလွ်င္ ထိုတုံ႔ျပန္ျခင္းမ်ားသည္ ကလဲ့စားေခ်ျခင္းမ်ားသာျဖစ္၏။ ယဥ္ေက်းေသာ မည္သည့္ႏိုင္ငံ၏ ဥပေဒမွ ကလဲ့စားေခ်ျခင္းကိုလက္မခံ။ ဗုဒၶဥပေဒကလည္း ခြင့္မျပဳ။

ေပစုတ္စုတ္ရြတ္တြတ္တြတ္ႏိုင္ေသာ ပေရာ္ဖက္ဆာ ေဒါက္တာဆိတ္ဖြားဟုေခၚသည့္ ပုဂၢိဳလ္တစ္ေယာက္အေၾကာင္း ေရးသားရိုက္ကူးထားေသာ ၀တၳဳဇာတ္လမ္း တစ္ပုဒ္ရွိ၏။ သူသည္ စာေပပညာ တတ္ကြ်မ္းသျဖင့္ ပေရာ္ဖက္ဆာဟူေသာဘြဲ႔ထူးႀကီးကို ရရွိခဲ့သည္မဟုတ္။ သူ၏လုပ္ေဆာင္ခ်က္ႏွင့္ စိတ္သေဘာထားမ်ားေၾကာင့္ လူမ်ားကသူ႔ကို (ထိုေခတ္ထိုအခါက တကယ့္ပါရဂူမ်ားကို ရြတ္ေသာအေနျဖင့္) ေပးထားျခင္းျဖစ္၏။ အတည္ေပါက္ေပးထားျခင္း မဟုတ္ေသာေၾကာင့္လည္း ဆိတ္ဖြားက လက္ခံထားျခင္းျဖစ္၏။ လူသတ္မႈ လိမ္လည္မႈ စသည့္ အမႈေပါင္းမ်ားစြာတို႔ျဖင့္ သူ ေထာင္က်ဖူး၏။ သူ ေထာင္မွ ထြက္ေသာတစ္ေန႔တြင္ ေထာင္သားမ်ားက “ပေရာ္ဖက္ဆာ ေဒါက္တာဆိတ္ဖြား….၊ ပေရာ္ဖက္ဆာ ေဒါက္တာဆိတ္ဖြား…” ဟု ေအာ္ဟစ္ ႏႈတ္ဆက္ၾက၏။ ေဒါက္တာဆိတ္ဖြားသည္ သူ႔ကို ၾသဘာေပးေနေသာ လူအုပ္ႀကီးထဲမွ အနီးဆုံးေထာင္သားတစ္ေယာက္အား ေမးလုိက္၏။
ဆိတ္ဖြား။ ။ မင္း ဘာအမႈနဲ႔ ေထာင္က်တာလဲ။
ေထာင္သား။ ။ ကြ်န္ေတာ္ လူသတ္မႈနဲ႔ပါခင္ဗ်။
ဆိတ္ဖြား။ ။ ေအး ေကာင္းတယ္။ (ခံ ကိုအသံရွည္ဆြဲ၍) ကိုယ္ျဖစ္ကိုယ္ခံ။
ထို႔ေနာက္ သူ ေနာက္တစ္ေယာက္ကို ထပ္ေမး၏။
ဆိတ္ဖြား။ ။ မင္းေကာ ဘာအမႈနဲ႔ ေထာင္က်တာလဲ။
ေထာင္သား။ ။ ကြ်န္ေတာ္ ခိုးမႈနဲ႔ပါခင္ဗ်။
ဆိတ္ဖြား။ ။ ေအး ေကာင္းတယ္။ (ခံ ကိုအသံရွည္ဆြဲ၍) ကိုယ္ျဖစ္ကိုယ္ခံ။
ထို႔ေနာက္ ေနာက္တစ္ေယာက္ကို ေမးျပန္၏။
ဆိတ္ဖြား။ ။ မင္းေရာကြ
ေထာင္သား။ ။ (၀မ္းသာအားရႏွင့္) ကြ်န္ေတာ္ မုဒိမ္းမႈပါခင္ဗ်။
ဆိတ္ဖြား။ ။ (မ်က္လုံးထဲတြင္ ေဒါသအေရာင္မ်ားေတာက္လာကာ ရွိသမွ်အေပါက္တို႔မွ အထူးသျဖင့္ နားမွ ေဒါသအေငြ႔မ်ား တေထာင္းေထာင္းထလာကာ) ေဟ့ေကာင္ေတြ ဒီေကာင့္ကို ၀ိုင္းရုိက္ၾကစမ္း။
ဒုန္း…ခြပ္…ေဖ်ာင္း…အုန္း…အား…………
------------------------

ကြ်ႏု္ပ္၏ သိကၡာရွိေသာ ဒုစရုိက္သမား အေတြးအျမင္သည္ ဤ၀တၳဳဇာတ္လမ္းမွ ျမစ္ဖ်ားခံလာခဲ့ျခင္းျဖစ္၏။ ထို႔ေၾကာင့္ သိကၡာရွိေသာ သူခိုးဟု အဓိပၸာယ္ေကာက္ႏိုင္သည့္ အေတြးမ်ိဳး ေတြးခဲ့မိျခင္းျဖစ္၏။ ဇာတ္၀တထၳဳသာဓကမ်ားတြင္လည္း သတ္ျခင္း၊ ခုိးျခင္း၊ လိမ္ျခင္းတို႔ကို ေနာက္မျဖစ္ေစရန္ အေၾကာင္းရွာ၍စီစဥ္ႏိုင္ေသာေၾကာင့္ တိုင္းျပည္အုပ္ခ်ဳပ္ေသာဘုရင္က ခြင့္လႊတ္ဖူးေသာသာဓကမ်ား ရွိခဲ့ဖူး၏။ ခိုးျခင္းကိုခြင့္လႊတ္ရန္ ကြ်ႏု္ပ္အဆိုျပဳေနျခင္းမဟုတ္ပါ။ ကြ်ႏ္ုပ္လည္း သူမ်ားပစၥည္းခိုးျခင္းကို အလြန္မုန္းပါသည္။ သို႔ေသာ္ သူခိုးကိုေတာ့ မမုန္းပါ။ (တစ္ေန႔ကပါသြားေသာ လက္(ပ္) ေတာ့သည္ မိမိ ပစၥည္းမဟုတ္ေသာေၾကာင့္လည္း ျဖစ္ႏိုင္သည္)။

ကြ်န္ေတာ္သည္ ကေလးဘ၀တုန္းက သူမ်ားပစၥည္း ခုိးဖူး၏။ ကြ်န္ေတာ္ သူမ်ားပစၥည္း ခိုးယူပုံမွာစိတ္၀င္စားစရာေကာင္း၏။ ထိုပုံရိပ္မ်ားကို ျပန္ေျပာင္းစဥ္စား၍ ေအာက္ေမ့ၾကည့္ေသာအခါ ရယ္စရာလည္းေကာင္း၏။ သနားစရာလည္းေကာင္း၏။ ေၾကကြဲစရာလညး္ေကာင္း၏။ ၿပီးေတာ့ သင္ခန္းစာ ယူစရာမ်ားလည္းရွိ၏။ ငယ္စဥ္က သူမ်ားကေလးေတြ စားသလို မစားရ။ သူမ်ားသြားသလို မသြားရ။ သူမ်ားေနသလိုမေနရ။ သူမ်ားကေလးေတြ မုန္႔ဖိုးရသလုိ မရေသာေၾကာင့္ မေအာင့္အီးႏိုင္ေတာ့သည့္ အဆုံး ထြက္ေပါက္ရွာရာမွ သူမသိေအာင္ယူျခင္းအမႈကို က်ဴးလြန္မိခဲ့၏။ (သူခိုးေလးဘ၀မွ သူခိုးႀကီးဘ၀မေရာက္ေအာင္၊ ခိုးျခင္းဆိုေသာ အမႈကို ရြံမုန္းလာေအာင္ သြန္သင္ဆုံးမေပးေသာ မိခင္ဖခင္ တို႔အား ဤေနရာမွ ရွိခိုးပါ၏။) ကြ်ႏု္ပ္၏ခုိးယူပုံသည္ စိတ္၀င္စားစရာေကာင္းသည္ဟု ဆိုခဲ့၏။ အဘယ့္ေၾကာင့္ဆိုေသာ္ ထိုစဥ္က ခုိးခဲ့ေသာအမႈတို႔ကို ယခု အနည္းငယ္ရင့္က်က္ေသာ ဦးေႏွာက္ျဖင့္ စိစစ္ၾကည့္ေသာအခါ ရာႏႈန္းျပည့္ ခိုးယူမႈမဟုတ္သည္ကို ေတြ႕ရ၏။ (ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ခိုးတာကေတာ့ ခုိးတာပါပဲေလ။)

ဥပမာ (၁)။ ။ တစ္ခါမွ် မ၀ါးဖူးေသာ ပီေကေလး ၀ယ္၀ါးခ်င္လွ၍ မေအာင့္အီးႏိုင္ေတာ့သည့္အဆုံး (မွတ္မွတ္ရရ ၃ က်ပ္) ကို သူတစ္ပါးထံမွ ၅၀ ရာခိုင္ႏႈန္း ခိုးယူျခင္း။
ျဖစ္စဥ္မွာ။ ။ ရပ္ကြက္ထဲရွိ ကေလးမ်ားကစားေနက် ကြင္းျပင္တြင္ ကေလးတစ္ေယာက္ ပိုက္ဆံ သုံးက်ပ္က်က်န္ခဲ့၏။ တရားခံ (ကြ်ႏ္ုပ္) အပါအ၀င္ ကေလးသုံးေလးေယာက္ခန္႔ သာရွိ၏။ ထိုကေလးက်က်န္ခဲ့ေသာပိုက္ဆံကို ကြ်ႏ္ုပ္တစ္ေယာက္တည္းသာလွ်င္ ေတြ႕၏။ သူမ်ားမေတြ႕ေအာင္လည္း ကာစီးကာစီးလုပ္၏။ ဤသည္ကို အျခားကေလးမ်ား မရိပ္မိ။ ကစားၿပီး၍ ကေလးအားလုံး ကိုယ့္အိမ္ကိုယ္ျပန္ေသာအခါတြင္ ပိရိမႈရွိေအာင္ သူတို႔ႏွင့္လုိက္သြားၿပီးမွ ျပန္လာကာ ပိုက္ဆံသုံးက်ပ္ကို ပီေကတစ္ဖက္အတြက္ ျပန္ယူသည္။

ဥပမာ (၂)။ ။ ဗြီဒီယိုရုံမွ ပိုက္ဆံငါးက်ပ္ ႏွစ္ပတ္တစ္ခါခန္႔ ခိုးယူျခင္း။
ျဖစ္စဥ္။ ။ ကြ်ႏု္ပ္မိဘမ်ားမွာ ေက်ာင္းဆရာ ဆရာမ မ်ားျဖစ္ၾကသည္။ ဗြီဒီယုိရုံပိုင္၏ သားသမီးမ်ားမွာ သူတို႔တပည့္မ်ားသာျဖစ္ၾက၏။ ထို႔ေၾကာင့္ ရုံပိုင္က ရုံေစာင့္ကို ဆရာဆရာမတို႔ လာလွ်င္ ရုံ၀င္ခမယူရန္ ညႊန္ၾကားထား၏။ သို႔ေသာ္ ၾကာလာေသာအခါ မိဘမ်ားက အားနာ၍ ေပးဖို႔စီစဥ္၏။ တစ္ဖန္ တန္ျပန္အားနာရမည္စိုးေသာေၾကာင့္ ကိုယ္တိုင္ကားမေပးၾက။ ရုံထဲေရာက္ၿပီးကာမွ ကြ်ႏု္ပ္အား မသိမသာေပးခိုင္း၏။ ကြ်ႏု္ပ္လည္း မေပးဘဲ မသိမသာ ခိုးထား၏။ ထိုအခ်ိန္က ကြ်န္ေတာ္သည္ သေရဂ်ာကင္ႏွင့္၊ အုတ္က်ိဳးေရာင္ဂ်င္းေဘာင္းဘီႏွင့္၊ ႏိုက္(စ္) ဦးထုပ္ႏွင့္ လြန္စြာစမတ္က်ေသာ သူခိုးျဖစ္၏။ (ေနာက္ပိုင္းတြင္ ကြ်န္ႏု္ပ္သည္ ခိုးမႈႏွင့္အတူ စမတ္က်က်၀တ္စားဆင္ယင္မႈကိုပါ မုန္းတီးသြားေတာ့သည္။) မွတ္မွတ္ရရ ကြ်ႏု္ပ္ႏွမ ကလိေသာေၾကာင့္ ညတြင္းခ်င္းအမႈေပၚ၍ ဖခင္ကိုယ္တိုင္ ရဲစခန္းသုိ႔လိုက္ပို႔၏။ (ထိုအခ်ိန္က အသက္ ၁၀ ႏွစ္ခန္႔သာျဖစ္ေသာေၾကာင့္ ကမၻာ့အသက္အငယ္ဆုံး ခိုးမႈျဖင့္ ေထာင္သုိ႔ အပို႔ခံရသူဟု ဂင္းနစ္စံခ်ိန္တြင္ မွတ္တမ္းတင္ရန္ ဆႏၵျပဳႏိုင္ၾကပါသည္)။

ေထာင္သို႔အပို႔ခံရေသာ္လည္း ျပစ္မႈမႀကီးသျဖင့္ ေထာင္ထဲသို႔မေရာက္လိုက္ဘဲ ညခ်င္းတြင္းလြတ္လာ၏။ ေနာက္တစ္ေန႔မနက္တြင္ ညက ေထာင္သို႔ပို႔ခံရသည္ကို သူမ်ားကေလးေတြ သိသြားမွာ စုိးရိမ္သည္။ ရွက္သည္။ ဤသည္ကို ကြ်ႏု္ပ္ႏွမက သူမ်ားေတြသိသြားေအာင္ ထပ္ကလိခ်င္ေသးသည္။ မနဲတားထားခဲ့ရသည္။ ထိုစဥ္က ၄င္းစိတ္ေနသေဘာထားကို ယခုအေျခအေနတြင္ ကြ်န္ေတာ္အရမ္းမုန္းသည္။ မိမိခိုးသည္၊ ထို႔ေၾကာင့္ ေထာင္သို႔ အပို႔ခံရသည္၊ မိမိဆီက ဘာမွ်ပဲ့ပါမသြား။ သူမ်ားသိေတာ့ ပိုေကာင္းသည္။ ငါ မင္းတို႔ထက္အရင္ ေထာင္ေရာက္ဖူးသည္ဟု ၾကြားႏိုင္သည္။ သို႔ေသာ္ ထိုစဥ္က အေျခအေနသည္ ယခုအေျခအေနႏွင့္ ဆီႏွင့္ ေရလိုကြာသည္။ ကြ်ႏု္ပ္ငယ္စဥ္က ကြ်ႏ္ုပ္ပတ္၀န္းက်င္ရွိ ကေလးမ်ားၾကားတြင္ ကြ်ႏု္ပ္သည္ ေသးႏုပ္သိမ္ဖ်င္းဆုံး ကေလးတစ္ေယာက္ျဖစ္သည္။ (ရပ္ကြက္ထဲတြင္သာျဖစ္သည္။ ေက်ာင္းတြင္ နိမ့္က်ျခင္းမွ အနည္းငယ္သက္သာရာ ရသည္ထင္သည္။ ကြ်ႏု္ပ္ဖခင္မွာ ေက်ာင္းအုပ္ႀကီးျဖစ္ေသာေၾကာင့္ျဖစ္လိမ့္မည္)။ ထို႔ေၾကာင့္ ထုိ႔ထက္နိမ့္က်သိမ္ဖ်င္းေသာ အေျခအေနတစ္ခုကို ရင္ဆိုင္ရန္ ကြ်ႏု္ပ္တြင္ ခြန္အားမရွိ။ တစ္ဦးတစ္ေယာက္မ်ားသိသြားလွ်င္ ကြ်ႏု္ပ္ကို ယခင္ကထက္ပို၍ ႏွိမ့္ခ်ဆက္ဆံၾကေတာ့မည္။ ထိုအခ်ိန္က ကြ်န္ေတာ့္တြင္ သူငယ္ခ်င္းမရွိ၊ မိတ္ေဆြအေပါင္းအသင္းမရွိ၊ သခင္ေတြသာရွိသည္။ ကြ်ႏု္ပ္ႏွင့္ေပါင္းသင္းေသာ ကေလးမ်ားအတြက္ ကြ်ႏု္ပ္သည္ ကြ်န္တစ္ေကာင္မွ်သာျဖစ္သည္။ အနာခံစရာရွိလွ်င္ ကြ်ႏု္ပ္ကိုေရွ႕တန္းပို႔၍ အသာစံစရာရွိလွ်င္ ကြ်ႏ္ုပ္ကို ေခါက္ထားသည္။ ထိုေခါက္ရိုးမ်ားၾကားတြင္ ကြ်ႏု္ပ္လည္း အေတာ္ေလး က်ိဳးေနခဲ့သည္။ အျပဳသေဘာမေဆာင္ေသာ သေဘာတရားတစ္ခုအတြက္ ကြ်ႏု္ပ္ကိုေပါင္းသင္းဆက္ဆံျခင္းျပဳလုပ္ၾကသည္ကိုပင္ ထိုစဥ္ကကြ်ႏု္ပ္သည္ ၀မ္းသာအားရႏွင့္ ေက်နပ္ႏွစ္သိမ့္ခဲ့သည္။ (ယခု ကြ်ႏ္ုပ္ ငိုခ်င္ေနသည္)

ဘ၀သည္ ေျပာင္းျပန္အခ်ိဳးက်သည္ထင္သည္။ ငယ္စဥ္က သီအုိရီအရ သူငယ္ခ်င္းမ်ား ရွိေသာ္လည္း လက္ေတြ႔တြင္မူ အားလုံးသည္ ကြ်ႏ္ုပ္ေၾကာက္ရြံ႕ ရြံမုန္းရေသာ အရွင္သခင္မ်ားသာျဖစ္သည္။ ယခုေတာ့ အေျခအေနက ယခင္ ကေလးဘ၀ကႏွင့္ ေျပာင္းျပန္။ ကြ်ႏု္ပ္ပတ္၀န္းက်င္ရွိ ပုဂၢိဳလ္မ်ားသည္ သီအိုရီအရ ကြ်ႏ္ုပ္၏ တပည့္မ်ားျဖစ္ၾကသလို ကြ်ႏု္ပ္၏ ဆရာမ်ားလည္းၾကျဖစ္သည္။ လက္ေတြ႔တြင္မူ အျပန္အလွန္ ခင္မင္ေလးစားရေသာ မိတ္ေဆြသူငယ္ခ်င္းမ်ား ျဖစ္ၾကသည္။ ယခုအခ်ိန္တြင္ ကြ်ႏု္ပ္အတြက္ ေလာကႀကီးသည္ ညီညႊတ္မွ်တ၍ အလြန္တရာ လွပေနေတာ့၏။ (ယခု ကြ်ႏု္ပ္ ျပဳံးေနသည္)

ကြ်ႏု္ပ္၏ ေနာက္ဆုံးခုိးမႈ။ ။ ဇီးသီးခိုးျခင္း
ဤခိုးမႈသည္ ၂၀% ပင္ ျပည့္မည္မထင္။ သို႔ေသာ္ ထိုခိုးမႈေၾကာင့္ သူမ်ားပစၥည္းခိုးယူျခင္းကို ၁၀၀% ရြံရွာမုန္းတီးသြားသည္မွာ အမွန္ပင္ျဖစ္သည္။ သို႔ေသာ္ ထိုစဥ္က ခိုးယူျခင္းကို စက္ဆုပ္ျခင္းမွာ ယခုကဲ့သို႔ မျဖဴစင္၊ စိုးရိမ္ေသာကႏွင့္ ေဒါသေတြပါခဲ့သည္။

ျဖစ္စဥ္။ ။ စီးပြားျဖစ္မဟုတ္ေသာ ဇီးျခံႀကီးတစ္ျခံကို ဆံပင္ညႇပ္သမားတစ္ေယာက္ပိုင္ဆိုင္၏။ ထိုျခံထဲရွိဇီးသီးမ်ားကို ရပ္ကြက္ထဲရွိ ကေလးတိုင္းလုိလို သြားေရာက္ခူးဆြတ္ စားသုံးၾကၿမဲျဖစ္၏။ ကြ်ႏု္ပ္လည္း ဒီလိုဂြင္မ်ိဳးကို အလြတ္ခံေလ့မရွိ။ ကေလးျဖစ္ေသာေၾကာင့္ ျခံပိုင္ရွင္ ၿငိဳျငင္ မၿငိဳျငင္ကို အကဲမခတ္တတ္။ မၿငိဳျငင္ဟုလည္း ယုံၾကည္ေနခဲ့၏။ တစ္ေန႔ ထိုျခံမွ ဇီးသီးမ်ားခူးယူၿပီးအျပန္ အိမ္အေရာက္တြင္ ဖခင္က ႀကိမ္လုံးႏွင့္ ေစာင့္ေနကာ ဇီးသီးခိုးယူမႈျဖင့္စြပ္စြဲလွ်က္ ကြ်ဲရုိက္ႏြားရိုက္ ရိုက္ႏွက္ေလသည္။ ေျမႀကီးေပၚလိွမ့္ေနရင္းႏွင့္ပင္ မေရမတြက္ႏိုင္ေသာ ႀကိမ္လုံးတို႔သည္ ဆုံစက္ကဲ့သို႔ အဆက္မပ်က္ တရစပ္ က်လာေလေတာ့သည္။ ထိုအခ်ိန္မွစ၍ (၁၀ ႏွစ္သားခန္႔) ခိုးမႈကို အႀကီးအက်ယ္ ရြံမုန္းသြားေတာ့၏။ သို႔ေသာ္ ေၾကကြဲမႈေတြ၊ ဗ်ာပါဒေတြႏွင့္ တကြျဖစ္၏။ တြဲပါလာေသာအက်ိဳးဆက္အေနျဖင့္ ေက်းဇူးရွင္ မိခင္၊ဖခင္တို႔ကို ရင္ထဲအသဲထဲက ခ်စ္ခင္ျမတ္ႏိုးလွသျဖင့္ ေခၚေ၀ၚေသာ ‘ေဖေဖ၊ ေမေမ’ ဟူေသာ ၾကည္ႏူးခ်မ္းေျမ႕ဖြယ္ေကာင္းသည့္ အေခၚအေ၀ၚမ်ိဳး တစ္ခါမွ် မေခၚဖူးေတာ့။ အေၾကာက္တရားတို႔ျဖင့္ ျပည့္ႏွက္ေနေသာ ရင္ထဲတြင္ မည္သည့္နည္းႏွင့္မွ် သာယာခ်မ္းေျမ႕မႈကို ရွာမေတြ႔ႏိုင္ေတာ့။ (ကြ်န္ေတာ္ အခု ငိုေနသည္)

ေနာက္ ၁ ႏွစ္၊ ၂ ႏွစ္ခန္႔အၾကာ ၁၂ ႏွစ္သားအရြယ္တြင္ ကြ်န္ေတာ္ ကိုရင္၀တ္သည္။ သာသနာ့ေဘာင္ႏွင့္ လူ႔ေဘာင္သည္ ကြ်န္ေတာ္ႏွင့္ ကြ်န္ေတာ့္မိဘမ်ားကို မသိမသာ ခြဲျခားထားလုိက္သည္။ မိဘမ်ားႏွင့္ ေ၀းကြာသြားေသာအခ်ိန္က်မွ မိဘတို႔၏ေက်းဇူးကို သိျမင္လာကာ ကြ်န္ေတာ့ႏွလုံးသားတြင္ ထိုေက်းဇူးမ်ားကို နည္းနည္းခ်င္းထည့္ၾကည့္သည္။ ဗိုင္းရပ္ထိထားသျဖင့္ အားအင္ခ်ိနဲ႔ေနေသာ ကြ်ႏု္ပ္ႏွလုံးသားမွာ ထိုေက်းဇူးတရားတို႔ကို မ်ားမ်ားႏွင့္ ျမန္ျမန္မသြင္းႏိုင္ေပ။ မည္သို႔ပင္ဆိုေစ မိဘမ်ား၏ေက်းဇူးေၾကာင့္ ခိုးမႈသည္ ကြ်ႏု္ပ္မသိေသာ ဒုစရုိက္မႈအျဖစ္ အတိတ္တြင္ အခ်ိန္အေတာ္ၾကာ က်န္ရစ္ေနခဲ့၏။

ဒီေလာက္ဆိုလွ်င္ ကြ်ႏု္ပ္၏ခိုးနည္း က်ပ္မျပည့္ေသာေၾကာင့္ ခိုးမႈႀကီးမဟုတ္အဆိုကို လက္ခံႏိုင္ေလာက္မည္ထင္ပါသည္။ ရယ္စရာေကာင္းသည္မွာ ကြ်ႏု္ပ္၏ခုိးပုံခိုးနည္း။ ေၾကကြဲစရာေကာင္းသည္မွာ ကြ်ႏ္ုပ္ခိုးရေသာ အေၾကာင္းအရင္းႏွင့္ အက်ိဳးဆက္ျဖစ္ေသာ မိဘမ်ားအေပၚ ႏွစ္ႏွစ္ကာကာ မျမတ္ႏိုးႏိုင္မႈ။ သင္ခန္းစာယူစရာေကာင္းသည္မွာ သူခိုးေလးမွ သူခိုးႀကီးမျဖစ္ေအာင္ မိဘတို႔၏ ဆိုဆုံးမပုံျဖစ္၏။ (ငယ္စဥ္ကေလးဘ၀ထဲက လုိခ်င္သမွ် အကုန္ေပးထားလွ်င္ ႀကီးလာေသာအခါ မိဘမ်ားက မေပးႏိုင္ေတာ့လွ်င္ ၈၀%ခန္႔ သူခိုးႀကီးျဖစ္လာႏိုင္သည္။ မိဘေလာင္းလ်ာမ်ား သင္ခန္းစာယူၾကပါကုန္)။

ယခု ကြ်န္ေတာ္ ဘာစိတ္ကူးေပါက္သည္မသိ သူမ်ားပစၥည္းခုိးခ်င္လာသည္။ တစ္ေန႔က အေဆာင္တြင္ လာေရာက္ခိုးယူေသာ သူခိုးကို အားမလိုအားမရျဖစ္၍ ထင္သည္။ သို႔ေသာ္ ဤခိုးခ်င္ျခင္းသည္ ၁၀၀% ျဖဴစင္ေသာ ခိုးခ်င္ျခင္းဟု ကြ်ႏု္ပ္ယုံသည္။ ရဟန္းတစ္ပါးအေနျဖင့္ အႀကီးမားဆုံးအျပစ္ထဲက တစ္ခုျဖစ္ေသာ ပါရာဇိက အာပါတ္လည္း မသင့္ေရာက္ႏိုင္ဟု ရွင္းရွင္းလင္းလင္းနားလည္သည္။ ထို႔ေၾကာင့္ ပါရာဇိက မက်ဘဲသူမ်ားပစၥည္းခိုးလိုသူမ်ား မွတ္သားထားၾကပါကုန္။

ပါရာဇိကမက်ဘဲ သူမ်ားပစၥည္းခုိးနည္း
၁။ ခင္မင္သူမ်ားထံမွသာခိုးမည္။ အရမ္းမခင္မင္ေသာ္လည္း မ်က္မွန္းတန္းမိရုံေလာက္ဆိုလွ်င္ ရၿပီ။ သူခိုးပါး၀၍ ရင့္က်က္လာေသာအခါမွ မည္သူ႔ ပစၥည္းကိုမဆို ခိုးမည္။
၂။ အေျခအေနကို ေစာင့္ၾကည့္မည္။ အခန္းထဲကို ေျခဖ်ားေထာက္၍ ကုတ္ကုတ္ ကုတ္ကုတ္ႏွင့္ သြားမည္။ က်ီးကန္းမ်က္လုံးကို ေခတၱငွားထားမည္။ လူေတြ႔သြားလွ်င္ ခပ္တည္တည္ေနမည္။ ကုိယ့္အသိဆီက ခိုးမည္ျဖစ္သျဖင့္ ကိစၥမရွိ။ ဟိုဟာလုိလို ဒါလုိလိုေျပာလုိက္မည္။
၃။ လြတ္လြတ္ကြ်တ္ကြ်တ္ခုိးၿပီးလွ်င္ ပိုင္ရွင္ျဖစ္သူအား ပစၥည္းျပန္ေပးမည္။ ေရာ္ဘင္ဟု (ထ္)လို ငတက္ျပားလိုေတာ့ မတရားမလုပ္။ (သူတို႔သည္ သူ႔ေခတ္သူ႔အခါကသာ ေတာင္းဆိုေသာ သူခိုးမ်ားျဖစ္ၾကသည္။ ကြ်န္ေတာ္လည္း ကြ်န္ေတာ့္ေခတ္က ေတာင္းဆိုေသာ သူခိုးျဖစ္သည္။)
၄။ ခိုးမႈက်ဴးလြန္တုန္း လက္ရဖမ္းမိသြားေသာအခ်ိန္သည္ ပစၥည္းခိုးရျခင္းရည္ရြယ္ခ်က္အတြက္ ဇာတ္ရွိန္အျမင့္ဆုံးအခ်ိန္ျဖစ္သည္။ ဤခိုးျခင္းသည္ ေရာ္ဘင္ဟု(ထ္)တို႔ ငတက္ျပားတို႔ ခိုးသလို အဓိပၸာယ္မရွိဟု အေပၚယံထင္ရေသာ္လည္း ဤေနရာတြင္ အဓိပၸာယ္ေပၚလြင္မည္။
ခိုးမည္ၾကံတုန္း မသကၤာ၍ စစ္ေဆးေမးျမန္းလွ်င္ ေမးျမန္းသူမ်ားကို သနားေသာအားျဖင့္ သူခိုးပါဟု ၀မ္းသာအားရ ေျဖမည္။ ထိုသို႔ သူခိုးပါဟု၀န္ခံသျဖင့္ သူခိုးဟု သိသြားၾကေသာအခါ (သို႔မဟုတ္) ခိုးရာပါပစၥည္းႏွင့္တကြ မိသြားေသာအခါ ခင္မင္တဲ့သူငယ္ခ်င္းေတြ၊ မရင္းႏွီးပဲ သိရုံသာသိေသာသူေတြက တီးတိုးလည္း ေ၀ဖန္ၾကမည္။ က်ယ္က်ယ္ေလာင္ေလာင္လည္း ေျပာၾကမည္။ ေစ့ေစ့ၾကည့္၍လည္းရႈံ႕ခ်ၾကမည္။ စိတ္ထဲတြင္လည္း “ေအာ္… ငါ ဒီေကာင့္ကို လူရုိးေလးေအာက္ေမ့တာ လက္စသတ္ေတာ့ (အစဥ္အလာရွိတဲ့) သူခိုးပဲ” ဟု ေတးမွတ္ထားၾကမည္။ ရုပ္နဲ႔မွ မလိုက္ကြာလို႔ ေျပာခ်င္လည္းေျပာၾကမည္။ ထိုေ၀ဖန္ရႈံ႕ခ်သံမ်ားသည္ သူခိုးဇာတ္ခင္းျခင္း၏ အထြဋ္ျဖစ္သည္။ ကြ်န္ေတာ္အလိုခ်င္ဆုံးရင္ခုန္သံမ်ားလည္းျဖစ္သည္။ သို႔ေသာ္ မည္သူ႔ထံမွ မည္သည့္မုန္းတီးမႈကိုမွ်မလိုလား။ ခိုးရျခင္း၏ရည္ရြယ္ခ်က္သည္ သူမ်ားပစၥည္းလုိခ်င္၍မဟုတ္ လူအမ်ားက မႀကိဳက္သျဖင့္ ေ၀ဖန္ရႈံ႕ခ်ၾကရာမွ ခံစားရေသာ ရင္ခုံသံမွ်သာျဖစ္သည္။ ထိုရင္ခုန္သံမ်ိဳးကို ကြ်န္ေတာ္အလြန္ႀကိဳက္သည္။
(မွတ္ခ်က္။ ။ ရင္ခုန္သံမ်ားသာျဖစ္သည္)

ဆက္ဖတ္မယ္

Saturday, May 30, 2009

UK တကၠသိုလ္ခရီးသြားမွတ္တမ္း (၂)


ခရီးသြားမွတ္တမ္း (၁) တြင္ UK တကၠသိုလ္ ခရီးစဥ္ႏွင့္ ပက္သက္၍ မိမိ၏အေတြ႔အႀကဳံႏွင့္ ခံစားခ်က္မ်ားကို သုတျဖစ္ဖြယ္၊ သတိထားဖြယ္ အနည္းငယ္ႏွင့္ စြက္၍ ရသ ဆန္ဆန္ တင္ျပခဲ့သည္။ ယခုေဖာ္ျပမည့္ မွတ္တမ္း (၂) တြင္ေတာ့ အေတြ႔အႀကဳံႏွင့္ အေတြးအျမင္တုိ႔ကိုသာလွ်င္ မွတ္သားဖြယ္ရာ၊ သတိခ်ပ္ဖြယ္ရာ၊ ေတြးေတာဖြယ္ရာ၊ ေ၀ဖန္သုံးသပ္ဖြယ္ရာမ်ားအျဖစ္ တင္ျပသြားမည္ျဖစ္ပါသည္။ မိမိ၏ ကုိယ္ပုိင္အေတြးအျမင္ ျဖစ္ေသာေၾကာင့္ အမ်ား၏ ဆႏၵအျမင္တို႔ႏွင့္ ဆန္႔က်င္ေကာင္းဆန္႔က်င္ေနေပလိမ့္မည္။ သုိ႔ေသာ္ အေတြ႕အႀကဳံက ထိန္းေက်ာင္းသြားမည္ျဖစ္ေသာေၾကာင့္ အမွန္တရားႏွင့္ နီးစပ္၍ေတာ့ ေနပါလိမ့္မည္။

အမ်ားသိၾကသည့္အတိုင္း သီရိလကၤာႏိုင္ငံသည္ ေထရ၀ါဒသာမက မဟာယာန၊ တန္တရာယာန စေသာ ဗုဒၶဘာသာဂုိဏ္းမ်ားစြာတို႔ စတင္ျမစ္ဖ်ားခံရာ ေရေသာက္ျမစ္ႀကီးျဖစ္ေပသည္။ ထို႔အတြက္ေၾကာင့္ ဗုဒၶဘာသာစာေပ၏ အရင္းအႏွစ္မ်ား ေရွးေဟာင္းဗုဒၶဘာသာ ဗိသုကာ အေဆာက္အအုံ လက္ရာမ်ား ေပါက္ဖြားျဖစ္တည္ရာ သီရိလကၤာကၽႊန္းႏိုင္ငံသုိ႔ ဗုဒၶဘာသာျပန္႔ႏွံ႔ခဲ့ရာ အေရွ႕ကမၻာရွိ ႏိုင္ငံအသီးသီးမွ ရဟန္းေတာ္မ်ားအပါအ၀င္ ေက်ာင္းသား၊ ေက်ာင္းသူမ်ား လာေရာက္၍ ပညာရင္ႏို႔ ေသာက္စို႔ေနၾကေပသည္။ ထိုအထဲတြင္ ျမန္မာေက်ာင္းသား ရဟန္းေတာ္မ်ားသည္ အေရအတြက္ အမ်ားဆုံးျဖင့္ ပါ၀င္ေနေလသည္။

သီရိလကၤာႏိုင္ငံတြင္ ျမန္မာရဟန္းေတာ္မ်ားတက္ေရာက္သင္ၾကားႏုိင္ေသာ တကၠသိုလ္မ်ားစြာ ရွိေလသည္။ ျမန္မာေက်ာင္းသားအမ်ားစု တက္ေရာက္ရာ တကၠသိုလ္မ်ားမွာ Buddhist and Pali University of Sri Lanka (BPU), University of Kelaniya (UK) ႏွင့္ ၄င္းတကၠသိုလ္၏ အခြဲျဖစ္ေသာ Post Graduate Institute of Pali and Buddhist Studies (PGIPBS) တုိ႔ျဖစ္ၾကသည္။ အဆိုပါ တကၠသိုလ္မ်ားသည္ သီရိလကၤာႏိုင္ငံ၏ၿမိဳ႕ေတာ္ ကိုလံဘုိတြင္ တည္ရွိေလသည္။ ဗုဒၶျမတ္ဆြယ္ေတာ္တုိက္ထားရွိရာ ကႏၵီၿမိဳ႕အနီး ေပရာေဒနိယ တကၠသိုလ္တြင္လည္း ပညာသင္ၾကားေနေသာ ျမန္မာရဟန္းေတာ္ အနည္းငယ္ကို ေတြ႔ႏိုင္ေပသည္။

BPU သည္ အစိုးရတကၠသိုလ္ျဖစ္၍ PGIPBS ကိုေတာ့ ပုဂၢလိက တကၠသိုလ္ဟု ထင္ရွားကြဲျပားသြားေအာင္ ေခၚလွ်င္ရႏိုင္ေပမည္။ PGIPBS ၏ေရးရာအျဖာျဖာသည္ ၄င္း၏ပင္မျဖစ္ေသာ UK ႏွင့္သာဆုိင္၍ BPU သည္ အစိုးရႏွင့္သာ သက္ဆုိင္သည္။ BPU သည္ ျမန္မာရဟန္းေတာ္ ဒုတိယအမ်ားဆုံး တက္ေရာက္ရာ တကၠသိုလ္ျဖစ္သည္။ BA level မွ PhD level အထိရွိသည္။ အစုိးရတကၠသိုလ္ ျဖစ္သည့္အေလ်ာက္ အသုံးစရိတ္သက္သာလွေသာ္လည္း တိက်ေရရာေလးနက္ေသာ ေဆာင္ရြက္ခ်က္မ်ားကို မေတြ႕ရေခ်။ ထို႔ေၾကာင့္ BA level ေလာက္တြင္သာ ေက်ာင္းသားမ်ား၍ က်န္ level မ်ားတြင္ ေက်ာင္းသားရွားေလသည္။ ေပရာေဒနိယတကၠသိုလ္တြင္ေတာ့ ၿမိဳ႕ေတာ္ႏွင့္ လွမ္းသည္က တစ္ေၾကာင္း တကၠသိုလ္အသုံးစရိတ္ႀကီးျမင့္သည္က တစ္ေၾကာင္း၊ စာသင္ႏွစ္ၾကာျမင့္သည္က တစ္ေၾကာင္း စသည့္ အေၾကာင္းမ်ားေၾကာင့္ ျမန္မာေက်ာင္းသား ရွားပါးရျခင္းျဖစ္၏။ စာေပသင္ၾကားမႈအပိုင္းတြင္မူ professors မ်ားႏွင့္ ၾကပ္ၾကပ္မတ္မတ္ ေဆာင္ရြက္ေပးေသာ တကၠသိုလ္တစ္ခုျဖစ္ေပသည္။ UK ပင္မတကၠသုိလ္သည္လည္း စာသင္ႏွစ္ၾကာျမင့္၍ စရိတ္စက ႀကီးမားေသာေၾကာင့္ ကုိလံဘုိၿမိဳ႕ေတာ္တြင္ရွိသည့္တုိင္ တက္ေရာက္ပညာသင္ၾကားေသာ ျမန္မာေက်ာင္းသားနည္းေလ၏။ ျမန္မာေက်ာင္းသားရဟန္းေတာ္ အမ်ားဆုံး တက္ေရာက္သင္ၾကားရာ UK တကၠသိုလ္၏ အခြဲျဖစ္ေသာ PGIPBS အေၾကာင္းကိုေတာ့ မိမိအေနျဖင့္ အေသးစိတ္တင္ျပလုိေပသည္။

သီဟုိဠ္ျပည္သို႔ ပညာသင္လာေရာက္ၾကေသာ ျမန္မာစာသင္သားမ်ားတြင္ ေယဘုယ်အားျဖင့္ ရည္ရြယ္ခ်က္ႏွစ္မ်ိဳးႏွစ္စားရွိသည္ဟုဆိုႏုိင္သည္။ ပထမတစ္မ်ိဳးမွာ ဘြဲ႔ယူရန္သက္သက္ လာျခင္းျဖစ္၍ ဒုတိယတစ္မ်ိဳးမွာ ပညာသင္ရင္းျဖင့္ ဘြဲ႕ယူရန္လာျခင္းျဖစ္သည္။ ႏွစ္မ်ိဳးစလုံးတြင္ ဘြဲ႕ယူျခင္းသည္ ပညာသင္ခရီးသြားဇာတ္လမ္း၌ အဓိက ဇာတ္လုိက္အျဖစ္ ပါ၀င္ေနေပသည္။ မွန္ေပသည္၊ တခ်ိဳ႕ပုဂၢိဳလ္မ်ားခံယူထားသည္မွာ ပညာသင္ျခင္းကိစၥကို ျမန္မာျပည္တြင္လည္း ၿပီး၍ရႏိုင္သည္၊ ဘဲြ႔လြယ္လြယ္ရႏိုင္ေသာ သီဟုိျပည္တြင္ ဘြဲ႔တစ္ခုကို (အထူးသျဖင့္ MA ဘြဲ႕ကို) ေလ်ာေလ်ာရွဴရွဴယူ ပုံၾကမ္းေဖာ္၍ ျမန္မာျပည္တြင္ အေခ်ာကိုင္မည္၊ စသည္ျဖင့္ အကြက္ခ်စီစဥ္ကာ သီဟုိဠ္ျပည္သုိ႔လာေရာက္ခဲ့ၾကသည္။ အခ်ိဳ႕ရဟန္းေတာ္မ်ားသည္ ထုိရဟန္းေတာ္မ်ားႏွင့္ တစ္၀က္ဆန္႔က်င္၍ ပညာသင္ၾကားေရးကိုပါ အေရးတစ္ယူထည့္သြင္းစဥ္းစားၾကေလသည္။ ပညာသင္ၾကားေရးဟုဆုိရာ၌လည္း ဤေနရာတြင္ အဂၤလိပ္စာသင္ၾကားေရးကို ဆိုလိုေပသည္။ မွန္ေပသည္၊ သီဟိုပညာသင္ ျမန္မာရဟန္းေတာ္ အမ်ားစုသည္ အဂၤလိပ္စာတတ္ျခင္းကုိပင္ ပညာသင္ၾကားေရး၏ အထြဋ္ျဖစ္သည္ဟု ခိုင္မာျပတ္သားစြာ မွတ္ယူထားၾကသည္။ ထုိ႔ေၾကာင့္ ဘြဲ႔ေပးမည့္အဓိကတကၠသိုလ္ကို အေလးအနက္မထားဘဲ Aquinas, SVS, Royal စေသာ အျပင္အဂၤလိပ္စာသင္တန္းေက်ာင္းမ်ားကိုသာ အာရုံက်လွ်က္ ရွိေနၾကေလသည္။ ထုိသုိ႔ျဖစ္ရျခင္းမွာ မိမိတုိ႔ျမန္မာရဟန္းေတာ္မ်ားအဖို႔ ဘ၀တစ္ေလွ်ာက္လုံးနီးပါး ပါဠိႏွင့္ ဗုဒၶစာေပမ်ားထဲတြင္ ရင္းႏွီးျမွပ္ႏွံၿပီးျဖစ္၍ တကၠသိုလ္မွပုိ႔ခ်ေသာ ပုိ႔ခ်ခ်က္မ်ားထဲမွ မိမိတုိ႔အတြက္ မည္သည့္ထူးျခားေသာပညာရပ္မွ် မရရွိႏိုင္ဟုမွတ္ယူထားေသာေၾကာင့္ ျဖစ္ေပလိမ့္မည္။ ထို႔အျပင္ တကၠသိုလ္မွ professors မ်ားကိုလည္း မိမိတုိ႔ေလာက္ပင္ ပညာမတတ္ အဂၤလိပ္စာကၽႊမ္းက်င္ေသာေၾကာင့္သာ ပါေမာကၡျဖစ္ေနရသည္ဟု မွတ္ယူေသာ ပုဂၢိဳလ္မ်ားလည္းရွိသည္။ ထိုသုိ႔မွတ္ယူထားၾကျခင္းမွာ ပါေမာကၡမ်ားမွ ပုိ႔ခ်ေပးေသာ လက္ခ်ာမ်ားေပၚတြင္ အဓိကမူတည္ေနေပသည္။ ဥပမာ အဘိဓမၼာဘာသာရပ္ကို ပုိ႔ခ်သည္ဆုိလွ်င္ အဘိဓမၼာသမုိင္းေၾကာင္း၊ ခႏၶာငါးပါး၊ ဓာတ္ႀကီးေလးပါး၊ အာယတန (၁၂) ပါး၊ ဓာတ္ (၁၈) ပါးေလာက္ႏွင့္ပင္ ႏွစ္၀က္ေက်ာ္ေက်ာ္ ကုန္ဆုံးသြားၿပီျဖစ္သည္။ ထုိ႔ေၾကာင့္တခ်ိဳ႕က တို႔ သီဟိုဠ္လာၿပီး မူလတန္းစာေတြ သင္ေနရသည္ဟု ဆုိၾကေလသည္။ ပါေမာကၡမ်ားပို႔ခ်ေသာ ထိုမူလတန္းစာမ်ားကို ပြင့္ပြင့္လင္းလင္းျဖင့္ ေသေသခ်ာခ်ာေလ့လာ အကဲခတ္ၾကည့္လွ်င္ ထူးျခားေသာေတြးေခၚတင္ျပပုံမ်ား၊ ညွိႏိႈင္းအေျဖရွာနည္းမ်ား၊ ေျပာင္ေျမာက္ေသာ ေကာက္ခ်က္ခ်ပုံမ်ားကို အံ့ၾသဖြယ္ရာ အရသာသာရွိရွိ ေတြ႔ရွိႏိုင္ေလသည္။ ထုိပါေမာကၡမ်ား ျပဳစုထားေသာ ေဒါက္တာက်မ္းမ်ားကိုၾကည့္လွ်င္လည္း အလြန္တရာက်မ္းဂန္ႏွံ႔စပ္၍ တင္ျပပုံဆန္းသစ္ကာ အဂၤလိပ္စာတတ္ရုံျဖင့္ ျဖစ္လာေသာ ခပ္ေပါပါ professors မ်ားမဟုတ္သည္ကို ေတြ႔ရွိႏုိင္ေပသည္။

တခ်ိဳ႕က သီဟိုျပည္ ေကလနိယတကၠသိုလ္ PGIPBS ၌ ပညာသင္ၾကား ဘြဲ႕ယူေရးသည္ ဘာမွ်မဟုတ္ဟု ဆိုၾကသည္။ မွန္ေပသည္၊ ဘာမွ်မဟုတ္သူမ်ားအတြက္ေတာ့ UK-PGIPBS ၏ MA ဘြဲ႕ရရွိေရးသည္ ဘာမွ်မဟုတ္ပါ။ စာေမးပြဲေျဖကာနီး တစ္လခန္႔အလိုတြင္ စကားလုံး (၅၀၀) ခန္႔အထိ ခ်ံဳ႕ထားေသာ ပုဒ္စာအေျဖမ်ားကို အာဂုံေဆာင္လိုက္လ်င္ အမ္ေအ ဘြဲ႔သည္လက္တစ္ကမ္းအလိုတြင္ ေရာက္ရွိလာမည္ ျဖစ္သည္။ ထုိပုဂၢိဳလ္မ်ားသည္ ပထမအမ်ိဳးအစားတြင္ မ်ားေသာအားျဖင့္ ပါ၀င္ၾကေလသည္။ သို႔ေသာ္ တန္ဖိုးထားတတ္သူမ်ားအဖို႔ တန္ဖိုးရွိလွေပ၏။ သီဟိုျပည္တြင္ ျမန္မာရဟန္းေတာ္မ်ားတက္ေရာက္ႏုိင္ေသာ တကၠသိုလ္အမ်ားအျပားရွိသည္တြင္ အမ်ားစုမွာ ေကလနိယတကၠသိုလ္ PGIPBS ၌သာ တက္ေရာက္ၾကေလသည္။ စာသင္စရိတ္သင့္တင့္ေလ်ာက္ပတ္ျခင္း၊ စာသင္ႏွစ္ တစ္ႏွစ္သာ သတ္မွတ္ထားျခင္း၊ ျမန္မာေက်ာင္းတည္ရွိရာ ကိုလံဘုိ ၿမိဳ႕ေတာ္၌သာ တည္ရွိျခင္း စသည္တို႔သည္ ထုိတကၠသိုလ္သို႔ ေက်ာင္းသားအမ်ားစု တက္ေရာက္သင္ၾကားၾကျခင္း၏ အဓိကအေၾကာင္းတရားမ်ားျဖစ္ၾကသည္။ သို႔ေသာ္ တိမ္ျမႇပ္ေနေသာ အေရးပါလွသည့္ အေၾကာင္းအခ်က္တစ္ခုမွာ လြတ္လပ္ျခင္းျဖစ္သည္။ ထုိလြတ္လပ္မႈေၾကာင့္ပင္လွ်င္ တခါတရံတြင္ ကၽႊႏ္ုပ္တုိ႔၏ ေကလနိယ PGIPBS တကၠသိုလ္သည္ သုံးစား၍ မရလုနီးပါး ျမန္မာတခ်ိဳ႕၏ ပါးစပ္ဖ်ားတြင္ သိဒၶိတင္ခံရ၍ တခါတရံတြင္ ပညာရတနာသုိက္ႀကီးအျဖစ္ တင္စားခံရေပသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ပင္လွ်င္ ေကလနိယတကၠသိုလ္ႀကီးသည္ ဘာမွ်မဟုတ္သူမ်ားအတြက္ ဘာမွ်မဟုတ္၍ တန္ဖုိးထားသူမ်ားအတြက္သာ တန္ဖုိးရွိေနရေပသည္။ သို႔ဆိုလွ်င္ ထိုတန္ဖိုးရွိမႈ မရွိမႈ၏ အက်ိဳးသက္ေရာက္မႈသည္ ေအာက္လမ္း၊ အထက္လမ္း၊ အလယ္လမ္း စသည္တို႔ကို လြတ္လြတ္လပ္လပ္ ဖြင့္ေပးထားေသာ တကၠသိုလ္အတြက္ မဟုတ္ဘဲ အဆိုပါလမ္းမ်ားသို႔ ေလွ်ာက္လွမ္းေသာ ကာယကံရွင္ စာသင္သားမ်ားအတြက္သာျဖစ္သည္ဟု ဆိုႏိုင္ေပသည္။

ဤေနရာတြင္ UK-PGIPBS ၏ ႀကိဳက္ရာလမ္းကို လြတ္လပ္စြာ ေရြးခ်ယ္ႏိုင္ပုံကို အေသးစိတ္တင္ျပရန္လုိေပေတာ့မည္။ ဤတကၠသိုလ္သည္ ျမန္မာေက်ာင္းသားအမ်ားဆုံး တက္ေရာက္ရာ တကၠသိုလ္ဟု အထက္တြင္ဆုိၿပီးျဖစ္သည္။ ဤတကၠသိုလ္၌ Post Graduate Diploma course, MA course, Mphil course ႏွင့္ PhD course ဟူ၍ အတန္းေလးတန္းရွိရာတြင္လည္း MA course တြင္သာ ျမန္မာအမ်ားဆုံးတက္ေရာက္၍ က်န္အတန္းမ်ားတြင္ မရွိသေလာက္နည္းပါးသည္။ ဤအတန္းသို႔တက္ေရာက္ခြင့္ရရန္ အစုိးရဓမၼာစရိယ၊ အသင္းဓမၼာစရိယ၊ တကၠသိုလ္ဓမၼာစရိယ၊ ဘီေအ ပါဠိ ႏွင့္ ဘီေအ ျမန္မာ စေသာ ဘြဲ႕အရည္အခ်င္းမ်ားလုိအပ္ေပသည္။

ဤတကၠသိုလ္တြင္ MA တန္းကို စာသင္ႏွစ္တစ္ႏွစ္သာလွ်င္သတ္မွတ္ထားသည္။ သင္တန္းေၾကး ေဒၚလာ (၆၀၀)၊ ေမာ္ကြန္းေၾကး ရူပီး (၁၀၀၀) ႏွင့္ စာၾကည့္တုိက္ေၾကး ရူပီး (၅၀၀) တို႔ျဖစ္ၾကသည္။ စာသင္ႏွစ္တစ္ႏွစ္သာရွိရာတြင္ ထိုစာသင္ႏွစ္ကိုလည္း အပိုင္းသုံးပုိင္းခြဲထားသည္။ ေဖဖာ္၀ါရီလမွ ေအပရယ္လအထိ ပထမ သင္တန္းကာလ၊ ဧပရယ္လမွ ဇူလုိင္လအထိ ဒုတိယ သင္တန္းကာလ ႏွင့္ ၾသဂတ္လမွ ေအာက္တိုဘာလအထိ တတိယသင္တန္းကာလ ဟူ၍ျဖစ္သည္။ သင္ယူရေသာ ဘသာရပ္မ်ားမွာ မယူမေနရ ႏွစ္ဘာသာႏွင့္ ေရြးခ်ယ္စရာ ေလးဘာသာ၊ စုစုေပါင္း ေျခာက္ဘာသာျဖစ္သည္။ အနည္းဆုံး စာလုံး (၅၀၀၀) ရွိေသာ စာတမ္းငယ္တစ္ေစာင္ကိုလည္း စာသင္ႏွစ္၏ အဆုံး ဒီဇင္ဘာလတြင္ အၿပီးသတ္ တင္သြင္းရမည္ျဖစ္သည္။ မိမိေရးမည့္ စာတမ္း၏ ေခါင္းစဥ္ႏွင့္ အခန္းခြဲမ်ားကို ဒုတိယ သင္တန္းကာလ ကတည္းက တင္ထားရမည္ျဖစ္သည္။ စာေမးပြဲကို ႏွစ္စဥ္ ဒီဇင္ဘာလတြင္ က်င္းပသည္။

စာသင္သားတကၠသိုလ္ေက်ာင္းသား၊ ေက်ာင္းသူမ်ားအေနျဖင့္ မယူမေနရႏွစ္ဘာသာကိုယူ၍ က်န္ေသာဘာသာရပ္မ်ားထဲမွ မိမိႏွစ္သက္ရာ ေလးဘာသာကို တကၠသိုလ္က ခ်မွတ္ေပးထားသည့္ ပုံစံအတုိင္း ေရြးခ်ယ္ရမည္ျဖစ္သည္။ တစ္ပတ္လွ်င္ ေလးရက္တက္ေရာက္ရ၍ တစ္ရက္လွ်င္ မိမိေရြးခ်ယ္ရာ ဘာသာရပ္အလိုက္ ႏွစ္နာရီ မွ သုံးနာရီအထိ တက္ေရာက္ရ၏။ ေယဘုယ်အားျဖင့္ ဘာသာရပ္တစ္ခုလွ်င္ ပုိ႔ခ်ခ်ိန္သည္ တစ္ပတ္လွ်င္ (၁) နာရီ ျဖစ္၏။ ေဆြးေႏြးခ်က္ ေခါင္းစဥ္တစ္ခုကို ပါေမာကၡမွ တင္ျပ၍ ဆရာႏွင့္ ေက်ာင္းသား အေမးအေျဖပုံစံျဖင့္ ပို႔ခ်ျခင္းျဖစ္၏။ ေက်ားသားမ်ား၏တာ၀န္မွာ ေမးခြန္းေမးရန္ႏွင့္ ပါေမာကၡ လက္ခ်ာပို႔ခ်ေနစဥ္အတြင္း မွတ္သားဖြယ္ရာမ်ားကို မွတ္စုထုတ္ရန္ျဖစ္သည္။ ထုိ႔ေနာက္မိမိထုတ္ထားေသာမွတ္စုမ်ားႏွင့္ မွတ္စုထုတ္ထားေသာ ဘာသာရပ္၏ ရည္ညြန္းစာအုပ္မ်ားကို စာၾကည့္တိုက္တြင္ ရွာေဖြဖတ္ရႈမွတ္သား၍ ပါေမာကၡ ပို႔ခ်လိုက္ေသာ ေဆြးေႏြးခ်က္ေခါင္းစဥ္တစ္ခု အတြက္ အေကာင္းဆုံးအေျဖတစ္ခုကုိ ရွာေဖြရမည္ျဖစ္သည္။ ဘာသာရပ္တစ္ခုအတြက္ ရည္ညြန္းစာအုပ္မ်ားမွာ ေယဘုယ်အားျဖင့္ အုပ္ (၂၀) ခန္႔ရွိေလသည္။ ထုိ႔အျပင္ ဗုဒၶစာေပ၏ အရင္းအစ ျဖစ္ေသာ ပါဠိေတာ္၊ အ႒ကထာ၊ ဋီကာမ်ားကိုလည္း လြတ္ထား၍ မျဖစ္ေပ။ အားလုံးၿခဳံငုံတြက္ခ်က္ၾကည့္လွ်င္ MA ေက်ာင္းသားတစ္ေယာက္၏ တစ္ႏွစ္အတြင္းလုပ္ေဆာင္ရမည့္ အခ်က္မ်ားမွာ ဘာသာရပ္တစ္ခုလွ်င္ နာရီ (၃၀)၊ ေျခာက္ခုအတြက္ နာရီ (၁၈၀) စာ လက္ခ်ာမ်ားကို တက္ေရာက္နားေထာင္၊ မွတ္စုထုတ္၊ ရည္ညြန္းစာအုပ္ တစ္ဘာသာလွ်င္ (၂၀) ေျခာက္ဘာသာအတြက္ (၁၂၀) ေသာ စာအုပ္မ်ားႏွင့္ တကြ ပါဠိေတာ္၊ အ႒ကထာ၊ ဋီကာမ်ားကို အေၾကအလည္ ဖတ္ရႈရမည့္အျပင္ စာလုံး (၅၀၀၀) အနည္းဆုံးရွိေသာ စာတမ္းတစ္ေစာင္ကို လည္းတင္သြင္းရဦးမည္ျဖစ္သည္။

အထက္ပါအေၾကာင္းအရာတုိ႔မွာ တကၠသိုလ္ကခ်မွတ္ေပးသည့္ သီအုိရီအတိုင္း လုပ္ေဆာင္ရမည့္ ေက်ာင္းသားတစ္ေယာက္၏တာ၀န္ျဖစ္သည္။ သီဟုိေရာက္ျမန္မာ ရဟန္းေတာ္တစ္ပါးအဖို႔ မလြဲမေသြေတြ႔ႀကဳံရမည္မ်ားမွာ ေနထုိင္းစားေသာက္ေရးႏွင့္ ပညာေရး အခက္အခဲတုိ႔ျဖစ္သည္။ တကၠသိုလ္ႏွင့္ပက္သက္လာလွ်င္ေတာ့ ပညာေရးအခက္အခဲပင္ ျဖစ္ေပလိမ့္မည္။ ဤတြင္ ပညာေရးအခက္အခဲႏွင့္ ေနထိုင္စားေသာက္ေရးအခက္အခဲတုိ႔တြင္ အေရးႀကီးသည့္ လားလားမတူညီခ်က္တစ္ခ်က္ရွိသည္။ ေနထုိင္စားေသာက္ေရးအခက္အခဲ မ်ားကိုမူ မလြဲမေသြ ရင္ဆုိင္ေတြ႔ႀကဳံျဖတ္ေက်ာ္ရမည္ျဖစ္သည္။ ပညာေရးအခက္အခဲမွာေတာ့ ထိုသုိ႔မဟုတ္ ေက်ာ္လႊားလုိက ေက်ာ္လႊားႏုိင္သည္၊ ရင္ဆုိင္ရုံသက္သက္ျဖင့္လည္းရသည္၊ ထုိင္ၾကည့္ေန၍လည္းျဖစ္သည္။ အခ်ိန္တန္လွ်င္ အရည္အခ်င္းကို အသာထား၍ MA ဘြဲ႕ကိုေတာ့လြယ္လြယ္ႏွင့္ ရရွိသြားႏိုင္မည္ျဖစ္သည္။ ဤအဆိုကို ဆန္႔က်င္ေသာသူမ်ား၊ ဘ၀င္မက်သူမ်ား၊ မေက်နပ္သူမ်ား မလြဲမေသြရွိေနေပလိမ့္မည္။ ကၽႊႏု္ပ္အေနျဖင့္ လြတ္လပ္သည္ဟုဆုိထားေသာ UK-PGIPBS MA course ႏွင့္ပက္သက္၍ အလြယ္၊အခက္၊အလယ္လမ္းမ်ားကို သင့္တင့္မွ်တေအာင္ တင္ျပသြားရန္တာ၀န္ရွိေပသည္။

အထက္တြင္ေဖာ္ျပခဲ့ေသာ တကၠသိုလ္က ခ်မွတ္ေပးထားသည့္ ေက်ာင္းသားတစ္ေယာက္ လုပ္ေဆာင္ရမည့္ သီအုိရီမ်ားမွာ နည္းလမ္းမွန္သည့္၊ မိမိအတြက္လည္းက်န္မည့္ လုပ္ေဆာင္ရန္ခက္ခဲေသာ စာေပေလ့လာလိုက္စားနည္း ျဖစ္ေသာ္လည္း ထုိသို႔လုပ္ေဆာင္ရန္မတက္ႏိုင္ေသာ ေက်ာင္းသားမ်ားအဖို႔ ထြက္လမ္း (သို႔) ေရွာင္လမ္း (သို႔) လြတ္လမ္း ရွိပါေသးသည္။ ထိုသုိ႔မရွိပါဘဲ သီအိုရီမ်ားအတုိင္း မလြဲမေသြလုပ္ေဆာင္ရမည္ဆုိလွ်င္ ျမန္မာရဟန္းေတာ္မ်ားအေနျဖင့္ ဤတကၠသိုလ္ရွိ ဤ MA တန္းသို႔ တက္ေရာက္ရန္ မ၀ံ့မရဲႏွင့္ စိတ္လြန္ဆြဲေနေပလိမ့္မည္။ အကၽႊႏု္ပ္အေနျဖင့္လည္း သီဟိုဠ္သုိ႔ပညာသင္မလာေရာက္ခင္က သီဟုိဠ္တကၠသိုလ္လမ္းညႊန္စာအုပ္ကိုဖတ္ကာ သီဟိုဠ္သို႔လာေရာက္ရန္ အလြန္အင္မတန္ ရြံ႕ေၾကာက္ခဲ့ဖူးသည္။ လမ္းညႊန္စာအုပ္ေရးသူ အရွင္မွာ တကၠသိုလ္မ်ား၏အေၾကာင္းကို စုံစုံေစ့ေစ့ျဖင့္ ေစတနာပါပါတင္ျပထားေသာ္လည္း သီအိုရီမ်ားအတုိင္း မလြဲမေသြ ေရးသားညႊန္ျပထားျခင္းျဖစ္သျဖင့္ လြတ္လမ္းမျမင္ရကား ပြဲမ၀င္ခင္ကပင္ သီဟိုတကၠသိုလ္မ်ား၏ တိုက္စစ္မွာ ေၾကာက္ခမန္းလိလိပင္ျဖစ္၍ ေနေတာ့သည္။ တကယ္တမ္းတြင္ တကၠသိုလ္မ်ားမွာ ေက်ာင္းသားမ်ား၏ၿပိဳင္ဖက္မဟုတ္ဘဲ ေက်ာင္းသားမ်ား၏အက်ိဳးကို ေမ်ာ္ကိုးေသာ မွန္မွန္ကန္ကန္ သက္သက္ညွာညွာ ဆုံးျဖတ္တတ္သည့္ နည္းျပႏွင့္ ဒုိင္လူႀကီးမ်ားသဖြယ္ ျဖစ္ေပသည္။ ထုိ႔ေၾကာင့္ တကၠသိုုလ္တက္ဖုိ႔အေရး အဂၤလိပ္စာအေျခခံနည္းေသာ ပုဂၢိဳလ္မ်ားလည္း ရြံ႕ေၾကာက္စရာမလိုသလုိ၊ ဗုဒၶစာေပအေျခမခုိင္ေသာ ပုဂၢိဳလ္မ်ားလည္း စုိးရိမ္စရာမရွိေပ။

သို႔ဆုိလွ်င္ ထုိအလြယ္လမ္းကို မည္သို႔လိုက္မည္နည္း။ ေပါ့ေပါ့ပါးပါးေနျခင္းသည္ အလြယ္လမ္းကို လုိက္ျခင္းပင္ျဖစ္သည္။ ခပ္ခပ္ဆတ္ဆတ္ေျပာရလွ်င္ တကၠသိုလ္ပညာေရးကို ခပ္ေပါ့ေပါ့ေတြး၍ ခပ္ေပါ့ေပါ့လုိက္စားျခင္းသည္ အလြယ္လမ္းလုိက္ျခင္းျဖစ္သည္။ ထုိ႔ေၾကာင့္ အလြယ္လမ္းသုိ႔ လိုက္လိုသူအဖုိ႔ အခက္အခဲမ်ားေက်ာ္လႊားေနၾကပုံကို ပြဲၾကည့္ပရိတ္သတ္ တစ္ေယာက္ကဲ့သုိ႔ ၾကည့္ေနရုံသာျဖစ္သည္။ သို႔ေသာ္ထိုလမ္းသည္ လစ္မစ္ရွိသည္ကိုေတာ့ သတိအနည္းငယ္ထားရေပမည္။ အဆုံးအစြန္ အလြယ္လမ္းလုိက္ႏိုင္ပုံကို ေျပာရလွ်င္ျဖင့္၊ တစ္ႏွစ္လုံးေက်ာင္းတက္စရာမလို၊ မွတ္စုထုတ္စရာ မလို၊ ရည္ညႊန္းစာအုပ္ဖတ္စရာမလို၊ စာတမ္းတုိကိုလည္း ျဖစ္ကာမွ် လုပ္လွ်င္ရသည္။ သို႔ေသာ္ စာေမးပြဲေျဖကာနီး ႏွစ္လခန္႔စာက်က္ခ်ိန္ေပးထားသည္တြင္ တစ္ဘာသာလွ်င္ စာလုံး (၅၀၀) ႏႈံးရွိေသာ ပုဒ္စာေလးပုဒ္ ေျခာက္ဘာသာအတြက္ (၂၄) ပုဒ္ကိုေတာ့ အဆုံးစြန္အေနျဖင့္ က်က္မွတ္ထားရန္ လုိအပ္ေပသည္။ သို႔ဆုိလွ်င္ အလြယ္လမ္းကို လုိက္သူမ်ားအတြက္ သင္တန္းႏွစ္ တစ္ႏွစ္စာတာ၀န္မွာ အနည္းဆုံးပုဒ္စာ (၂၄) ပုဒ္ကို က်က္မွတ္ရန္ႏွင့္ စာတန္းတို အျဖစ္တစ္ေစာင္ ဖန္တီးရန္ျဖစ္သည္။ အလြယ္ဆုံးနည္းလမ္းဟု ဆုိေသာ္လည္း အဂၤလိပ္စာ အေျခခံနည္းသူမ်ားအဖုိ႔ ခက္ခဲေကာင္းခက္ခဲေနေပလိမ့္မည္။ သို႔ေသာ္ ဤတကၠသိုလ္အေနျဖင့္ ထို႔ထက္လြယ္ကူသက္သာေသာ နည္းလမ္းမ်ားကို ခြင့္ျပဳလက္ခံႏိုင္မည္ မဟုတ္ပါ။ တနည္းဆုိရေသာ္ ဤတကၠသုိလ္မွ MA ဘြဲ႕ကိုရရွိရန္ ထို႔ထက္လြယ္ကူေသာ နည္းလမ္းမရွိပါ။ မည္သည့္အတြက္ေၾကာင့္ သို႔ကေလာက္ လြယ္ကူေနရပါသနည္း။ တစ္ႏွစ္ပတ္လုံးေက်ာင္းမတက္ပါဘဲလွ်က္ မည္သည့္မွတ္စုျဖင့္ စာေမးပြဲအတြက္ စာကိုၾကည့္မည္နည္း။ ရည္ညႊန္းစာအုပ္မ်ားကို မဖတ္ပါဘဲလွ်က္ ဘာသာရပ္ဆိုင္ရာ ေဆြးေႏြးခ်က္ ေခါင္းစဥ္မ်ား၏ အာေဘာ္ကို မည္သို႔ရရွိႏိုင္ပါအံ့နည္း။ အျဖစ္သာေရးထားေသာ စာတန္းကို တကၠသိုလ္ကလက္ခံပါမည္ေလာ။ စာေမးပြဲ ေျဖရန္ႏွစ္လအလိုတြင္ က်က္မွတ္ရမည့္ ပုဒ္စာအေျဖမ်ားဆိုသည္မွာ အဘယ္နည္း။ တကၠသိုလ္သီအုိရီမွ လႊဲေဖာက္၍လုိက္ရေသာ အလြယ္လမ္းျဖစ္ေသာေၾကာင့္ ဤမွ်ေလာက္ေမးခြန္းတသီႀကီး ရွိေနမည္မွာ မဆန္းေပ။

ႏွစ္စဥ္ႏွစ္တုိင္း ေက်ာင္းဖြင့္စတြင္ မကုဋရာမ ျမန္မာေက်ာင္း၌ UK-PGIPBS MA course တြင္ register လုပ္ထားေသာေက်ာင္းသားမ်ားႏွင့္တကြ ေက်ာင္းသာေဟာင္းမ်ား စုေ၀း၍ ဘာသာရပ္ေရြးခ်ယ္ျခင္းကိစၥကို ေဆြးေႏြးၾကၿမဲျဖစ္၏။ တကၠသိုလ္က ျပဌာန္းထားေသာ ဘာသာရပ္မ်ား၏ သေဘာတရားမ်ားကို အေတြ႔အႀကဳံရွိၿပီး ေက်ာင္းသာေဟာင္းမ်ားမွ ရွင္းလင္းတင္ျပ၍ တူညီေသာ ေရႊးခ်ယ္စရာ ေလးဘာသာကို တညီတညြတ္တည္း အတူတကြ ေရြးခ်ယ္ၾကၿမဲျဖစ္၏။ ထို႔ေနာက္ အဂၤလိပ္စာအားနည္းေသာ ရဟန္းေတာ္အမ်ားအျပားပါ၀င္သည္ကို သေဘာေပါက္သည့္အေလ်ာက္ အတူတကြ ေရြးခ်ယ္ထားေသာ ဘာသာရပ္ေလးခုႏွင့္တကြ မယူမေနရ ႏွစ္ဘာသာအတြက္ ပို႔ခ်ခ်က္မ်ားကို တာ၀န္ယူေရးသားၾကမည့္ စြမ္းႏုိင္သည့္ ရဟန္းေတာ္ေျခာက္ပါးကို အကူႏွစ္ပါးစီႏွင့္တကြ ေရြးခ်ယ္ၾက၏။ စည္းလုံးညီညြတ္ျခင္း၏ အက်ိဳးရလဒ္မ်ားသည္ အလြယ္လမ္း သို႔မဟုတ္ မတက္သာ၍ ေလွ်ာက္ရေသာလမ္းကို လိုက္သူမ်ားအေပၚတြင္ မ်ားစြာသက္ေရာက္လွ်က္ရွိေပသည္။ ဤသို႔ျဖင့္ တစ္ႏွစ္ပတ္လုံးေက်ာင္းမတက္ဘဲေနႏုိင္ျခင္း ျပႆနာကို ေျဖရွင္းႏိုင္ၿပီျဖစ္သည္။ ဘာသာရပ္တိုင္းအတြက္ေရးထိုးရမည့္ ေက်ာင္းတက္လက္မွတ္ကိုလည္း ေက်ာင္းပုံမွန္တက္ေသာ သူငယ္ခ်င္းမ်ားကို အကူအညီေတာင္း၍ ထိုးခုိင္းလွ်င္ ရႏိုင္ေလသည္။

မွတ္စုထုတ္ျခင္း၊ ရည္ညႊန္းစာအုပ္မ်ားကို ဖတ္ျခင္းကိစၥသည္လည္း စြမ္းႏုိင္ေသာ ပုဂၢိဳမ်ားမွ တာ၀န္ယူေရးသားမည့္ ပုိ႔ခ်ခ်က္မ်ားထဲတြင္ အက်ံဳး၀င္သြားမည္ျဖစ္သည္။ စာတန္းေရးသားရာ၌လည္း တခ်ိဳ႕က ျမန္မာျပည္မွာကတည္းက ႀကံဖန္လာခဲ့ၿပီးျဖစ္သည္၊ တခ်ိဳ႕ကလည္း သီဟုိဠ္ေရာက္မွ ျဖစ္သလုိဖန္တီးၾက၏။ စာတန္းကို ကိုယ္တုိင္ကိုယ္က် က်က်နနေရးသားရန္မွာ အဂၤလိပ္လုိေရးသားရျခင္းျဖစ္ေသာေၾကာင့္ လြယ္ကူေသာအလုပ္ မဟုတ္ေပ။ တကၠသိုလ္ကလည္း ထိုစာတမ္းကို စစ္ေဆးအမွတ္ေပးသည့္တုိင္ေအာင္ Mphil, PhD က်မ္းမ်ားေလာက္အေလးမထားေပ။ စာေမးပြဲနီးလွ်င္ က်က္မွတ္ရမည့္ စာလုံး (၅၀၀) ၀န္းက်င္ရွိ ပုဒ္စာတုိမ်ားမွာလည္း ဆုိင္ရာဘာသာရပ္၏ ပုိ႔ခ်ခ်က္မ်ားကို တာ၀န္ယူေရးသားရေသာပုဂၢိဳလ္မ်ားမွ ပို႔ခ်ခ်က္အရွည္မ်ားကို အဆင္သင့္ခ်ဳံးေပးထားမည္ ျဖစ္သည္။ ဤသည္တုိ႔မွာ တကၠသိုလ္မွ ခ်မွတ္ေပးထားေသာ သီအုိရီအတိုင္းလုိက္နာေဆာင္ရြက္ရန္ မစြမ္းႏိုင္သူမ်ားအဖို႔ အလြယ္လမ္း သို႔မဟုတ္ အေရွာင္လမ္းကို စိတ္ခ်လက္ခ်ျဖင့္ ပြဲၾကည့္ပရိတ္သတ္ တစ္ေယာက္ကဲ့သုိ႔ လိုက္ႏုိင္ရျခင္း၏ အေၾကာင္းအရင္းမ်ားျဖစ္ေတာ့သည္။

ထုိထိုအေၾကာင္းအခ်က္မ်ားေၾကာင့္ ဗုဒၶစာေပႏွင့္ အဂၤလိပ္စာ ပိုင္ႏိုင္သူမ်ားအဖို႔ ဤတကၠသိုလ္တြင္ အမ္ေအဘြဲ႔ရရွိရန္ လြယ္ကူသည္ဟူ၍ အထင္အျမင္ေသးစရာမလိုေပ။ ထိုပုဂၢိဳလ္မ်ားအတြက္ တန္ဖုိးလည္းရွိေသာ အထင္အျမင္လည္းမေသးသင့္သည့္ အလယ္လမ္းႏွင့္ အခက္လမ္းတို႔ မားမားမတ္မတ္ ရွိေနေပေသးသည္။ အလယ္လမ္းသုိ႔လုိက္လိုေသာ ေက်ာင္းသားရဟန္းေတာ္မ်ားအဖို႔ အခက္အခဲတခ်ိဳ႕ကို ရင္ဆုိင္သင့္သေလာက္ ရင္ဆုိင္သင့္ေပသည္။ ဤေနရာတြင္ တတ္စြမ္းသမွ် စိတ္ခ်လက္ခ် ႀကိဳစားၾကည့္ျခင္းကို အလယ္လမ္းဟုဆုိခ်င္ေပသည္။ တစ္ပတ္ေက်ာင္းတက္ရက္တြင္ ေန႔တိုင္းမဟုတ္လွ်င္ေတာင္ တစ္ရက္ႏွစ္ရက္ခန္႔ေတာ့ တက္သင့္ေပသည္။ ပါေမာကၡပို႔ခ်ေသာ လက္ခ်ာမ်ားကိုလည္း နားလည္ႏိုင္သမွ်နားလည္ေအာင္ ႀကိဳစားနားေထာင္၍ မွတ္စု မွတ္ရာမ်ားကိုလည္း ထုတ္တန္သေလာက္ထုတ္ရေပမည္။ ရည္ညႊန္းစာအုပ္အခ်ိဳ႕ကို မဖတ္သည့္တုိင္ ပို႔ခ်ခ်က္မ်ားကို တာ၀န္ယူေရးသားသည့္ ရဟန္းေတာ္မ်ားမွ အပတ္စဥ္ သုိ႔မဟုတ္ လစဥ္ ထုတ္ေ၀ေသာ Topics အရွည္မ်ားကို ႀကိဳးစားဖတ္သင့္ေပသည္။ တကၠသိုလ္စာၾကည့္တိုက္သို႔လည္း ၀င္ေရာက္ေလ့လာသင့္လွေပသည္။ စာတမ္းေရးျခင္းႏွင့္ ပက္သက္၍လည္း တစ္က်မ္းလုံးကို ကုိယ္တုိင္မေရးသည့္တုိင္ တခ်ိဳ႕အပိုင္းမ်ားတြင္ မိမိရွိသမွ် ဥာဏ္စြမ္းဥာဏ္စျဖင့္ ထုတ္ႏုတ္၊ ျဖည့္စြက္ သင့္သည္မ်ားကို လုပ္ေဆာင္ႏိုင္ရေပမည္။ “တက္စြမ္းသမွ် စိတ္ခ်လက္ခ်” ဟုဆုိရာ၌ မိမိ၏တက္စြမ္းသမွ်သည္ ဟိုမေရာက္သည္မေရာက္ျဖစ္ေနလွ်င္ စာေမးပြဲတြင္ဒုကၡေတြ႔ႏိုင္သည္။ ထို႔ေၾကာင့္ မိမိတက္စြမ္းသမွ်ေလးကိုသာ အမွီျပဳ၍ စာေမးပြဲအတြက္ အလုပ္မျဖစ္သည္တြင္ စြမ္းႏုိင္ေသာ ပုဂၢိဳလ္မ်ားမွ စြမ္းေဆာင္ထားေသာ စြမ္းေဆာင္ရည္မ်ားေပၚတြင္ စိတ္ခ်လက္ခ် မွီခုိႏိုင္ေလသည္။ ႀကိဳးစား၍ အျမင့္သို႔ခုံၾကည့္သူမ်ားအဖို႔ အခန္႔မသင့္၍ ျပန္က်လာလွ်င္ အက်မနာေစရန္ အဆိုပါစြမ္းေဆာင္ရည္မ်ားက ပံ့ပိုးကူညီထားေပသည္။ ထုိ႔ေၾကာင့္စမ္းတ၀ါး၀ါးႏွင့္ ႀကိဳးစားၾကည့္ျခင္းသည္လည္း အရႈံးမရွိေပ။ မိမိဥာဏ္မီသေလာက္ ႀကိဳးစားရျခင္းျဖစ္သျဖင့္ က်န္ရစ္ေသာ အေတြ႔အႀကဳံ၊ အရည္အခ်င္း ႏွင့္ အေတြးအေခၚ တခ်ိဳ႕သည္ အျမတ္ပင္ျဖစ္ေပသည္။ ထုိ႔ေၾကာင့္ အလယ္လမ္းသို႔လိုက္ျခင္းသည္ ဘဲြ႔ဟူေသာ အေရအတြက္သာမက ပညာဟူေသာ အရည္အခ်င္းအခ်ိဳ႕ကိုလည္း ရရွိႏိုင္ေသာေၾကာင့္ တန္ဖိုးရွိသည္ဟုဆိုႏိုင္ေပသည္။

တန္ဖုိးအရွိဆုံး အႏွစ္အက်န္ဆုံးလမ္းကို ေလွ်ာက္လွမ္းလိုေသာ ေက်ာင္းသားရဟန္းေတာ္မ်ားအဖုိ႔ ဤတကၠသိုလ္၏ အခက္လမ္းကို ေရြးခ်ယ္ေလွ်ာက္လွမ္းသင့္ေပသည္။ တကၠသိုလ္က တရား၀င္ျပဌာန္းထားေသာလမ္းမွာ ဤအခက္လမ္းပင္ျဖစ္ေပသည္။ အထက္တြင္ေဖာ္ျပခဲ့ေသာ တကၠသိုလ္က ခ်မွတ္ထားသည့္ သီအုိရီမ်ားအတုိင္း အေသြမတိမ္းလိုက္နာ ေဆာင္ရြက္ျခင္းသည္ အခက္လမ္းႏွင့္ တန္ဖိုးအရွိဆုံးလမ္းကို ေလွ်ာက္လွမ္းျခင္းပင္ျဖစ္ေလသည္။ ထိုအခက္လမ္းသို႔ လုိက္ႏိုင္ရန္အတြက္ အဂၤလိပ္စာႏွင့္ ဗုဒၶစာေပႏိုင္နင္းျခင္းဟူေသာ ေရခံေျမခံေကာင္းမ်ား လုိအပ္သကဲ့သုိ႔ စိတ္ဓာတ္ခြန္အားမ်ားႏွင့္ ပညာေရးခံယူခ်က္မ်ားလည္း ေလးနက္ျပတ္သားဖုိ႔ လိုေပလိမ့္မည္။ ဘာသာရပ္ေရြးခ်ယ္ရာတြင္ မိမိအမွန္တကယ္ စိတ္ပါ၀င္စားေသာ ဘာသာမ်ားကိုသာ အမ်ားႏွင့္တူတူ မတူတူ လြတ္လြတ္လပ္လပ္ ေရြးခ်ယ္ႏိုင္စြမ္းရွိရမည္။ တစ္ပတ္လွ်င္ ေလးရက္ ရာသီဥတုပူပူႏွင့္ ဘက္(စ္)ကား တိုးစီးႏိုင္ရမည္၊ ပို႔ခ်ေသာလက္ခ်ာမ်ားကို ေကာင္းမြန္စြာနားလည္၍ ေမးစရာရွိသည္မ်ားကိုလည္း ရဲရဲ၀ံ့၀ံ့ေမးကာ ထိမိေသာမွတ္စုတိုမ်ားကိုလည္း ထုတ္ႏိုင္ရမည္ ျဖစ္သည္။ စာၾကည့္တုိက္သုိ႔သြား၍ ရည္ညႊန္းစာအုပ္မ်ားကိုလည္း ဂဃနဏ နားလည္ေအာင္ ဖတ္ရႈႏိုင္ရေပမည္။ တခ်ိဳ႕စာအုပ္မ်ားမွာ ဒႆနိကဆုိင္ရာ၊ နည္းပညာဆိုင္ရာ၊ သဘာ၀ပတ္၀န္းက်င္ဆုိင္ရာ၊ လူမႈေရးဆုိင္ရာ စေသာ ေလးနက္ထိမိသည့္ အသုံးအႏႈံး မ်ားစြာပါ၀င္ေသာေၾကာင့္ ထိထိေရာက္ေရာက္နားလည္ရန္ ခက္ခဲလွေပသည္။ စာတမ္းျပဳစုရာတြင္လည္း မိမိကိုယ္တုိင္ သုေတသနဆန္ဆန္ေရးသားျပဳစုႏိုင္ရမည္ ျဖစ္သည္။ စာေမးပြဲေျဖဆုိရာတြင္လည္း ေမးခြန္းကိုၾကည့္၍ ထိုေမးခြန္းအတြက္ အသင့္ေလ်ာ္အထိမိဆုံး အေျဖျဖစ္မည့္ မိမိ၏ အေတြးအေခၚ၊အယူအဆမ်ားကို က်မ္းဂန္အကိုးအကားမ်ားျဖင့္ အဂၤလိပ္လို ျမန္ျမန္ေကာက္ခ်က္ခ် ေရးသားတင္ျပႏိုင္ရေပမည္။ ဤသုိ႔အခက္လမ္းကို ေရြးခ်ယ္လုိက္စားႏိုင္သျဖင့္ ရရွိလာေသာ UK-PGIPBS ၏ MA ဘြဲ႕သည္ တန္ဖုိးရွိ၍ အရည္အေသြးျပည့္မီေသာ အဆင့္ျမင့္ျမင့္ဘြဲ႔ ျဖစ္လာမည္မွာ မလြဲေပ။ ထို႔အျပင္ အခက္လမ္းတစ္ခုသာလွ်င္ရွိေသာ ဤတကၠသုိလ္၏ M.Phil, Ph.D studies မ်ားသုိ႔ တက္လွမ္းရန္အတြက္လည္း ယုံၾကည္မႈအျပည့္ရွိကာ အဆင္ေျပေခ်ာေမြ႕သြားႏိုင္မည္ ျဖစ္သည္။

UK-PGIPBS ၏ေက်ာင္းသားတစ္ေယာက္အေနျဖင့္ မတက္သာေၾကာင့္ အခက္အခဲမ်ားကို ထုိင္၍ၾကည့္ေနရေသာ အလြယ္လမ္း၊ အခက္အခဲမ်ားကိုတတ္ႏိုင္သမွ် ရင္ဆုိင္ႀကိဳးစားၾကည့္ျခင္းဟူေသာ အလယ္လမ္းႏွင့္ အခက္အခဲအားလုံးကို ေက်ာ္လႊားျခင္း သုိ႔မဟုတ္ တကၠသိုလ္လမ္းညႊန္ခ်က္အတုိင္း လုပ္ေဆာင္ျခင္းဟူေသာအခက္လမ္း၊ ဤသုံးလမ္းတြင္ မိမိႏွင့္ အသင့္ေလ်ာ္ဆုံး ျဖစ္မည္ထင္သည့္လမ္းကို ႀကိဳက္သလို လြတ္လြတ္လပ္လပ္ ေရြးခ်ယ္ႏိုင္ေလသည္။ ဤသို႔ျဖင့္ မိမိ၏ အေတြ႔အႀကဳံႏွင့္ အေတြးအျမင္တုိ႔ကို အေျခခံကာ ေနာင္လာေနာက္သား သီဟုိဠ္ပညာသင္ ရဟန္းေတာ္မ်ား၏အက်ိဳးကို ေမွ်ာ္ကိုးလွ်က္ လြတ္လပ္၍ တန္ဖိုးထားတတ္လွ်င္ တန္ဖုိးရွိေသာ UK-PGIPBS တကၠသုိလ္မွတ္တမ္းကို တင္ျပလုိက္ရေပသည္။


(မွတ္ခ်က္။ ။ ဤေဆာင္းပါးပါ အာေဘာ္မ်ားသည္ အမွန္တရားႏွင့္ အေတြ႔အႀကဳံေပၚတြင္ အေျခခံေသာ ေဆာင္းပါးရွင္၏ အာေဘာ္မ်ားသာျဖစ္၍ UK တကၠသုိလ္၏ အာေဘာ္မဟုတ္ေၾကာင္း သိေစအပ္ပါသည္။)

ဆက္ဖတ္မယ္

Wednesday, May 20, 2009

ကမၻာ့အႀကီးဆုံးေခါင္းေလာင္းႀကီးမ်ား


လြန္ခဲ့ေသာ ၂၆ နာရီ ၂၀ မိနစ္ ခန္႔က ခင္မင္ရင္းႏွီးရေသာ ဘေလာ့(ဂ္) မိတ္ေဆြ “The Essence”=အႏွစ္ က သူ႔ဘေလာ့(ဂ္) တြင္ ကမၻာ့အႀကီးဆုံးေခါင္းေလာင္းႀကီးမ်ားအေၾကာင္းကို တင္ျပထားေၾကာင္း ကၽႊႏု္ပ္အား ေျပာခဲ့၏။ ပုံေတြေကာပါသလားဟုေမးေသာအခါတြင္မူ ပုံမပါေၾကာင္း၊ ၄င္းတို႔၏သမိုင္းေၾကာင္းမ်ားကိုသာလွ်င္ တင္ျပထားေၾကာင္း ေျဖၾကားခဲ့၏။ သုိ႔ႏွင့္ ကၽႊႏု္ပ္လည္းသူ႔ အိုင္ဒီယာကို ေကာ္ပီကူးကာ ပုံးမ်ားႏွင့္တကြ ႏွမ္းျဖဴးေပးရန္ ထုိင္ရာမွမထ ကမၻာပတ္၍ ေခါင္းေလာင္းရွာပုံေတာ္ကို ဖြင့္လုိက္၏။

ႀကီးမားေသာသံစဥ္ထြက္ေခါင္းေလာင္းႀကီးမ်ားမွာ အျမင့္ ၄ မီတာသာသာ၊ အေလးခ်ိန္ တန္ ၂၀ ၀န္းက်င္ခန္႔ရွိၾကေလ၏။ ထိုေခါင္းေလာင္းႀကီးမ်ားမွာ ႀကီးက်ယ္လွပျခင္း ဟူေသာအဓိပၸာယ္ကို ေဖာ္ေဆာင္ၾကေလသည္။ ေအာက္တြင္ ကမၻာ့အႀကီးဆုံးေခါင္းေလာင္းႀကီးမ်ားအေၾကာင္းကို သူငယ္ခ်င္းမ်ားႏွင့္တကြ ဤဘေလာ့(ဂ္) သို႔ မ်က္စိလည္လမ္းမွား၍ ကံေကာင္းေထာက္မစြာေရာက္ရွိလာေသာ ပုဂၢိဳလ္မ်ား သုတပြားေစရန္အလုိ႔ငွာ တင္ျပလုိက္ရေပသည္။

ထုိင္ရာမထ ကမၻာကိုပတ္ရင္းကၽႊႏု္ပ္ပထမဆုံးေရာက္ရွိသြားေသာ ႏုိင္ငံမွာ တရုတ္ႏုိင္ငံျဖစ္၏။ တရုတ္ျပည္အေရွ႕ပုိင္း ရွန္ေဒါင္းျပည္နယ္ ဂ်ီနန္းၿမိဳ႕အေရာက္တြင္ မင္ မင္းဆက္ (၁၃၆၈-၁၆၄၄) လက္ထက္ လြန္ခဲ့ေသာႏွစ္ေပါင္း (၆၀၀) ခန္႔က သြန္းလုပ္ခဲ့ေသာ ရြန္ဂဲ(လ္) အမည္ရွိ ေၾကးသြန္းေခါင္းေလာင္းႀကီးကို ေတြ႔ရ၏။ ထိုေၾကးသြန္းေခါင္းေလာင္းႀကီးမွာ (၄၅) တန္ အေလးခ်ိန္ရွိ၍ (၆.၇၅) မီတာအျမင့္ရွိ၏။ (၃.၃) မီတာ အခ်င္းရွိ၍ (၀.၂၂) မီတာထူ၏။ ေခါင္းေလာင္းႀကီး၏ အတြင္းအျပင္ မ်က္ႏွာစာအျပည့္တြင္ တရုတ္အကၡရာ (၂၂၇, ၀၀၀) ျဖင့္ ထြင္းေဖာ္ထားေသာ ဗုဒၶက်မ္းဂန္လာ သုတၱန္မ်ားကို ရင္သပ္ရႈေမာဖြယ္ ေတြ႔ရွိရေလသည္။



ျမန္မာတို႔၏ စိတ္မ်က္လုံးထဲတြင္ မီတာ၏အတိုင္းအရွည္မွာ ေပ၏ အတုိင္းအရွည္ေလာက္မရင္းႏွီးေသာေၾကာင့္ ျမင္ေယာင္ၾကည့္ရန္ ခက္ခဲမည္အထင္ျဖင့္ မီတာကို ေပဖြဲ႔၍ ျပလုိက္ေပမည္။ (၆.၇၅) မီတာသည္ (၂၂.၁၅) ေပ၊ (၃.၃) မီတာသည္ (၁၀.၈၃) ေပ၊ (၀.၂၂) မီတာသည္ (၀.၇၂)ေပ (သို႔) (၈.၆၄) လက္မ ရွိေလသည္။ တန္ကို ပိႆာ ဖြဲ႔ပုံကိုေတာ့ ေက်ာင္းမွာ မသင္ဘူးေသာေၾကာင့္မသိဟု ၀န္ခံရေပမည္။ သို႔ေသာ္ ကိစၥမရွိ၊ အတုိင္းအရွည္ကို သိေသာသူသည္ ပညာရွိျဖစ္သည္ဟု အဆိုရွိသည္ မဟုတ္ေပေလာ။

ထို႔ေနာက္ အမွတ္မထင္ ျမန္မာျပည္အလယ္ပိုင္းသို႔ ေရာက္သြားကာ တစ္ႀကိမ္ေရာက္ဖူးၿပီးၿပီ ျဖစ္ေသာ မင္းကြန္းေခါင္းေလာင္းႀကီးဆီသို႔ျပန္ေရာက္လာေလသည္။ ကိုရင္ေပါက္စဘ၀က မႏၱေလးၿမိဳ႕အတြင္း ဘုံဆြမ္းေလာင္းတုိးရင္း ေဂါ၀ိန္ဆိပ္သို႔ေရာက္သြားကာ သပိတ္ပါလွ်င္ ပိုက္ဆံမကုန္ဟုသိေသာေၾကာင့္ မင္းကြန္းေခါင္းေလာင္းႀကီးဆီသုိ႔ ပထမဆုံးအႀကိမ္ ၀ံ့၀ံ့ၾကြားၾကြား သြားေရာက္ခဲ့ဖူး၏။ အကၽႊႏ္ုပ္မွာ အဆိုပါမင္းကြန္းေခါင္းေလာင္းႀကီး၏ပုံကို စတုတၳတန္း ဖတ္စာအုပ္ထဲတြင္ ေတြ႔ကတည္းက မင္းကြန္းသို႔သြားခ်င္လွသည္မွာ ေျခမ်ားပင္ယား၍ေနခဲ့သည္။ ေျခယားေသာ္လည္း လက္မယားေသာေၾကာင့္ထင္သည္ ထိုအခ်ိန္က ၀င္ေငြတျပားတစ္ခ်ပ္မွ်မရွိခဲ့။ ေမွ်ာ္ကိုးစရာ အေပါက္အလမ္းလည္းမျမင္ခဲ့။ ထုိ႔ေၾကာင့္ပင္လွ်င္ ကၽႊႏု္ပ္လည္းႀကံရာမရသည့္အဆုံး အရွည္မေမွ်ာ္ အေတြးေခ်ာ္လွ်က္ အထက္ပါ မဟာဆုံးျဖတ္ခ်က္ႀကီးကုိ ခ်မွတ္ကာ စာအုပ္ထဲကမင္းကြန္းေခါင္းေလာင္း ႀကီးဆီသုိ႔ အရာက္လွမ္းခဲ့၏။ အသြားတြင္ ႏိုင္ငံေတာ္မွဆက္ကပ္ထားေသာ အခ်ိန္ပိုင္းဘြဲ႔တံဆိပ္ကိုပုိက္၍ မင္းကြန္းေခါင္းေလာင္းႀကီးဆီသုိ႔ တစ္ျပားတစ္ခ်ပ္မွ မရင္းရဘဲ ေရာက္ရွိသြားေသာ္လည္း မႏၱေလးသို႔ အျပန္တြင္မူ ေသြးေခၽႊး တို႔ကိုရင္းခဲ့ရ၏။ မွန္ေပ၏၊ ပိုက္ဆံကမပါ သပိတ္ကဗလာျဖင့္ ရဲေသြးတုိ႔ကိုတင္ကာ ေဇာေခၽႊးတုိ႔ျဖင့္ ေခ်သုတ္ပုဆုိး ေျမႊဆြယ္က်ိဳးသို႔ ႐ုိက်ိဳးလွစြာ ေမာ္ေတာ္ဆရာကို ပိုက္ဆံမပါသည့္အေၾကာင္း လက္ခေမာင္းခတ္၍ ေတာင္းပန္ခဲ့ရ၏။ ယခု ျပန္စဥ္းစားေနရင္းပင္ ရီရမလိုလို ငုိရမလိုလိုႏွင့္ လြန္စြာ ကဗ်ာမဆန္ေသာ ျဖစ္ရပ္ေပတည္း။



မေမ့ႏုိင္ဖြယ္ရာမွတပါး လြမ္းေမာတသစရာမရွိေသာ မင္းကြန္း ပထမခရီးစဥ္ကဲ့သို႔ ယခုဒုတိယခရီးစဥ္သည္လည္း အသြားေရာ အျပန္ပါ တျပားတစ္ခ်ပ္မွ် ကုန္က်စရာမလို။ ထုိ႔အျပင္ ေသြးေခၽႊးတုိ႔လည္း ရင္းႏွီးစရာမလို။ အစိုးရမွ ဆက္ကပ္ထားေသာ ဘြဲ႕တံဆိပ္ လည္းမလို။ ထို႔ထက္ပိုသည္မွာ မင္းကြန္းေခါင္းေလာင္းႀကီးအေၾကာင္းကို လြယ္ကူေခ်ာေမြ႔စြာ ေလ့လာႏုိင္ယုံမွ်မက တျခားတျခားေသာ ကမၻာေက်ာ္ေခါင္းေလာင္းႀကီးမ်ားအေၾကာင္းကိုပင္ လြယ္ကူေခ်ာေမြ႕စြာ ထုိင္ရာမထ ေလ့လာႏုိင္ေပသည္။ အလြန္ႏွိပ္ေလ၏။

မင္းကြန္းေခါင္းေလာင္းႀကီးအေၾကာင္းကို ခုတုံးလုပ္၍ ကၽႊႏု္ပ္၏ ငယ္က်ိဳးငယ္နာမ်ားကို သြားရင္းဟန္လြဲ ၾကြားလုိက္မိသျဖင့္ စာဖတ္သူမ်ားကို ေတာင္းပန္အပ္ပါသည္။ (ဤကား စကားခ်ပ္)။ မင္းကြန္းေခါင္းေလာင္းႀကီးအေၾကာင္းကို ဆက္ပါမည္။ ျမန္မာမ်ားအဖို႔ေတာ့ မင္းကြန္းေခါင္းေလာင္းႀကီး၏ တည္ေနရာသည္ ျမန္မာႏုိင္ငံအလယ္ပုိင္း စစ္ကိုင္းတုိင္း၊ မင္းကြန္းနယ္၊ မႏၱေလးၿမိဳ႕မွ (၇) မုိင္အကြာ၊ ဧရာ၀တီျမစ္အေနာက္ဖက္ကမ္း၊ မင္း၀ံေတာင္ေျခတြင္ျဖစ္သည္ဟူ၍ တိတိပပေဖာ္ျပေနရန္ လုိမည္မထင္။ သို႔ေသာ္ ေခါင္းေလာင္းႀကီး၏ အတုိင္းအတာ၊ အေလးအခ်ိန္၊ သြင္းလုပ္ခဲ့ေသာခုႏွစ္၊ သြင္းလုပ္ခဲ့ေသာမင္းစသည္တုိ႔ကိုေတာ့ သိဖို႔လုိအပ္မည္ထင္သည္။ (ဘာမွေတာ့မဟုတ္ Mingun Bell ဟူ၍ search box ထဲတြင္ ရုိက္လိုက္လွ်င္ ကစၥအားလုံးၿပီးပါသည္။) မင္းကြန္းေခါင္းေလာင္းႀကီးကို ကုန္းေဘာင္ေခတ္၊ ဘုိးေတာ္ဘုရားလက္ထက္ (ေအဒီ/၁၇၈၂-၁၈၁၉) တြင္ သြန္းလုပ္ခဲ့သည္။ (၁၈၀၈) တြင္စတင္သြန္းလုပ္၍ (၁၈၁၀) တြင္ၿပီးသည္ဟု အင္တာနက္မွတ္တမ္းမ်ားအရသိရသည္။ တန္ (၉၀) အေလးခ်ိန္ရွိ၍ သံစဥ္ထြက္ ေခါင္းေလာင္းႀကီးမ်ားတြင္ ကမၻာ့အႀကီးဆုံးျဖစ္သည္။ အခ်င္း (၁၆) ေပ (၃) လက္မ၊ အျပင္အျမင့္ (၁၂) ေပ၊ အတြင္းအျမင့္ (၁၁.၅) ေပရွိ၍ အထူမွာ (၆) လက္မမွ (၁၂) လက္မ အထိရွိသည္၊ (တေနရာႏွင့္ တေနရာ အထူအပါးမညီ၍ ထင္သည္)။ ဤသည္မွာ မင္းကြန္းေခါင္းေလာင္းႀကီး၏ အေျခခံအေၾကာင္းအရာမ်ားျဖစ္သည္။ (အေသးစိတ္သိလုိက အေသးစိတ္ေလ့လာပါ)။



ဤသို႔ျဖင့္ မေျပာမဆုိ ဂ်ပန္သို႔ေရာက္သြားျပန္သည္။ က်ိဳတိုၿမိဳ႕ ခ်ီယြန္အင္ ေက်ာင္းေတာ္တြင္ တည္ရွိေသာ ေခါင္းေလာင္းႀကီးမွာ (၁၆၃၃) ခုႏွစ္တြင္သြင္းလုပ္၍ (၇၄) တန္ အေလးခ်ိန္ရွိ၏။ ဂ်ပန္တြင္ အေလးခ်ိန္အမ်ားဆုံး ေခါင္းေလာင္းႀကီးျဖစ္၏။ ၄င္းေခါင္းေလာင္းႀကီးကို ထုိးခတ္ရန္ ရဟန္း (၁၇)ပါး လုိအပ္မည္ျဖစ္သည္။



ရုရွားႏုိင္ငံ ေမာ္စကိုၿမိဳ႕အေရာက္တြင္ေတာ့ ဆာ-ကိုလိုကိုး ဟုအမည္တြင္ေသာ ကမၻာ့အႀကီးဆုံး ေခါင္းေလာင္းႀကီးကိုေတြ႔ရေလသည္။ ထုိေခါင္းေလာင္းႀကီးကို လက္မႈပညာရွင္ (၂၀၀) ေက်ာ္ေက်ာ္ျဖင့္ သြင္းလုပ္ထားျခင္းျဖစ္သည္။ (၆.၁၄) မီတာ (သို႔) (၂၀.၁၄) ေပျမင့္၍ (၆.၆) မီတာ (သို႔) (၂၁.၆၅) ေပ အခ်င္းရွိ၏။ အၾကင္ ေခါင္းေလာင္းႀကီးမွာ တခ်ိန္တခါက အရွင္းလင္း အၾကည္ျမဆုံးေသာ သံစဥ္ထြက္ ေခါင္းေလာင္းႀကီးျဖစ္ခဲ့သည္။ ယခုအခါတြင္မူ ၁၇၃၃-၃၅ တြင္ သြင္းလုပ္ခဲ့ေသာ တန္ (၁၈၀) အေလးခ်ိန္ရွိ ထိုေခါင္းေလာင္းႀကီးမွာ ကြဲအက္ပ်က္စီးေနၿပီျဖစ္ေသာေၾကာင့္ သံစဥ္တို႔လည္း ကြဲအက္ၾကမ္းရွေနၿပီျဖစ္သည္။ ထုိ႔ေၾကာင့္ စြဲမက္ဖြယ္ရာ ထိုးခတ္သံတုိ႔ျဖင့္ တန္ဆာဆင္ထားေသာ ေခါင္းေလာင္းတုိ႔တြင္ မင္းကြန္းေခါင္းေလာင္းႀကီးက ကမၻာ့အႀကီးဆုံး ျဖစ္၍ေနရေပသည္။

(မွတ္ခ်က္။ ။ ယခုအင္တာနက္ေလာကတြင္ google earth ႏွင့္ google sky တို႔မွာ အစဥ္အတုိင္းေပၚၿပီး ျဖစ္ေသာ္လည္း google water မေပၚေသးေသာေၾကာင့္ သန္လ်င္ျမစ္ထဲတြင္ နစ္ျမႇပ္ေနေသာ ေအဒီ ၁၅ ရာစုက သြန္းလုပ္ခဲ့သည့္ တန္ခ်ိန္ ၂၉၀ ရွိ မြန္တို႔၏လက္ရာ ဓမၼေစတီေခါင္းေလာင္းႀကီး၏အေၾကာင္းကုိ မ်က္၀ါးထင္ထင္ တင္ျပျခင္းငွာ မစြမ္းႏိုင္ေပ။)

(created from the back-bone of The carillon project's posting)

ဆက္ဖတ္မယ္

Tuesday, May 12, 2009

UK တကၠသိုလ္ ခရီးသြားမွတ္တမ္း (၁)


ဟားဗတ္ တကၠသိုလ္၊ ေအာက္(စ္)ဖို႔ တကၠသိုလ္၊ ကိန္းဘရစ္(ခ်္) တကၠသိုလ္ အစရွိေသာတကၠသိုလ္ တို႔သည္ ကမၻာ့ထိပ္တန္းတကၠသိုလ္မ်ားျဖစ္ၾကသည္။ မသိေသာေက်ာင္းသား မရွိသလို မတက္ခ်င္သေသာေက်ာင္းသာလည္း မရွိသေလာက္ပင္။ ယခုေဖာ္ျပလတၱံ႔ေသာ ကၽႊႏ္ုပ္တုိ႔ တက္ေရာက္သင္ၾကားရာ UK တကၠသိုလ္သည္လည္း ကမၻာ့ ေထရ၀ါဒတကၠသိုလ္ ေလာကတြင္ ထိပ္တန္းတကၠသိုလ္ တစ္ခုျဖစ္ေပသည္။ ဟားဗတ္၊ ေအာက္(စ္)ဖုိ႔ စေသာ နာမည္ႀကီးတကၠသိုလ္ တုိ႔သည္ အေနာက္ကမၻာတြင္ တည္ရွိ၏။ University of Kelaniya ၏အတုိေကာက္ျဖစ္ေသာ ကၽႊႏ္ုပ္တို႔၏ UK တကၠသုိလ္မွာ အေနာက္အာရွတြင္ တည္ရွိကာ အထက္ပါကမၻာေက်ာ္တကၠသိုလ္မ်ားနည္းတူ ကမၻာ့အဆင့္ ျမင့္ပညာအခ်ိဳ႕ကို တက္ေရာက္သင္ၾကားႏုိင္ေပသည္။ အဆိုပါ UK တကၠသိုလ္သည္ လကၤာဒီပဟု ခ်စ္စႏိုးႏွင့္ ေခၚေ၀ၚေသာ သီရိလကၤာ ကၽႊန္းႏိုင္ငံတြင္တည္ရွိသည္။

အကၽႊႏ္ုပ္သည္ အဆိုပါ UK တကၠသိုလ္၏ အခြဲျဖစ္ေသာ Post graduate institute of Buddhist studies တြင္ ဗုဒၶအေတြးအေခၚပညာ၊ လူမႈေရးဆိုင္ရာ ဗုဒၶဘာသာ၊ စီးပြားေရး အေတြးအေခၚမ်ားကို ဗုဒၶဘာသာ ရႈေထာင့္မွ ေလ့လာေသာပညာ စေသာ ဗုဒၶဘာသာ ဆုိင္ရာ ေခတ္မီအဆင့္ျမင့္ ပညာရပ္မ်ားကို သင္ယူဆည္းပူးေနေသာ ေက်ာင္းသားရဟန္းေတာ္တစ္ပါးျဖစ္ေပသည္။ ဤတကၠသိုလ္သုိ႔ တက္ေရာက္ခြင့္ရရန္ အကၽႊႏ္ုပ္အိပ္မက္မွ်ပင္ မမက္ဖူးပါ။ တုိက္အုပ္ဆရာေတာ္ ဆရာသမားက မိမိတကၠသုိလ္ ပထမႏွစ္ေလာက္ကတည္းက မင္းတကၠသိုလ္ ဘယ္ႏွစ္ေရာက္ၿပီလည္း တစ္ႏွစ္တစ္တန္း ေအာင္ျမင္ေအာင္လုပ္ မင္းဒီကဘြဲ႕ရရင္ ႏိုင္ငံျခားသြားၿပီးပညာဆက္သင္ရမယ္ဟု မၾကာခဏေျပာေလ့ရွိခဲ့၏။ ကၽႊႏု္ပ္ေပ်ာ္ပါသည္၊ ဘြဲ႕ရလွ်င္ႏိုင္ငံျခားသြားရမည္ ဟူေသာအသိေၾကာင့္ မဟုတ္၊ အလြန္တရာ အလုပ္ရႈပ္၍ ဂုဏ္ရွိလွေသာတုိက္အုပ္ဆရာေတာ္ တစ္ပါးက အကၽႊႏ္ုပ္လုိ ငေမ်ာက္ငေခ်ာက္ စာသင္သားတစ္ေယာက္ကို အဖက္လုပ္၍စကားေျပာေသာေၾကာင့္ျဖစ္ပါသည္။ လုပ္စရာသာမ်ားေသာ ဆရာေတာ္မွာ ကၽႊႏ္ုပ္ႏွင့္ေတြ႔လွ်င္ ေျပာစရာစကားမရွိေသာေၾကာင့္ ေျပာမိေျပာရာ ေျပာလုိက္ျခင္းသာျဖစ္သည္ဟု စိတ္ထဲတြင္ေအာက္ေမ့ထားခဲ့၏။ အကၽႊႏု္ပ္ကိုယ္တုိင္ကလည္း မိမိကုိယ္မိမိ ႏိုင္ငံျခားပညာေတာ္သင္ဟူေသာ စကားလုံးကို ၾကားဖူးရုံေလာက္သာ ထိုက္တန္သည္ဟု ခံယူထားခဲ့သည္။


ဤသုိ႔ျဖင့္ တတိယႏွစ္ စာေမးပြဲ ေျဖဆိုခ်ိန္ထိေအာင္ တုိင္ခဲ့ေလသည္။ စာေမးပြဲေျဖဆိုအၿပီး ေအာင္စာရင္း မထြက္ခင္စပ္ၾကား တစ္ေန႔တြင္ ဆရာသမားက မိမိအားေခၚ၍ မင္းတကၠသိုလ္ဘယ္ႏွစ္ေရာက္ၿပီလဲ ဟုေမးျပန္ေလသည္။ ေနာက္ဆုံးႏွစ္ေျဖၿပီးပါၿပီဘုရား ဟု မိမိက ျပန္လည္ေလွ်ာက္ၾကားေသာအခါတြင္ ေအာ္… ေအး ဟူေသာ မေလးနက္သည့္ တုံ႔ျပန္ခ်က္တစ္ခုသာ ရရွိခဲ့ေလသည္။ မထင္မွတ္ေသာ တစ္ေန႔တြင္မူ မစားသဖူး ဆရာေတာ္ႏွင့္အတူ ေန႔ဆြမ္းစားရင္း ဆရာေတာ္က ႏိုင္ငံကူးလက္မွတ္လုပ္ထားႏွင့္ရန္ မိမိအားမိန္႔မွာေလ၏။ အိပ္မက္ေတြတကယ္ျဖစ္လာၿပီဟု မဆိုႏိုင္သည့္တုိင္ မက္ခ်င္ခဲ့ေသာအိပ္မက္မ်ား မမက္ခင္ပင္ တကယ္ျဖစ္လာၿပီဟု ေရးေရးမွ်ဆိုႏုိင္ေပမည္။ ႏိုင္ငံျခားပညာသင္ သြားျခင္း၏ဒုကၡအစ ႏိုင္ငံကူးလက္မွတ္ေလ်ာက္ျခင္းကဟု ဆုိလွ်င္ ရႏုိင္လိမ့္မည္ထင္သည္။ မနလ ရုံးသည္ ရန္ကုန္တြင္ ရွိသည္ဟုသိသည့္တိုင္ မည္သည့္ၿမိဳ႕နယ္တြင္ ရွိသည္ဟုမသိ။ ထုိ႔ျပင္ ႏိုင္ငံကူးလက္မွတ္ေလွ်ာက္ထားရန္အတြက္ မည္သည့္စာရြက္စာတမ္းမ်ားလုိအပ္သည္၊ ရုံးသုိ႔ မည္သုိ႔မည္ပုံ၀င္ရမည္ စသည္တို႔ကို မသိသည့္အတြက္ ႏိုင္ငံကူးလက္မွတ္ေလွ်ာက္ဖို႔အေရး စိတ္ေလးေနရျပန္သည္။ ရုံးသုိ႔ေရာက္လွ်င္ လုိအပ္သည္မ်ားကို ေမး၍ေလွ်ာက္လွ်င္ ရႏိုင္ေသာ္ျငားလည္း ႏိုင္ငံကူးလက္မွတ္ႏွင့္ ပက္သက္၍ မိမိရရွိထားေသာ တစြန္းတစ ဗဟုသုတအရ ကိုယ္တိုင္၀င္ေလွ်ာက္လွ်င္ ရႏိုင္ရန္မလြယ္ကူဟု သိရွိထားေလသည္။ ေနာက္တြင္မွ မိမိရရွိထားေသာ ထုိတန္ဘိုးႀကီးဗဟုသုတသည္ မနလ ပြဲစားမ်ားထံမွ ေပါက္ဖြားလာသည္ကုိ သေဘာေပါက္မိေလ၏။ ဟုတ္ေပသည္၊ မိမိကုိယ္တုိင္လုပ္လွ်င္ က်ပ္တစ္ေသာင္းခြဲခန္႔သာ ကုန္က်၍ ပြဲစားမ်ားႏွင့္လုပ္လွ်င္ တစ္သိန္းခန္႔ကုန္က်ေသာေၾကာင့္ တန္ဖုိးႀကီးလွေပ၏။ သို႔ႏွင့္ ႏုိင္ငံကူးလက္မွတ္ျဖည့္ရန္ ပုံစံမ်ားကို ၀ယ္ယူ၍ ပုံစံပါလုိအပ္ေသာ စာရြက္စာတန္းမ်ားကို ရရွိရန္ ရက္ကြက္အဆင့္ရုံး၊ ၿမိဳ႕နယ္အဆင့္ရုံး၊ တုိင္းအဆင့္ရုံး၊ သာသနာေရးရုံး၊ ပညာေရးရုံး၊ ရဲစခန္း အစရွိေသာ ရုံးေပါင္းေျမာက္မ်ားစြာကို သကၤန္းႀကီး တရုံးရုံးႏွင့္ သြားေရာက္ရသည္မွာ လြန္စြာမွပင္စိတ္ပ်က္အားေလ်ာ့ဖြယ္ေကာင္းလွသည္။ ရဟန္းျဖစ္ေသာၾကာင့္ ဦးစားေပးေနရာရ၍ ေတာ္ေပေသးသည္။ ဤသည္မွာ မနလ လက္မွတ္ေလွ်ာက္ရန္အတြက္သာ သြားရေသာရုံးမ်ားျဖစ္သည္။ ႏုိင္ငံျခားရွိ တကၠသိုလ္တစ္ခုသို႔ တက္ေရာက္ပညာသင္ၾကားရန္အတြက္ သြားရေသာရုံးမ်ားလည္း တစ္သီးတစ္ျခားႏွင့္ ၀င့္၀င့္ၾကြားၾကြားရွိေနေပေသးသည္။ ႏုိင္ငံျခားပညာသင္သြားရျခင္း၏ ဒုကၡမ်ားမွာ မေထာင္းတာလွေခ်။ ဤသို႔ျဖင့္ ေနာက္တစ္လခန္႔အၾကာတြင္ မိမိတုိ႔၏ႏိုင္ငံကူးလက္ မွတ္မ်ားက်လာေလေတာ့သည္။ ပထမတစ္လိႈင္းမွ မၿငိမ္ေသး ေနာက္ထပ္တစ္လိႈင္း ထပ္ဆင့္လာသည္မွာ ဆုိင္ရာ (သီရိလကၤာ) ႏုိင္ငံမွ ႏိုင္ငံအတြင္း၀င္ရာက္ခြင့္ ဗီဇာရရွိေရးပင္ျဖစ္သည္။ ထုိ႔ေၾကာင့္ ဒဂုံၿမိဳ႕နယ္၊ ေတာ္၀င္လမ္းရွိ ျမန္မာႏိုင္ငံဆုိင္ရာ သီရိလကၤာသံရုံးသုိ႔ ဒုတိယေရလိႈင္းဟူေသာအမွတ္ျဖင့္ စက္ကုန္ဖြင့္၍လႊင့္ရျပန္သည္။ ဟုိစာရြက္စာတန္းလုိ၊ သည္စာရြက္စာတန္းလုိျဖင့္ တစ္ပတ္ခန္႔မွ်ေခ်ာင္းေပါက္ေအာင္ သြားၿပီးကာမွ ျပည္၀င္ခြင့္ဗီဇာကို ပီဇာစားရသလို ၿမိန္ၿမိန္ႀကီးရရွိေလ၏။ ဤသို႔ ျမန္မာႏိုင္ငံရွိ ရုံးဌာနေပါင္း ေျမာက္မ်ားစြာကို သြားေရာက္ၿပီးကာမွ သီရလကၤာႏိုင္ငံ UK တကၠသုိလ္ ပညာေတာ္သင္ ေျခလွမ္းကို လြတ္လပ္ရင္ခုန္စြာ လွမ္းျဖစ္ေတာ့သည္။

ကၽႊႏု္ပ္ကဲ့သုိ႔ေသာ ငတိတစ္ေယာက္အဖုိ႔ ျမန္မာႏုိင္ငံႏွင့္ သီရိလကၤာ ႏိုင္ငံအၾကား ေနာက္ထပ္ရင္ခုန္စရာ အသစ္မ်ားက်န္ေနေသးသည္ဟုဆုိလွ်င္ အံ့ၾသစရာေကာင္းမည္မထင္။ မွန္ေပသည္၊ ေကာင္းကင္ေပၚတြင္သာ အမွန္တကယ္ျမင္ဖူးေသာ ေလယာဥ္ကို လက္ေတြ႔က်က်စီးရေတာ့မည္ ျဖစ္ေသာေၾကာင့္ အသစ္အဆန္းျဖစ္သျဖင့္ ရင္ခုန္ေနမိပါသည္။ သိပၸံေမာင္၀ (ဦးစိန္တင္) အဂၤလန္ႏိုင္ငံ ေအာက္(စ္)ဖုိ႔ တကၠသိုလ္သို႔ ပညာသင္သြားခဲ့စဥ္က ခရီးသည္တင္ေလယာဥ္မေပၚေသးေသာေၾကာင့္ မီးသေဘၤာျဖင့္သြားရ၏။ သူ႔ၾကည့္ရသည္မွာ ကမၻာေက်ာ္ ေအာက္(စ္)ဖို႔တကၠသုိလ္သို႔ တက္ရမည့္အေရးအတြက္ေရာ မီးသေဘၤာစီးရမည့္အတြက္ေရာ ရင္ခုန္ေနဟန္မတူ။ ထိုစဥ္အခါက သူသည္ မီးသေဘၤာလည္းစီးဖူးသလို ေအာက္(စ္)ဖို႔တကၠသိုလ္ေအာက္ မ်ားစြာမနိမ့္ေသာတကၠသိုလ္သို႔ တက္ဖူးေသာေၾကာင့္လည္း ျဖစ္ေပလိမ့္မည္။ ျမန္မာ့ပင္လယ္ဆိပ္ကမ္းမွခြာစဥ္ သူ႔တြင္ျဖစ္ေနေသာစိတ္အစဥ္မွာ သေဘၤာဆိပ္သို႔ ပုိ႔ေဆာင္ႏုတ္ဆက္ေသာ ေဆြမ်ိဳးမိတ္ေဆြမ်ားကို လြမ္းဆြတ္သတိရျခင္းႏွင့္ အမိျမန္မာေျမကို လြမ္းေမာတသျခင္းစေသာ မ်ိဳးခ်စ္စိတ္ေၾကာင့္ျဖစ္သည့္ ပူေဆြးေသာကမ်ားပင္ျဖစ္သည္။ ထိုေသာကမ်ားကိုပင္ အားက်မိေတာ့၏။ သူ ေအာက္(စ္)ဖို႔သုိ႔ သြားေရာက္စဥ္က ေက်ာင္းသားအေဖာ္ ရွစ္ေယာက္မွ်ပါ၀င္ေလသည္။ သုိ႔တုိင္သူ႔တြင္ ၀မ္းနည္းအားငယ္စိတ္မ်ား ျဖစ္ေနေသးသည္။ အကၽႊႏ္ုပ္တြင္ေတာ့ လိုက္ပါပို႔ေဆာင္သည့္ ေဆြမ်ိဳးမိတ္ေဆြမ်ားလည္းမရွိ ခရီးသြားေဖာ္လည္း တစ္ေယာက္သာလွ်င္ရွိသည့္တုိင္ သူ႔လို လြမ္းေမာတသ စိတ္အားငယ္ရျခင္းမ်ားမျဖစ္ဘဲ ရင္ခုန္ၾကည္ႏူးျခင္းစေသာ ကေလးကလားစိတ္မ်ားသာ ျဖစ္ေနရေလသည္။ (ေၾသာ္… ဘ၀အေျခမွ မျမင့္ခဲ့ဘဲကိုး)။ ေလယာဥ္ေပၚတက္ခါနီး ထုိင္ခုံနံပါတ္မ်ား ရေသာအခါတြင္လည္း ခရီးသြားတုိင္းကၽႊႏု္ပ္က အျမဲဦးစားေပးေသာ သူယ္ခ်င္းကို ဒီတစ္ခါေတာ့ ငါေလယာဥ္ျပဴတင္းေပါက္ေဘးက်လွ်င္ ဦးစားမေပးေတာ့ဟု ေတးမွတ္ေမွ်ာ္လင့္လွ်က္ သူငယ္ခ်င္းအား ေလယာဥ္လက္မွတ္တြင္ပါေသာ ခုံနံပါတ္အတိုင္းသာထိုင္ရန္ ကေလးကလားစကားကို အေလးထားေျပာမိခဲ့ေသး၏။ ေမွ်ာ္လင့္ထားသည့္အတိုင္း ေလယာဥ္ျပဴတင္းေပါက္မွ ေျမျပင္႐ႈခင္းမ်ားကို တ၀ႀကီး႐ႈစားခြင့္ရခဲ့၏။

ျမန္မာျပည္မွ သီရိလကၤာႏိုင္ငံသို႔ တုိက္ရိုက္ေလေၾကာင္းလုိင္း မရွိေသာေၾကာင့္ ထုိင္းမွတဆင့္သြားရ၏။ ရန္ကုန္မွ ဘန္ေကာက္၊ ဘန္ေကာက္မွ ကိုလံဘုိျဖစ္၏။ နံနက္ ၁၀ နာရီခန္႔တြင္ ရန္ကုန္အျပည္ျပည္ဆုိင္ရာေလဆိပ္မွ ထုိင္းႏိုင္ငံ ဘန္ေကာက္ၿမိဳ႕သို႔ ေလယာဥ္စတင္ထြက္ခြာသည္။ ဘန္ေကာက္မွ ကိုလံဘုိသို႔ ည(၁၀)တြင္မွ ေလယာဥ္ထြက္ မည္ျဖစ္သည္။ ထုိေၾကာင့္ ကၽႊႏု္ပ္တုိ႔မွာ (၁၀) နာရီ ေက်ာ္ေက်ာ္ခန္႔ ဘန္ေကာက္ေလဆိပ္ထဲတြင္ လွည့္ပတ္ၾကည့္႐ႈရန္ အခ်ိန္ရမည္ျဖစ္သည္။ ေန႔ဆြမ္းကို ေလယာဥ္ေပၚတြင္ ေလယာဥ္မယ္မ်ားက တရိုတေသဆပ္ကပ္သည္။ ရင္ခုန္ၾကည္ႏူးမႈမ်ားျဖင့္ ျပည့္ႏွက္ေနေသာစိတ္ထဲတြင္ စားခ်င္စိတ္အတြက္ ေနရာလြတ္မရွိေတာ့။ သုိ႔ေသာ္အစားအေသာက္မ်ားမွာ အသစ္အဆန္းမ်ားျဖစ္ေသာေၾကာင့္ အနည္းငယ္ေတာ့ တုိ႔ၾကည့္မိေသး၏။ သုိ႔ႏွင့္ နံနက္ ၁၁ နာရီခန္႔တြင္ ထုိင္းႏိုင္ငံ ဘန္ေကာက္ၿမိဳ႕ရွိ အာရွအႀကီးဆုံးေလဆိပ္ႀကီးဟုဆိုေသာ သု၀ဏၰဘူမိ ေလဆိပ္ႀကီးသို႔ ေရာက္ရွိေလ၏။ ေလဆိပ္ႀကီးေပၚသို႔ ေျခခ်မိသည္ႏွင့္ မည္သည့္ ေနရာတြင္ ေျခလွမ္းမ်ား အဆုံးသတ္ရမည္ကိုမသိေလာက္ေအာင္ ေလဆိပ္ႀကီးမွာ အလြန္တရာႀကီးမားခမ္းနား၍ သပ္ရပ္သန္႔ရွင္းမႈရွိလွေလသည္။ ေလဆိပ္ႀကီး၏ ေျမညီထပ္လား၊ ပထမထပ္လား၊ ဒုတိယထပ္လား မည္သည့္အထပ္မွန္း မသိေသာ ကၽႊႏု္ပ္တုိ႔စတင္ေျခခ်ရာ အထပ္တြင္ လွည့္လည္ၾကည့္႐ႈၾကၿပီးေနာက္ ဒုတိယထပ္ဟု ကၽႊႏ္ုပ္စိတ္ထဲတြင္ သတ္မွတ္လုိက္ ေသာအထပ္သုိ႔ လွည့္ၾကျပန္ေလသည္။ အမွန္တကယ္တမ္း၀န္ခံရလွ်င္ အႏွီေလဆိပ္ႀကီး ဘယ္ႏွထပ္ရွိသည္ကို ကၽႊႏ္ုပ္မသိပါ။ အဆိုပါ ဒုတိယထပ္တြင္ စတိုးဆိုင္မ်ား၊ စားေသာက္ဆုိင္မ်ား၊ အေရာင္းျပခန္းမ်ားျဖင့္ လူေတာ္ေတာ္စည္ကားသည္ကို ေတြ႔ရသည္။ တခ်ိဳ႕က အသစ္ဖြင့္လွစ္ထားေသာ အာရွအႀကီးဆုံးေလဆိပ္ႀကီးတြင္ အမွတ္တရ ဓာတ္ပုံရိုက္ေနၾကသည္။ အခ်ိဳ႕က တြန္းလွည္းေပၚတြင္ မိမိတို႔၏ လက္ဆြဲအိတ္မ်ားကို တင္၍လွည့္လည္ သြားလာေနၾကသည္။ တခ်ိဳ႕က အေရာင္းျပခန္းမ်ားတြင္၊ တခ်ိဳ႕က စားေသာက္ဆိုင္ အေအးဆိုင္မ်ားတြင္ တခ်ိဳ႕က…။ ငယ္စဥ္ကရ႐ွိခဲ့ေသာ အကင္းမေသေသးသည့္ အထီးက်န္ဒဏ္ရာမ်ားေၾကာင့္ မည္သူႏွင့္ ယွဥ္ယွဥ္ ကိုယ့္ကိုယ္ကို အာဖရိကလူ႐ုိင္းတစ္ေယာက္ကဲ့သို႔ အၿမဲႏွိမ့္ခ်သတ္မွတ္ထားေသာ ကၽႊႏ္ုပ္အဖုိ႔ ထိုလူမ်ားကို ၾကည့္ကာ ေၾသာ္… သူတို႔လည္း ငါလိုလူသားေတြပါပဲလားဟူ၍ အားတက္သေရာ ေတြးမိေလ၏။ ထုိအေတြးမ်ိဳး ကၽႊႏ္ုပ္၏စိတ္ႏွလုံး၀ယ္ ထာ၀ရကိန္းေအာင္းေနေစရန္လည္း အံခဲဆုေတာင္းမိေသး၏။

ထူးျခားေသာျမင္ကြင္းတစ္ခုအျဖစ္ မြတ္စလင္မ်ားအတြက္ ဘုရား၀တ္ျပဳရာေနရာကို အခန္းတစ္ခုဖြဲ႔၍ သတ္သတ္မွတ္မွတ္ တည္ေဆာက္ေပးထားသည္ကိုေတြ႔ရ၏။ ႐ုတ္တရက္တြင္ အဘယ့္ေၾကာင့္အျခားဘာသာ၀င္မ်ားအတြက္ ၀တ္ျပဳရာေနရာကို ဤႏိုင္ငံတကာေလဆိပ္ႀကီးက သတ္မွတ္ေပးမထားသနည္း ဟု မွင္သတ္မိေသး၏။ ထုိ႔ေနာက္တြင္မွ မြတ္စလင္မ်ားသည္ တစ္ေန႔လွ်င္ (၅) ႀကိမ္ မည္သည့္ ေနရာတြင္မဆို အခ်ိန္မွန္ဘုရား၀တ္ျပဳေၾကာင္းကို စဥ္းစားမိေလ၏။ ကၽႊႏ္ုပ္တို႔ ဗုဒၶဘာသာျမန္မာလူမ်ိဳးမ်ားတြင္ `ႏွလုံးသား၀ယ္ဘုရားတည္` ဟူေသာ စကားလုံးလွလွေလးတစ္လုံးရွိ၏။ အႏွီ မြတ္စလင္ဘာသာ၌ ထုိစကားပုံလွလွ ရွိခ်င္မွရွိမည္ျဖစ္ေသာ္လည္း လက္ေတြ႔အားျဖင့္ သူတို႔ႏွလုံးသား၀ယ္ သူတို႔ဘုရားတည္ေနသည္မွာ အတုယူဖြယ္ပင္ေကာင္းလွေတာ့သည္။ သုိ႔ႏွင့္ ကၽႊႏု္ပ္တုိ႔လည္း ေလဆိပ္ႀကီးေပၚသို႔ ေလွ်ာက္ပတ္သြားရသျဖင့္ ေျခေထာက္မ်ားေညာင္းစျပဳလာေသာေၾကာင့္ ခရီးသည္မ်ားနားခိုရန္ေနရာကို ေလွ်ာက္ပတ္ရွာရျပန္သည္။ အေတာ္အတန္အခ်ိန္ယူ၍ရွာမွ ေလဆိပ္ႀကီး၏ မည္သည့္အရပ္မွန္းမသိေသာ ေခ်ာင္တစ္ေနရာတြင္ သက္ေတာင့္သက္သာ နားေနရန္ေနရာကို ေတြ႔ေလသည္။ ေခ်ာင္ဟုဆုိေသာ္လည္း အပန္းေျဖစရာ အေအးဆုိင္မ်ား၊ လူတစ္ရပ္စာခန္႔ရွိ ေလေအးေပးစက္ႀကီးမ်ား၊ အပ်င္းေျဖစရာ ဗြီဒီယိုျပစက္ႀကီးမ်ားျဖင့္ အေတာ္ပင္က်ယ္၀န္းေလသည္။ ထုိင္စရာထိုင္ခုံမ်ားမွာလည္း ပုစံအမ်ိဳးမ်ိဳး၊ ဒီဇိုင္းအမ်ိဳးမ်ိဳးျဖင့္ရွိေသာ ဆုိဖာထုိင္ခုံမ်ားျဖစ္သည္။ လက္ကိုင္အိတ္တစ္လုံးကိုဆြဲ၍ ေလဆိပ္အတြင္း လွည့္လည္သြားလာထားရသျဖင့္ ကိုယ္၊လက္၊ေျခေထာက္မ်ား ေညာင္းညာေနေသာေၾကာင့္ အဆိုပါ ဆိုဖာခုံမ်ားေပၚသို႔ ရုတ္တရက္ ကိုယ္ကို ေျခပစ္လက္ပစ္ ပစ္ခ်လိုက္မိ၏။ ေနာက္မွ ပတ္၀န္းက်င္ကို ခ်က္ျခင္းသတိရ၍ ကိုယ္ကိုျပန္မတ္ကာ လက္ဆြဲအိတ္အတြင္းမွ အဂၤလိပ္မဂၢဇင္းတစ္အုပ္ကိုထုတ္၍ အိေျႏၵရရဖတ္ေနလိုက္၏။ (၁၀) မ်က္ႏွာခန္႔ ခရီးေပါက္ေသာအခါ ပ်င္းသလိုလိုရွိလာသည္ႏွင့္ သကၤန္း၀တ္ႏွင့္ သင့္ေလ်ာ္မည့္ အပ်င္းေျဖစရာမ်ားကို ထိုင္ရာမွ မထလွည့္ပတ္ၾကည့္႐ႈမိ၏။ မေတြ႔၊ အိေျႏၵရရႏွင့္ ထုိင္၍ၾကည့္ ႐ႈႏိုင္မည့္ LCD တီဗြီႀကီးကလည္း အခ်ိန္မက်ေသး၍ထင္သည္ အလုပ္မလုပ္ေသး။ ခႏၶာကိုယ္ ပင္ပမ္းသည္ကတစ္ေၾကာင္း၊ ပ်င္းပ်င္းရွိသည္ကတစ္ေၾကာင္းေၾကာင့္ အိပ္ခ်င္စျပဳလာသည္။ ထို႔ေၾကာင့္သင့္ေတာ္ေသာ ေခ်ာင္တစ္ေနရာကို ႏွစ္ေယာက္သားထပ္၍ရွာၾကျပန္သည္။ သိပ္မၾကာလုိက္ သက္ေတာင့္သက္သာ အိပ္၍ရႏိုင္ေသာ ခုံရွည္ႀကီးမ်ားရွိသည့္ ေခ်ာင္တစ္ေနရာကို ရွာေဖြေတြ႔ရွိလုိက္ၾက၏။ ထုိေနရာတြင္ ႏိုင္ငံျခားသားလူျဖဴ တစ္ေယာက္သာ ထုိင္ေနသည္ကို ေတြ႔ရ၏။ ကၽႊႏ္ုပ္လည္း အႏွီပုဂၢိဳလ္ထုိင္ေနသည့္ခုံ၏ စားပြဲတစ္လုံးျခားထားေသာ မ်က္ႏွာခ်င္းဆုိင္ခုံရွည္တြင္ ၀င္ထိုင္လုိက္၏။ ဤတြင္ အဆိုပါလူျဖဴမွ ကၽႊႏ္ုပ္တုိ႔အား မသကၤာသလုိလုိ၊ ထူဆန္းသလိုလို ေ၀ခြဲရခက္ေသာ ပုံမွန္မဟုတ္သည့္ အၾကည့္ျဖင့္ မသိမသာ ေစာင္းေျမာင္းၾကည့္လုိက္သည္ကို ကၽႊႏု္ပ္သတိထားမိလုိက္၏။ ကၽႊႏု္ပ္ထုိကဲ့သုိ႔ သတိထားမိသည္ကို သူ သတိထားမိဟန္မတူ၊ မၾကာမၾကာၾကည့္ေသာ ထိုအၾကည့္မ်ိဳးကို သူထံမွ ခဏခဏေတြ႔ရ၏။ ထုိ႔ေနာက္တြင္မွ မိမိ၀တ္ရုံလာေသာ သကၤန္း၏ ေပစုတ္စုတ္အေနအထားျပန္ၾကည့္၍ မသကၤာသလုိ အၾကည့္ျဖင့္ ၾကည့္ျခင္းျဖစ္သည္ကို သေဘာေပါက္မိေတာ့၏။ ထိုသို႔ေဘာေပါက္မိသည့္အေလ်ာက္ ဘ၀င္က်သည္ႏွင့္ ဆိုဖာခုံရွည္ေပၚသို႔ စိတ္လြတ္ကိုယ္လြတ္ အနားယူလုိက္ေလေတာ့၏။

အိပ္ရာမွႏိုးေသာအခါ နည္းနည္းေတာင္ေမွာင္ခ်င္ေနၿပီ။ ေစာေစာက ႏိုင္ငံျခားသားလည္းမရွိေတာ့၊ သူငယ္ခ်င္းလည္းဘယ္ေရာက္ေနသည္မသိ၊ သူ႔အိတ္ကိုေတာ့ေတြ႔ရ၏။ ခဏအၾကာတြင္ သူငယ္ခ်င္းျပန္ေရာက္လာသည္၊ မိမိတို႔ ထိုင္းေရာက္ေနၿပီဆိုသည့္အေၾကာင္းကို ကိုလံဘုိရွိ မိမိတုိ႔အားလာေရာက္ႀကိဳၾကမည့္ ဦးသုဇယႏွင့္ ဦးသာသနတို႔ထံ ဖုန္းျဖင့္အေၾကာင္းၾကားေနသည္ဆုိ၏။ ထုိ႔ေနာက္ သူငယ္ခ်င္းက ဆက္၍ ဤႏိုင္ငံမွာ သံဃာတစ္ပါးအေနျဖင့္ ေစ်း၀ယ္ရသည္မွာ ျမန္မာျပည္ႏွင့္ မတူေၾကာင္း၊ သူ ဖုန္းကတ္၀ယ္ရာတြင္ ပိုက္ဆံကို ထုိင္းအေရာင္း၀န္ထမ္းမယ္မ်ားက သူ႔လက္မွ တိုက္႐ုိက္လက္မခံေၾကာင္း၊ တင္စရာတစ္ခုခုေပၚတြင္ တင္ထားခဲ့မွလက္ခံေၾကာင္းကို ရယ္က်ဲက်ဲႏွင့္ ေျပာျပေလ၏။ အကၽႊႏု္ပ္လည္း သံဃာေတာ္မ်ားအေပၚတြင္ ႐ုိေသသမႈျဖင့္ျပဳေသာ ထုိဓေလ့ကို တြင္တြင္ႀကီးသေဘာက်မိေန ေတာ့၏။

ေစာလြန္းေသးေသာ္လည္း တစ္ခါမွ်သြားဖူးေသာ ခရီးမဟုတ္သည့္အတြက္ စိတ္ပူေသာေၾကာင့္ ည(၇) နာရီခန္႔ေလာက္တြင္ ကိုလံဘိုသို႔သြားမည့္ ေလယာဥ္အတြက္ ထုိင္ခုံနံပါတ္ျဖတ္ရန္ လက္မွတ္ေကာင္တာအရွာ ထြက္ခဲ့ၾကသည္။ သိပ္မၾကာမီ စာေရးမေလးမ်ားတန္းစီရပ္ေနရာ လက္မွတ္ေကာင္တာကို ေတြ႔ရေလသည္။ ထုိင္ခုံနံပါတ္ျဖတ္ရန္ စာေရးမတစ္ေယာက္ထံသို႔ ေလယာဥ္လက္မွတ္ကို ေပးလုိက္ေသာအခါ `အလြန္တရာေစာေသးသည္`ဟူ၍ မ်က္ႏွာမၾကည္မသာႏွင့္ မဲ့ရြဲ႕ကာ ေအာ္လႊတ္လိုက္ေလသည္။ `ျမန္မာျဖစ္၍လား သို႔မဟုတ္ ကၽႊႏု္ပ္ျဖစ္၍လား` ဟူေသာ အားငယ္ေသာ အေတြးမ်ားျပန္လည္ေပါက္ဖြားလာကာ စိတ္မသာမယာျဖင့္ ေကာင္တာမွ ႏွစ္ေယာက္သား ျပန္လွည့္ထြက္လာၾကေလေတာ့၏။ ကၽႊႏ္ုပ္တုိ႔နားခုိခဲ့ရာ ေခ်ာင္ကေလးသို႔ျပန္အေရာက္တြင္ LCD ႐ုပ္ျမင္သံၾကားစက္မွာ အလုပ္လုပ္ေနေလၿပီ။ အျပင္းေျဖစရာေတာ့ ေတြ႔ၿပီဟူ၍ ၀မ္းသာမိၾကသည္။ သို႔ႏွင့္ မည္သည့္ခရီးသည္မွ်ၾကည့္မေနေသာ အႏွီ LCD တီဗြီျပားႀကီးအား ႏွစ္ေယာက္သား အားရပါးရ ေရွ႕ဆုံးတန္းမွထိုင္၍ ၾကည့္ေနမိၾကေလေတာ့၏။

(၉)နာရီထိုးေသာအခါ သင့္တင့္ေလ်ာက္ပတ္ေသာအခ်ိန္ ျဖစ္တန္ေကာင္းပါရဲ႕ဟု ေတြး၍ လက္မွတ္ေကာင္တာထံသို႔တစ္ေၾကာ့ျပန္ ထြက္ခဲ့ၾက၏။ ဤတစ္ခါတြင္ေတာ့ ထုိင္ခုံနံပါတ္ကို ေလ်ာေလ်ာ႐ႈ႐ႈရသျဖင့္ အသက္႐ႈေခ်ာင္ကာ နံရံေပၚတြင္ ကပ္ထားသည့္ ဒစ္ဂ်စ္တယ္(လ္) လမ္းညႊန္စက္မ်ား၏အကူအညီျဖင့္ ကိုလံဘုိသို႔ (၁၀) နာရီတြင္ ထြက္မည့္ေလယာဥ္ရပ္နားရာ အေပါက္နံပါတ္(၁၇)သုိ႔ သုတ္ေျခတင္ခဲ့ၾကေလသည္။ ကၽႊႏ္ုပ္တုိ႔ေရာက္သြားေသာအခါ ခရီးသည္ခပ္က်ဲက်ဲကိုသာ ပိတ္ထားေသာအေပါက္ (၁၇) အနီးရွိ ထုိင္ခုံမ်ားတြင္ ထိုင္ေနသည္ကုိေတြ႔ရေလသည္။ ထို႔ေနာက္တြင္ အခ်ိန္ႏွင့္အမွ် တဖြားဖြားေရာက္ရွိလာေသာ ခရီးသည္မ်ားျဖင့္ အေပါက္ (၁၇) အနီးတြင္ ႀကိတ္ႀကိတ္တုိး၍ေနေလေတာ့၏။ အခ်ိန္က်ေသာအခါ တာ၀န္ရွိသူမ်ားေရာက္ရွိလာၿပီး အေပါက္ (၁၇) ကိုဖြင့္လိုက္သည္တြင္ ခရီးသည္မ်ားမွာ အုတ္အုတ္ၾကြၾကြႏွင့္ ရြရြတတျဖစ္ေနၾကေလၿပီ။ ေလယာဥ္ေပၚတက္မည့္ခရီးသည္မ်ားဖရုိဖရဲမျဖစ္ေစရန္ ၀န္ထမ္းမ်ားက လက္မွတ္အစဥ္အတိုင္းေခၚ၍ တစ္ေယာက္ခ်င္းစီကိုသာလွ်င္ အေပါက္မွတဆင့္ ေလယာဥ္ေပၚသုိ႔တက္ခြင့္ျပဳေလသည္။ ဗုဒၶဘာသာႏိုင္ငံ ျဖစ္သည့္အေလ်ာက္ ရဟန္းေတာ္မ်ားမွာ ဦးစားေပးေနရာရသျဖင့္ ကၽႊႏ္ုပ္တို႔မွာ လက္မွတ္အစဥ္အတုိင္း ေစာင္းဆုိင္းေနစရာမလိုပဲ ဦးစြာပထမ ၀င္ခြင့္ရေလ၏။

ေလယာဥ္ေပၚေရာက္လွ်င္ေရာက္ျခင္း ဣေျႏၵရရ ထုိင္မိရက္သားျဖစ္ေနေစရန္ ေနာက္ကလူပုဂၢိဳလ္မ်ားေရာက္မလာေသးခင္ ထုိင္ခုံကို အျမန္ရွာ၏။ ဣေျႏၵမဖက္ ျပာယာခတ္လွ်က္ ထိုင္ခုံရွာေနေသာ ကၽႊႏ္ုပ္၏အျဖစ္ကိုရိပ္စားမိေသာ ေလယာဥ္မယ္ေလးတစ္ဦးက မိမိ၏ထုိင္ခုံလက္မွတ္ကိုၾကည့္၍ မိမိထုိင္ရမည့္ေနရာကို ညႊန္ျပေလသည္။ ထုိအခါတြင္မွ ကၽႊႏု္ပ္မွာ ဣေျႏၵရရႏွင့္ အထာက်ေလေတာ့၏။ ျပဴတင္းေဘး ထုိင္ခုံတြင္ေနရာရေသာေၾကာင့္ ႐ႈခင္းမ်ားကို ၾကည့္ရေပဦးမည္ဟု မဲတင္းထားေသာ္လည္း ညျဖစ္ေသာေၾကာင့္ ဘမွ်မျမင္ရ။ ကမၻာ့ေျမျပင္ႀကီးတစ္ခုလုံးသည္ အေမွာင္အတိက်လွ်က္ရွိသည္။ သို႔ႏွင့္ စိတ္ပ်က္ပ်က္ျဖင့္ မိမိေရွ႕တြင္ရိွေသာ ေလယာဥ္ပိုင္စာအုပ္တစ္အုပ္ကို လွန္ေလွာၾကည့္႐ႈေနမိ၏။ ခဏအၾကာတြင္ ေလယာဥ္မယ္မ်ားမွ ခရီးသည္မ်ားအား ညေနစာထမင္းဘူးမ်ားေ၀ငွေနသည္ကိုေတြ႔ရ၏။ ထို႔အျပင္ ယမကာမ်ိဳးစုံတင္ထားေသာ တြန္းလွည္းေလးကို တြန္းလွ်က္ လူႀကီးမင္းမ်ားႀကိဳက္ႏွစ္သက္ရာ ယမကာမ်ားကို ငဲ့ေပးေနသည္ကိုလည္းေတြ႔ရ၏။ အလုိက္သိေသာေလယာဥ္မယ္မ်ားက ကၽႊႏု္ပ္တုိ႔ရဟန္းေတာ္မ်ားထံသို႔မည္သည့္အရာမွ် ယူေဆာင္မလာ။ ကၽႊႏု္ပ္တုိ႔ကလည္းဆာေလာင္မြတ္သိပ္ျခင္း မရွိေသာေၾကာင့္ လူႀကီးမင္းမ်ားၾကားတြင္ လြန္စြာဣေျႏၵရကာ ကိုယ့္ကုိယ္ကုိပင္ ၾကည္ညိဳမိေတာ့၏။ ထမင္းဘူးေ၀ငွျခင္း၊ ယမကာငွဲ႔ေပးျခင္းမ်ား ၿပီးဆုံး၍ အားလုံးရွင္းလင္းၿငိမ္သက္သြားေသာ အခ်ိန္တြင္မွ ေလယာဥ္မယ္တစ္ဦးကကၽႊႏ္ုပ္ထံလာ၍ (အခ်ိဳရည္စေသာ ဂိလာမ္ဘတ္ကို ရည္ညႊန္းကာ) မည္သည့္အရာမ်ားသုံးေဆာင္ခ်င္ပါသလဲဘုရား ဟုေလ်ာက္ေလ၏။ ကၽႊႏု္္ပ္လည္း ေရခ်မ္းခ်မ္းတစ္ခြက္ ေသာက္လုိေသာဆႏၵရွိသျဖင့့္္ ‘cool drink’ ဟူ၍ ဆႏၵျပဳလုိက္ေသာအခါတြင္ ေလယာဥ္မယ္ေလးမွာ မ်က္ႏွာပ်က္လွ်က္ ရွက္ကုိးရွက္ကန္းျဖစ္သြားေလသည္။ ဤသည္ကို ရိပ္စားမိေသာကၽႊႏု္ပ္လည္း မိမိစကားကို ျပန္လည္သုံးသပ္ၾကည့္လုိက္ေသာအခါတြင္ ‘cool drink’ ဆုိသည္မွာ ယမကာတစ္ခုခုကို ရည္ညႊန္းေၾကာင္းေတြ႔ရေလ၏။ သူ ႐ွက္ကိုး႐ွက္ကန္းျဖစ္သြားသလို ကၽႊႏ္ုပ္လည္း ရွက္ကိုးရွက္ကန္းျဖစ္သြား၏။ ဤသည္ကို ရိပ္စားမိဟန္တူေသာ အႏွီေလယာဥ္မယ္ေလးက (‘you mean cold water?’) `ေရေအးကို ဆုိလုိတာလားဘုရား` ဟု ေလွ်ာက္တင္လုိက္မွ ကၽႊႏု္ပ္လည္း ရွက္လုံးကိုခ်ကာ ခပ္ျပဳံးျပဳံးျဖင့္ ‘yes’ ဟု ျပက္တက္တက္ ေထာက္ခံလုိက္ရေလေတာ့သည္။ ဟင္း… လူၾကားသူၾကားတြင္ ခမ္းႀကီးခမ္းနားျဖင့္ ေနထိုင္ရသည္မွာ အလြန္တရာစိတ္မြန္းၾကပ္၍ မသက္သာလွဘိေတာင္း ဟု ေတြးလွ်က္ သက္ျပင္းကိုမႈတ္ကာ ျပဴတင္းေပါက္ေဘးရွိ အေမွာင္ထုအတြင္းသို႔ အျမင္အာ႐ုံကိုေကာ စိတ္အာ႐ုံကိုပါ လြင့္ထားလုိက္ေတာ့၏။ အင္း… ၿငိမ္းခ်မ္းလွဘိေတာင္း။

ေမွာင္ႏွင့္မဲမဲထဲတြင္ ၿငိမ္းခ်မ္းစြာတည္ရွိေနသည့္ ကၽႊႏု္ပ္၏စိတ္အစဥ္ကိုဖ်က္စီးမည့္ ျမင္ကြင္းတစ္ခု ကၽႊႏု္ပ္မ်က္စိအာ႐ုံထဲတြင္ အေရာင္စူးရဲစြာျဖင့္ ထင္လာေလသည္။ ထိုအရာမွာ ျမစ္တစ္စင္းျဖစ္ေလသည္။ ညအေမွာင္ထဲတြင္ ထင္ထင္ရွားရွားျမင္ရေလာက္ေအာင္ ဤျမစ္ႀကီးအတြင္းစီးဆင္းေနေသာေရမ်ားမွာ အႏုျမဴေရမ်ားပင္ျဖစ္ရေပမည္ဟု မင္းသိခၤ၏ ဇာတ္ေကာင္စတုိင္ျဖင့္ စဥ္းစားဆင္ျခင္လုိက္မိေသး၏။ သဘာ၀တရားတို႔သည္ ဆန္းၾကယ္လွေပသည္ဟု ေတြးကာ အဆိုပါအႏုျမဴျမစ္ႀကီးကို ဥေပကၡာျပဳ၍ ေစာေစာက ဖတ္လက္စ စာအုပ္ကေလးကို ဆက္ဖတ္ေနလိုက္၏။ နာရီ၀က္ခန္႔ဖတ္မိလွ်င္ ၿငီးေငြ႔လာေသာေၾကာင့္ ရွိသမွ်အာ႐ုံတို႔ကို စာ႐ြက္ေပၚမွဖယ္၍ အေမွာင္ထုႀကီးထံတြင္ ေနာက္ထက္တဖန္ အပ္ႏွံထားလုိက္ျပန္သည္။ ခဏတျဖဳတ္အတြင္း၌ပင္ ကၽႊႏ္ုပ္စိတ္မ်ားမွာ အင္တင္တင္ႏွင့္ ဇေ၀ဇ၀ါျဖစ္ေနမိျပန္ေတာ့သည္။ အဘယ့္ေၾကာင့္ဆိုေသာ္ လြန္ခဲ့ေသာနာရီ၀က္ခန္႔ကေတြ႔ခဲ့ေသာ ျမစ္ႀကီးမွာ ေနရာမေရြ႕ေသးဘဲ ပုံစံတက်ဆက္လက္ တည္ရွိေနေသးေသာေၾကာင့္ျဖစ္သည္။ သဘာ၀တရား၏ ဆန္းၾကယ္ျခင္းကို ကၽႊႏု္ပ္လက္ခံေသာ္လည္း သဘာ၀က်က် ဆန္းၾကယ္ပါမွ သင့္ေလ်ာ္ေလ်ာက္ပတ္ေပမည္ ဟုတစ္ဖက္တစ္လမ္းမွ ခံယူမိေသး၏။ ထို႔ေၾကာင့္ကၽႊႏ္ုပ္လည္း မေနသာေတာ့ဘဲ ေသခ်ာသဲကြဲေအာင္ စုံစမ္းပါမွေတာ္ေပမည္ဟု ဆုံးျဖတ္ခ်က္ခ်လုိက္၏။ သုိ႔ႏွင့္ ေလယာဥ္ျပဴတင္းမွန္အနားသို႔ နီးႏိုင္သမွ်အနီးဆုံးကပ္၍ၾကည့္သည္တြင္ ေလယာဥ္ကုိယ္ထည္ႏွင့္ကပ္လွ်က္ရွိသည့္ အထက္ေဖာ္ျပပါျမစ္ႀကီးႏွင့္ တစ္ဆက္တည္း ေနရာတြင္ ေလယာဥ္ပန္ကာအိမ္ႀကီးကို ေတြ႔လိုက္ရ၏။ ထိုအခါတြင္မွ ကၽႊႏ္ုပ္ ျမစ္ဟုထင္ထားခဲ့ေသာ အျဖဴေရာင္ရွည္ေမ်ာေမ်ာ အရာ၀တၳဳႀကီးသည္ ေလယာဥ္ ေတာင္ပံျဖစ္သည္ကို သိခဲ့ရေလသည္။ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုလည္းမအံ့ၾသမိ၊ သဘာ၀တရားကိုလည္း မအံ့ၾသမိ၊ အရွိတရားကိုလည္းမအံ့ၾသမိေတာ့။ ထုိတရားႏွစ္ပါးႏွင့္ကၽႊႏု္ပ္ ခဏတျဖဳတ္အထင္အျမင္လြဲမွားၾက၍ ညင္သာစြာပဋိပကၡျဖစ္ပြားေနသည္ကိုၾကည့္ကာ အံ့ၾသမိ ေသာပုဂၢိဳလ္မ်ားေတာ့ ရွိေကာင္းရွိေပမည္။

သို႔ႏွင့္ ညတစ္နာရီမတုိင္မီ ကုိလံဘုိေလဆိပ္သို႔ေရာက္ခါနီးတြင္ ေလယာဥ္၀န္ထမ္းမ်ားက အိပ္ေပ်ာ္ေနေသာခရီးသည္မ်ားကိုႏိႈး၍ ေလဆိပ္သို႔ ေလယာဥ္ဆိုက္ကပ္ပါေတာ့မည့္အေၾကာင္းကို သတိေပးကာ ကိုယ္ေရးကိုယ္တာ အခ်က္အလက္မ်ားကို ေရးသြင္းရန္စာရြက္ကေလးတစ္ရြက္ကို ေပးေလသည္။ တစ္နာရီထိုးသျဖင့္ ေလဆိပ္သို႔အေရာက္တြင္ ေလဆိပ္အတြင္းရွိ လူ၀င္မႈႀကီးၾကပ္ေရး ဌာနသို႔၀င္ကာ ေစာေစာကျဖည့္ခဲ့ေသာစာရြက္ကေလးႏွင့္ ပက္(စ္)ပို႔ကို ဆုိင္ရာတာ၀န္ရွိသူကိုေပး၍ အ၀င္တံဆိပ္တုံးကို ယူခဲ့ရေသး၏။ မၿပီးျပတ္ႏိုင္ေတာ့ေသာ စိတ္ပ်က္ဖြယ္ရာ ႐ုံးကိစၥမ်ားေပတည္း။ ထို႔ေနာက္ ဟန္းကယ္ရီေခၚလက္ကိုင္အိတ္ ကေလးကိုဆြဲ၍ လက္ေက့(ခ်္) ေခၚ ခရီးေဆာင္အိတ္ႀကီးကိုယူရန္ ၄င္းလက္ေက့(ခ်္) ႀကီးမ်ားထားရာေနရာသို႔ ႏွစ္ေယာက္သားေမးျမန္း၍ သြားၾကေလသည္။ ကၽႊႏ္ုပ္၏လက္ေက့(ခ်္) ကေလးမွာ က်ိဳးေၾကေနသျဖင့္ သက္ေတာင့္သက္သာဆြဲသြား၍ မရေတာ့၊ ဤလက္ေက့(ခ်္)ႀကီးကို ခ်ီမ၍သယ္ယူရန္မွာလည္း မျဖစ္ႏိုင္။ သို႔ႏွင့္ ဘီးလုံးႏွစ္လုံးခန္႔ေကာင္းေသးသျဖင့္ ကိုယ္ကိုညြတ္ကာ လက္ကိုင္ကြင္းမွဆြဲ၍သြားရေလ၏။ ထန္းသီးရြဲ႕မ်ားကို တုတ္တိုတိုႏွင့္ လိွမ့္ကစားေနေသာ ငယ္စဥ္ကအျဖစ္အပ်က္ကိုပင္ သတိရမိေတာ့၏။ ေနာက္မွ ေလဆိပ္၀န္ထမ္းတစ္ဦး၏အကူအညီျဖင့္ တြန္းလွည္းတစ္စင္းကိုရကာ သက္ေတာင့္သက္သာ သယ္သြားႏိုင္ေတာ့သည္။ ႏိုင္ငံျခားသားမ်ားထြက္ရန္ဟု ေရးထားေသာအေပါက္အတြင္းသို႔ ၀င္၍ ငါမိနစ္ခန္႔ခရီးေပါက္လွ်င္ မိမိတုိ႔အားေစာင့္ႀကိဳေနေသာ ဦသုဇယႏွင့္ ဦးသာသနဦးေဆာင္သည့္ ျမန္မာရဟန္းေတာ္ငါးပါးခန္႔ကို ေတြ႔ရသျဖင့္ အလြန္ပင္ အားတက္ေပ်ာ္ရႊင္မိေလသည္။ ထို႔ေနာက္ ဦးသုဇယထံမွ ´ကဲသီဟုိဠ္ေတာ့ေရာက္ၿပီ ဒုကၡေတာ့ခံၾကဦးေပါ့ကြာ` ဟူေသာ အားတက္ဖြယ္ႏုတ္ခြန္းဆက္စကားကို ၾကားရေလသည္။ သို႔တုိင္ ထိုစကားလုံးမ်ားသည္ သီဟိုဠ္ေရာက္သျဖင့္ ၾကည္လင္ေပ်ာ္ရႊင္ေနေသာ ကၽႊႏ္ုပ္၏စိတ္အစဥ္ကို လြမ္းမိုးျခင္းငွာ မစြမ္းႏိုင္ပါေခ်။

ေလဆိပ္ႏွင့္ မကုဋရာမေခၚ ျမန္မာေက်ာင္းမွာ (၄၅) မိနစ္ခန္႔ ကြာေ၀း၏။ ကားေပၚတြင္ ဦးသုဇယ၏ သီဟုိေရာက္ဘ၀တကၠသိုလ္ ၾသ၀ါဒကိုၾကားနာရသျဖင့္ ေဆာင္ရန္၊ ေရွာင္ရန္၊ သတိျပဳရန္မ်ားကို မွတ္သားခဲ့ရေသး၏။ မနက္ဘက္ ႏွစ္နာရီမတ္တင္းခန္႔တြင္ ျမန္မာေက်ာင္းေတာ္ႀကီးသို႔ ေရာက္၏။ ကၽႊႏ္ုပ္တို႔ကို ေနရာခ်ထားၿပီး၍ ဦးသုဇယတုိ႔လည္း ျမန္မာေက်ာင္းမွ (၁၅) မိနစ္ခန္႔ေ၀းေသာ မိမိတုိ႔သီတင္းသုံးရာ နာလႏၵာရာမယေခၚ ကုလားေက်ာင္းသို႔ျပန္သြားၾကေလ၏။ အားကိုးရာမရွိေတာ့ဟူေသာ အေတြးျဖင့္ စိတ္ထဲတြင္ ဟာ၍က်န္ခဲ့၏။ ျမန္မာျပည္သို႔ ခ်က္ခ်င္းထျပန္ခ်င္စိတ္ပင္ ေပါက္မိေတာ့၏။ ထုိ႔အခါတြင္မွ သိပၸံေမာင္၀၏ ျမန္မာျပည္သို႔ လြမ္းဆြတ္တသ သတိရစိတ္မ်ားကို ကိုယ္ခ်င္းစာႏိုင္ေတာ့ေလသည္။ ေနာက္တစ္ေန႔နံနက္တြင္ သီရိလကၤာႏိုင္ငံသုိ႔ ၀င္၀င္ျခင္းရရွိသည့္ တစ္လဗီဇာကို တစ္ႏွစ္ဗီဇာသုိ႔တိုးရန္ အစုိးရ႐ုံးမ်ားကို သြားရျပန္ေသး၏။ ႐ုံး (၄) ခုသို႔ ႏွစ္ရက္ခန္႔သြားအၿပီးတြင္ ဗီဇာသက္တမ္းတုိးျခင္းကိစၥ နိ႒ိတံေလသည္။ တကၠသိုလ္တက္ရန္အတြက္ ေနာက္ထပ္န႒ိတံစရာ ကိစၥမ်ားက်န္ေပေသးသည္ဟုေတြး၍ စိတ္ေလးမိျပန္ေလသည္။ ဘ၀မျပတ္ေသးသ၍ အဆုံးသတ္စရာမ်ားက်န္ေနဦးမည္မွာ ဓမၼတာပင္ျဖစ္ေလသည္ ဟူ၍သာ မိမိစိတ္ကိုမိမိ ေခၽႊးသိပ္ထားရ၏။

အသစ္ေရာက္ရွိေသာ ေက်ာင္းသားမ်ားအေနျဖင့္ ျမန္မာေက်ာင္းတြင္ ေယဘုယ်အားျဖင့္ အနည္းဆုံးႏွစ္လခန္႔ေနခြင့္ရ၍ ထုိႏွစ္လအတြင္း အၿမဲေနထိုင္မည့္ ေဒသခံကုလားေက်ာင္းတစ္ေက်ာင္းကိုရွာရေလသည္။ တခ်ိဳ႕ကုလားေက်ာင္းမ်ားမွာ စည္းကမ္းတင္းက်ပ္၏။ တခ်ိဳ႕ေက်ာင္းမ်ားမွာ လြတ္လပ္၏။ မေခ်ာင္မက်ပ္ အလယ္အလတ္ေသာ ေက်ာင္းမ်ားလည္းရွိ၏။ မည္သည့္ေက်ာင္းသားသစ္မဆို အစပထမ ေနထိုင္ေရးတြင္ သိပ္အခက္အခဲမရွိလွေသာ္လည္း စားေသာက္ေရးတြင္မူ အခက္အခဲမ်ားကိုေတြ႔ရေလသည္။ ဟုတ္ေပ၏၊ သီဟိုဠ္ရိုးရာအစားအစာမ်ားသည္ ျမန္မာအစားအစာမ်ားႏွင့္ အလြန္ကြာျခားေလ၏။ သုိ႔ေသာ္သီဟုိဠ္႐ုိးရာအစားအစာမ်ားမွာ ဆီ၊ဟင္းခ်ိဳမႈန္႔ စသည္တို႔ကို အလြန္အသုံးနည္း ေသာေၾကာင့္ က်န္မာေရးႏွင့္ ညီညြတ္ေလသည္။ က်န္းမာေရးစာမ်ားသည္ ျမန္မာ့လ်ာႏွင့္ သဟဇာတမျဖစ္သည္မွာ သိပ္မဆန္းလွေပ။ သိပၸံေမာင္၀တို႔ အဂၤလန္တြင္ ပညာသင္စဥ္က ငပိကိုေတာင့္တသကဲ့သို႔ ကၽႊႏု္ပ္တုိ႔လည္း ငပိကို ေတာင့္တမိေပသည္။ တခါတရံ ျမန္မာျပည္မွ ပို႔လုိက္ေသာငပိပုန္းကို သူငယ္ခ်င္းတစ္စု ေပါင္မုန္႔ႏွင့္ ညွပ္၍ (၃) ရက္အတြင္းကုန္စင္ေအာင္ ၿမိန္ၿမိန္ရွက္ရွက္ စားၾကသည္ကို ေထာက္ျခင္းအားျဖင့္ သိပၸံေမာင္၀တို႔ကဲ့သုိ႔ေသာ အဂၤလန္ျပည္သြား ျမန္မာစာသင္သားတုိ႔မွာ ကၽႊႏု္ပ္တုိ႔ထက္ပင္ အစားအေသာက္ဆင္းရဲရွာသည္ ဟုေတြးမိ၏။ ယခုအခါတြင္ေတာ့ ျမန္မာအစားအစာမ်ားႏွင့္ မ်ားစြာမျခားနားေသာအစားအေသာက္မ်ား ရွိသည့္ တရုတ္၊ အိႏၵိယ၊ ထုိင္း စားေသာက္ဆိုင္မ်ား ေအာက္(စ္) ဖို႔ဒ္တြင္ တည္ရွိေသာေၾကာင့္ ထိုေခတ္ကေလာက္ အစားအေသာက္ဆင္းရဲေတာ့မည္မထင္။ လန္ဒန္ၿမိဳ႕ စိန္႔ဂြ်န္၀ု(ဒ္)တြင္ Mandalay Burmese Restaurant ဟူေသာ စားေသာက္ဆုိင္ကိုပင္ေတြ႔ရွိႏိုင္ေလသည္။ ယခုေခတ္ သီဟုိဠ္ျပည္တြင္လည္း မရႏိုင္ေသာအစားအစာမ်ားမွာ မရွိ သေလာက္ပင္ ရွားပါးေလ၏။ သို႔ေသာ္ ဗုဒၶဘာသာႏိုင္ငံျဖစ္သည့္ အေလ်ာက္ ဒကာ၊ ဒကာမမ်ားမွာ ရဟန္းသံဃာေတာ္မ်ားကို ၾကည္ညိဳေလးစားလွေသာေၾကာင့္ ရဟန္းတစ္ပါးအေနျဖင့္ အစားအေသာက္မ်ိဳးစုံရႏုိင္ေသာ စားေသာက္ဆုိင္မ်ား၊ ဖု(ဒ္)စီးတီးမ်ားတြင္ သြားေရာက္၀ယ္ယူစားေသာက္ရန္မွာ လြန္စြာမသင့္ေလ်ာ္ေသာ အေျခအေနတြင္ရွိေလ၏။ ထို႔ေၾကာင့္ မိမိတို႔ရွိသမွ်ျဖင့္ ေရာင့္ရဲတင္းတိမ္လွ်က္ အသြားအလာအေနအထိုင္ကို တက္ႏိုင္သမွ်ထိမ္းသိမ္း၍ သီဟိုဠ္ပညာသင္ခရီးလမ္းကို ေလွ်ာက္လွမ္းၾကရမည္မွာ အားလုံးေသာ သီဟုိဠ္ေရာက္ စာသင္သား ရဟန္းေတာ္မ်ား၏တာ၀န္ပင္ျဖစ္ေပသည္။

ဤသည္တုိ႔မွာ သီဟုိဠ္ျပည္ ပညာေတာ္သင္ ျမန္မာတကၠသိုလ္ေက်ာင္းသား ရဟန္းေတာ္မ်ားအတြက္ ေရွးဦးမစြ ေတြ႔ႀကဳံျဖတ္ေက်ာ္ရမည့္ သြားေရးလာေရး၊ ေနထုိင္ေရးႏွင့္ စားေသာက္ေရးအခက္အခဲ တခ်ိဳ႕ျဖစ္ေပသည္။

ဆက္ဖတ္မယ္

Tuesday, April 28, 2009

ဘ၀ကိုခံစားနားလည္၍ ေအာင္ျမင္မႈကို ရယူျခင္း


ဘ၀တြင္ ဘ၀ထက္ အေရးႀကီးေသာအရာဟူ၍မရွိပါ။ ဘ၀သည္သာ ဘ၀၌အခရာ ျဖစ္၏။ ဘ၀သည္ ထိုမွ်အဓိကက်လွ်င္ ဘ၀ကို ကၽႊႏု္ပ္တုိ႔ တန္ဖုိးထားျမတ္ႏုိးထုိက္သည္ မဟုတ္ပါေလာ။ သို႔ဆိုလွ်င္ ကၽႊႏု္ပ္တုိ႔ ျမတ္ႏုိးတန္ဖိုးထားေသာဘ၀ အထက္တန္းက်ဖုိ႔ ဘ၀တတ္လမ္းအတြက္ တမင္သက္သက္ျဖင့္ သဘာ၀က်စြာ ရွိေနရေသာ အခက္အခဲအတားအဆီးဟူသမွ်ကို ေက်ာ္လႊားႏုိင္ရန္ ကၽႊႏ္ုပ္တုိ႔ ႀကိဳးစားရေပမည္။ အလြန္တရာ အေရးႀကီးလွပါသည္ဆုိေသာ ကၽႊႏု္ပ္တုိ႔၏ဘ၀ အဆင့္အတန္းျမင့္မားေစရန္ ကၽႊႏ္ုပ္တုိ႔ဘ၀ကို ကၽႊႏု္ပ္တုိ႔ကုိယ္တုိင္ ယထာဘူတက်က် ခံစားနားလည္တတ္ဖုိ႔မွာလည္း ဘ၀တမွ်အေရးႀကီးလွ ျပန္ပါသည္။ ဘ၀ကို လက္ေတြ႔က်က် ခံစားနားလည္သည္ဆုိရာ၌ ဘ၀ကို မခံစားတတ္ေသးလွ်င္ ဘ၀ကို နားလည္ႏို္င္ဦးမည္ မဟုတ္ပါ။ ထုိ႔အတူ ဘ၀ကိုနားမလည္ေသးလွ်င္လည္း ဘ၀ကို ခံစားႏုိင္ဦးမည္ မဟုတ္ေပ။ ထို႔ေၾကာင့္ခြဲျခား၍မရစေကာင္းေသာ ခံစားနားလည္ျခင္းမ်ားျဖင့္သာ ဘ၀၏အခက္အခဲ အၾကပ္အတည္း၊ အခ်ိဳးအေကြ႕ အတတ္အဆင္း ဟူေသာ ေလာကဓံတုိ႔ကို ၾကံ႕ၾကံ့ခံေက်ာ္လႊား၍ ဘ၀အဆင့္ကို ျမွင့္သင့္ေပ၏။

သို႔ဆိုလွ်င္ ဘ၀ကိုမည္သည့္အရာတို႔ျဖင့္ခံစား နားလည္ႏုိင္ပါမည္နည္း။ ထိုသို႔ ေမးခဲ့သည္ရွိေသာ္ အကႊ်ႏ္ုပ္ေက်နပ္ နားလည္ထားသည့္အတုိင္း ေျဖႏုိင္စရာရွိသည္မွာ သဒၶါျဖင့္ခံစား၍ ပညာျဖင့္ နားလည္ပါဟူ၍ ျဖစ္သည္။ ထုိ သဒၶါ ပညာဟူေသာ တရားႏွစ္ပါးသည္လည္း ခံစားျခင္းႏွင့္ နားလည္ျခင္းကဲ့သုိ႔ ခြဲျခား၍ မရစေကာင္းေပ။ သဒၶါတရားရွိသူတို႔အတြက္ ဘ၀ပန္းတုိင္သို႔သြားရာ လမ္းေၾကာင္းရွိ အတားအဆီးဟူေသာ တံခါးႀကီးကို ငါဖြင့္ေပးထားေတာ္မူၿပီဟု ဟုဗုဒၶရွင္ေတာ္ ျမႊက္ေဖာ္ခဲ့၏။ တဖန္ ဘ၀တြင္ ပညာသည္အျမတ္ဆုံးျဖစ္သည္ဟု မိန္႔ဆုိျပန္ေသးသည္။ ထုိ႔ေၾကာင့္ ဘ၀ကို ခံစားနားလည္ဖို႔ သဒၶါႏွင့္ပညာကို ေပါင္းစပ္မွ ျဖစ္ေပေတာ့မည္။ မွန္၏၊ သဒၶါတရားခ်ည္းသက္သက္ျဖင့္ ဘ၀ကိုခံစားရာ၌ မိမိသည္ခံစားလြယ္သူျဖစ္လွ်င္ လူမသမာ ပညာရွိတုိ႔၏ ခ်ိဳသာေသာလွိမ့္လုံးမ်ားၾကားတြင္ ယစ္မူးေမ်ာလြင့္ ေနေပလိမ့္မည္။ မိမိ၏ခံစားတတ္ေသာ သဒၶါႏွလုံးသားကို အသုံးခ်မခံရေစရန္ စဥ္းစားတတ္ေသာ ပညာဦးေႏွာက္ျဖင့္ ထိမ္းခ်ဳပ္ရေပလိမ့္မည္။ ထို႔ေၾကာင့္သဒၶါတစ္ခုတည္းကို လႊတ္ထား၍မျဖစ္ေပ။ ထုိမွတဖန္ အရာရာတုိင္းကို ေတြးေတာဆင္ျခင္ ေနျပန္လွ်င္လည္း ဦးေခါင္းထူ၍ ဆံပင္သာျဖဴသြားမည္ ဘ၀၏ အလွတရားကို ခံစားႏိုင္မည္ မဟုတ္ေခ်။ ထို႔ေၾကာင့္ဗုဒၶက ငါအသိအမွတ္ျပဳထားေသာဘ၀ပန္းတုိင္ကို စဥ္းစားေတြးေတာေနရုံမွ်ျဖင့္ မေရာက္ႏိုင္ဟု မိန္႔ဆိုေတာ္မူ၏။ မွန္၏၊ လုိလွ်င္ၾကံဆ နည္းလမ္းရဟူေသာ အဆိုတစ္ခု ျမန္မာစကားပုံတြင္ရွိ၏။ “where there is a will there is a way” ဟူေသာ အဂၤလိပ္စကားပုံႏွင့္ သေဘာခ်င္းကိုက္ညီ၏။ သို႔အတြက္ေၾကာင့္ ဘ၀ပန္းတုိင္ကိုအလိုရွိလွ်င္ ၾကံဆေတြးေတာေနရုံမွ်ျဖင့္ မရႏုိင္ေပ။ ၾကံဆေတြးေတာ၍ရရွိလာေသာ လမ္းၾကာင္းေပၚတြင္ ကိုယ္တုိင္ကိုယ္က်ဆင္းေလွ်ာက္ပါမွ ဘ၀ပန္းတုိင္ကို လွမ္းကိုင္ႏိုင္မည္ ျဖစ္သည္။ သုိ႔တုိင္ မိမိေရွ႕မွပညာရွင္မ်ား ခင္းေပးထားေသာလမ္းေၾကာင္း သို႔မဟုတ္ မိမိကိုယ္တုိင္ခင္းထားေသာ လမ္းေၾကာင္းေပၚေလွ်ာက္လွမ္းရာတြင္ ယုံၾကည္မႈဟူေသာသဒၶါတရား ကင္းမဲ့၍ မခ်င့္မရဲျဖစ္ေနလွ်င္ သို႔မဟုတ္ သံသယဟူေသာအမိုက္တုိက္မ်ား ရွိေနေသးလွ်င္ သာယာၾကည္ႏူးဖြယ္မရွိေသာဘ၀ခရီးလမ္းကို ေလွ်ာက္လွမ္းေနသည္ႏွင့္ တူေသာေၾကာင့္ ပန္းတုိင္သုိ႔ေရာက္ဖုိ႔အေရး ေႏွာင့္ေႏွးေနမည္မွာ အမွန္ပင္ျဖစ္သည္။ ထိုေၾကာင့္ခံစားတတ္ေသာ သဒၶါသည္ စဥ္စားေတြးေတာတတ္ေသာ ဉာဏ္ပညာႏွင့္ အစဥ္အၿမဲ ပူးတြဲပါ၀င္ေနသင့္ေပသည္။

ဤေနရာတြင္ ပညာကိုအဘယ့္ေၾကာင့္ ခံစားျခင္းစာရင္း၌ မသြင္းဘဲ သဒၶါကိုသာ သြင္းထားရပါသနည္းဟု ေမးစရာရွိ၏။ ရွင္းအံ့၊ ပညာသည္ ေလးနက္တည္ၾကည္ျခင္း၊ တည္ၿငိမ္ရင့္က်က္ျခင္းသေဘာ ရွိ၏။ အရာရာကို အလြယ္တကူျဖင့္ ခံစားတတ္ေသာ သေဘာမရွိေျခ။ အေတာ္အတန္ ၀မ္းေျမာက္ဖြယ္ရာ ကိစၥရပ္မ်ားႏွင့္ႀကဳံေတြ႔လွ်င္ပင္ အသည္းလိႈက္ အူလႈိက္ျဖစ္၍မေနတတ္။ ထုိ႔အတူ ၀မ္းနည္းစိတ္ပ်က္ဖြယ္ရာမ်ားႏွင့္ ေတြ႔ႀကံဳလွ်င္လည္း တုန္လႈပ္ေျခာက္ျခားတတ္ေသာ သေဘာမရွိေခ်။ ထို႔ေၾကာင့္ အဘိဓမၼာသေဘာအရ ပညာသည္ ဥေပကၡာႏွင့္ ယွဥ္စပ္၍ေနရေလသည္။ ဤသို႔ ေပ်ာ္ရႊင္ဖြယ္ရာ ၀မ္းနည္းဖြယ္ရာ အျဖစ္အပ်က္တုိ႔ကို ေတြ႔ႀကံဳေနရပါလွ်က္ မတုန္လႈပ္တတ္ေသာသူကို ဗုဒၶက ပညာရွိဟူ၍ ခ်ီးမႊမ္းေတာ္မူ၏။

အထက္ပါအေၾကာင္းအခ်က္မ်ားကို ေထာက္တြက္ၾကည့္လွ်င္ တည္ၿငိမ္ရင့္က်က္ေသာ ပညာႏွင့္ ခံစားတတ္ေသာသဒၶါတုိ႔သည္ ထိပ္တုိက္ဆန္႔က်င္ေနသေယာင္ရွိ၏။ ဤတြင္ ခံစားတတ္ေသာ သဒၶါဟုဆိုရာ၌ အျပဳသေဘာသာပါေသာ ခံစားမႈျဖစ္သည္ကို သတိခ်ပ္သင့္ေပသည္။ ဥပမာအားျဖင့္ သင္သည္ စစ္မွန္ေသာသဒၶါတရားျဖင့္ ဗုဒၶဘုရားကို ယုံၾကည္ကိုးကြယ္ဆည္းကပ္သည္ ဆိုၾကပါစုိ႔၊ သင္၏စိတ္အစဥ္၌ ၾကည္ႏူးဖြယ္ရာ ပီတိေသာမနႆတို႔ျဖင့္ ရႊမ္းေ၀ေနမည္မွာ မလြဲေပ။ ထုိ႔ေၾကာင့္သဒၶါတရားစစ္စစ္တြင္ ၀မ္းသာၾကည္ႏူးမႈမ်ားကို ေဆာင္ၾကဥ္းေပးေသာ အျပဳသေဘာေဆာင္သည့္ ခံစားမႈမ်ားသာ ပါ၀င္ေနရေပ၏။ ဗုဒၶသတ္မွတ္ထားေသာ ဘ၀၏ပန္းတုိင္သုိ႔သြားရာ လမ္းတစ္ေလွ်ာက္တြင္ မျဖစ္မေနေဆာင္ထားရမည့္ (၃၇)ပါးေသာ ေဗာဒိပကၡိယတရားတို႔တြင္ ၀မ္းသာၾကည္ႏူးျခင္း ပီတိသည္ တစ္ပါးအပါအ၀င္ျဖစ္သည္ကို ကႊ်ႏ္ုပ္တုိ႔ သတိထားရ ေပမည္။ ဤဆုိအပ္ခဲ့ၿပီးေသာ ဘ၀အတြက္ ဗုဒၶ၏လမ္းညႊန္ခ်က္သည္ အသိဉာဏ္ရွိေသာ (ပုဂၢိဳလ္တစ္ဦးတစ္ေယာက္ကို မရည္ညႊန္းေသာ) လူသားထုတစ္ရပ္လုံးအဖို႔ ျခံဳငုံမိေသာ ဘုံလမ္းညႊန္ခ်က္ပင္ျဖစ္ေတာ့၏။

သုိ႔ေသာ္ လူသားတစ္ဦးခ်င္းစီ၏ ဘ၀သည္ တစ္ခုႏွင့္ တစ္ခု တူညီမႈမရွိၾကပါ။ ေယဘုယ်အားျဖင့္ တူညီေသာ ဘ၀ဇာတ္ေၾကာင္းမ်ား ရွိပင္ရွိျငားေသာ္လည္း ေသးစိတ္အခ်က္အလက္၊ တစ္ဦးခ်င္း၏ခံယူခ်က္ ႏွင့္ စိတ္ေနျမတ္မျမတ္ တို႔သည္ တူညီခ်င္မွ တူညီေပလိမ့္မည္။ ကံၾကမၼာဒါရုိက္တာ၏ေအာက္တြင္ မင္းသားဘ၀ျဖစ္သည့္အခါျဖစ္၊ လူၾကမ္းဘ၀ျဖစ္သည့္အခါျဖစ္၊ ဇာတ္ပို႔ဘ၀ ေရာက္သည့္အခါေရာက္ႏွင့္ တစ္ခါတစ္ရံ ဟာသမင္းသားမ်ားလည္း ျဖစ္တတ္ၾကေပသည္။ မည္သူမဆိုနီးပါး ဇာတ္ေဆာင္ျဖစ္ေအာင္ မႀကိဳးစားခ်င္ (သုိ႔) မႀကိဳစားႏုိင္ သည့္တုိင္ မင္းသားေတာ့ျဖစ္ခ်င္ၾကသည္။ မင္းသားျဖစ္ေအာင္ ႀကိဳးစားေစကာမူ ဒါရို္က္တာ၏အလိုက် မိမိစရုိက္ႏွင့္ အံ၀င္ခြင္က်ေသာ အခန္းက႑တြင္သာ ႀကိတ္မွိတ္ပါ၀င္ေနၾကရသည္မ်ားလည္း ရွိသည္။ သို႔ေသာ္ ရွားပင္ရွားျငားေသာ္လည္း က်ရာေနရာ၊ ရရာဥစၥာျဖင့္ ေက်နပ္ေပ်ာ္ရႊင္စြာ ေရာင့္ရဲတင္းတိမ္ႏိုင္သူမ်ားလည္း ရွိေပေသးသည္။ ထုိပုဂၢိဳလ္မ်ားသည္ ဥေပကၡာသမားမ်ား ျဖစ္ၾကေသာ္လည္း ဗုဒၶအလုိအရ အထြဋ္အထိပ္ ေရာက္သူမ်ားမဟုတ္ၾကပါ။ အဘယ့္ေၾကာင့္နည္း၊ လူ႔ေလာက လူ႔ဘ၀တြင္ လူေလးမ်ိဳးေလးစားရွိေၾကာင္း ဗုဒၶကိုယ္ေတာ္တုိင္ မဇၥ်ိမနိကာယ္တြင္ ေစ့ေစ့စပ္စပ္ျခံဳငုံတင္ျပ ထားသည္ကိုေတြ႔ႏိုင္ေပသည္။ ထုိပုဂၢိဳလ္မ်ားမွာ (၁) မေကာင္းမႈအကုသိုလ္တို႔ကို ေက်နပ္ေပ်ာ္ရႊင္စြာ လုပ္ေဆာင္သူ (၂) မေကာင္းမႈဒုစရိုက္မ်ားကို မလုပ္ခ်င္လုပ္ခ်င္ ႀကိတ္မွိတ္၍ လုပ္ေဆာင္သူ (၃) ေကာင္းမႈကုသုိလ္တို႔ကို မလုပ္ခ်င္လုပ္ခ်င္ ႀကိတ္မွိတ္၍လုပ္ေဆာင္သူ ႏွင့္ (၄) ေကာင္းမႈကုသုိလ္မ်ားကို ေက်နပ္ေပ်ာ္ရႊင္စြာ လုပ္ေဆာင္သူ ဟူ၍ျဖစ္သည္။ ဤေလးမ်ိဳးျဖင့္ခ်ိန္ထုိး၍ အထက္ပါဥေပကၡာသမားမ်ားသည္ အဘယ့္ေၾကာင့္ ဗုဒၶအလုိအရ အထြဋ္အထိပ္ ေရာက္သူမ်ားမဟုတ္ၾကသနည္း၊ မည္သို႔ေသာပုဂၢိဳလ္မ်ိဳးသည္ အထြဋ္အထိပ္ ေရာက္သူမ်ား ျဖစ္ၾကသနည္း ဆိုသည္ကို သိပ္မနက္နဲလွေသာဉာဏ္ျဖင့္စဥ္းစား၍ သိရွိႏုိင္ၾကေပလိမ့္မည္။

အကႊ်ႏ္ုပ္သည္လည္း အထြဋ္အထိပ္သို႔ ေရာက္ခ်င္သူမ်ားတြင္ တစ္ေယာက္ အပါအ၀င္ျဖစ္သည္။ (ေခါင္းေဆာင္ေနရာႏွင့္ အထြဋ္အထိပ္သည္ ထပ္တူညီမႈမရွိသည္ကို သတိျပဳပါ၊)။ မည္သူ႔အတြက္မဆို အထြဋ္အထိပ္သို႔ သြားရာလမ္းသည္ ေခ်ာေမြ႔ေျဖာင့္တန္းေနသည္ေတာ့ မျဖစ္တန္ရာ။ အတက္အဆင္း အေကြ႔အေကာက္ႏွင့္ အသူရာေခ်ာက္မ်ားျဖင့္ ျပည့္ႏွက္ေနေပလိမ့္မည္။ အထြဋ္အထိပ္ဟူေသာပန္းတုိင္ကို ဥေပကၡာျပဳ၍ ငါေတာ့ ဒီခက္ခဲၾကမ္းတမ္းတဲ့လမ္းေတြ မည္းနက္ထူေျပာတဲ့ ေတာေတာင္ေတြကို မျဖတ္လုိဟု ေက်ေက်နပ္နပ္ စိတ္ပိုင္းျဖတ္ထားသူမ်ား ရွိႏိုင္သည္။ ေအာင္ျမင္မႈပန္းတုိင္ကိုလွမ္းကိုင္လိုလွ်က္ ဒီခရီးၾကမ္းကို ငါမျဖတ္သန္းလုိ ဟူ၍ ေအာင္ျမင္မႈအတြက္ ဖြင့္ေပးထားေသာလမ္းေၾကာင္းကို ဥေပကၡာျပဳထားေသာ ေၾကာင္ေၾကာင္ေတာင္ေတာင္ အေခ်ာင္သမားမ်ားလည္း ရွိေပေသးသည္။ ခက္ခဲပင္ပန္းမႈ ျပင္းရွခါးသီးမႈ ျငဴစူၿငီးေငြ႔မႈ တုိ႔ကို ႀကိတ္မွိတ္ၿမိဳသိပ္လ်က္ စိတ္၏မေကာင္းမႈသုိ႔ ညြတ္တတ္ေသာသေဘာကို ဆန္႔က်င္၍ ေအာင္ျမင္မႈတစ္ခုအတြက္ ခရီးၾကမ္းကို အံခဲျဖတ္သန္း ေနသူမ်ားလည္းရွိသည္။ တစ္ေတာင္တက္တစ္ေတာင္ဆင္း တစ္ေတာ၀င္တစ္ေတာထြက္ ခရီးၾကမ္းမ်ားကို မိတ္ေဆြဖြဲ႔လွ်က္ အခက္အခဲမ်ားကို ခ်မ္းေျမ႕ေပါ့ပါးစြာ စိတ္မပင္မပန္း ျဖတ္သန္းေနသူမ်ားလည္း အနည္းအားျဖင့္ ရွိၾကေလသည္။

ဘုရားေလာင္းသုေမဓာရွင္ရေသ့သည္ ထို အနည္းအားျဖင့္သာ ရွိေသာ ပုဂၢိဳလ္မ်ားထဲတြင္ တစ္ဦးအပါအ၀င္ျဖစ္သည္။ ဒီပကၤရာ ျမတ္စြာဘုရားရွင္၏ အထံေတာ္မွ ေလးအသေခ်ၤႏွင့္ ကမၻာတစ္သိန္းလြန္လွ်င္ ဘုရားစင္စစ္ ဧကန္ျဖစ္မည္ဟူေသာ နိယတဗ်ာဒိတ္ကုိ လက္ခံရယူေသာအခါ၀ယ္ သုေမဓာရွင္ရေသ့၏စိတ္ထဲတြင္ မနက္ျဖန္သည္ပင္ ငါ၏ဘုရားျဖစ္ေသာေန႔ ဟုခံစားရေၾကာင္း အဆိုရွိ၏။ ဆိုလုိသည္မွာ ဤမွ်ရွည္လ်ား ၾကာေညာင္းေသာ အခ်ိန္ကာလအတြင္း၌ လက္ခတ္မလြဲေတြ႔ရမည့္ ခက္ခက္ခဲခဲဟူသမွ်ကို ၾကည္ျမရႊင္လန္းေသာ စိတ္ဓာတ္အဟုန္တုိ႔ျဖင့္ မတုန္မလႈပ္ ခဏတျဖဳတ္ အတြင္း၌ပင္ ေက်ာ္လႊား လြန္ေျမာက္ႏုိင္မည္ဟု ဘုရားအေလာင္းေတာ္ မိမိကုိယ္ကုိမိမိ ယုံၾကည္ခံစား ေနရျခင္းပင္ျဖစ္သည္။ အမွန္တကယ္လက္ေတြ႔ တြင္လည္း မေရမတြက္ႏိုင္ေသာ ဘ၀ေပါင္းမ်ားစြာကို သူခံစားသည့္အတုိင္း ေက်ာ္ျဖတ္ႏိုင္ခဲ့သည္ကို ဇာတ္နိပါတ္ေတာ္မ်ားကို ေလ့လာျခင္းအားျဖင့္ သိရွိႏုိင္ေပသည္။ အမွန္တကယ္တမ္းတြင္ ေလးအသေခ်ၤႏွင့္ ကမၻာတစ္သိန္းဟူေသာ အတုိင္းအတာကာလကို အလြန္တရာ ျမန္လွပါသည္ ဆိုေသာစိတ္ျဖင့္ ျဖတ္သန္းၾကည့္လွ်င္ပင္ တဖုတ္လႈိက္လႈိက္ႏွင့္ လြန္စြာပင္ေမာဟိုက္ရပါသည္။ အ႒ကထာ အဖြင့္ က်မ္းမ်ား၏အလုိအရ တစ္ကမၻာ၏ၾကာခ်ိန္သည္ပင္ စိတ္မွန္းျဖင့္တြက္ခ်က္ရ အလြန္ခက္ခဲသည္ကို ေတြ႔ႏုိင္သည္။ စပါးက်ီတုိက္ႀကီးတစ္ခုထဲတြင္ မုန္ညွင္းေစ့မ်ားကို အျပည့္ထည့္၍ ႏွစ္ေပါင္း တစ္ရာတစ္ရာၾကာလၽွင္ တစ္ေစ့တစ္ေစ့ထုတ္ၾကည့္ပါ။ စပါးက်ီအတြင္းရွိ မုန္ညွင္းေစ့မ်ားသာကုန္သြားမည္ ကမၻာတစ္ခု၏သက္တမ္းသည္ ကုန္ဆုံးဦးမည္ မဟုတ္ဟု ဆို၏။ တဖန္ ဆင္ေျပာင္တမွ်ႀကီးမားက်စ္လ်စ္ေသာ ေက်ာက္တုန္းႀကီးကို အလြန္တရာ ႏူးညံ့သိမ္ေမြ႔ေသာ ၀ါဂြမ္းစကေလးျဖင့္ ပြတ္ပါ ေက်ာက္တုံးႀကီးသာ လုံးပါးပါး၍ ေပ်ာက္ဆုံးသြားမည္ ကမၻာႀကီးသည္ပ်က္စီးဦးမည္မဟုတ္ဟု ဆိုျပန္သည္။

ေခတ္သစ္သိပၸံပညာရွင္မ်ား၏ အဆိုအရ ယခုကႊ်ႏ္ုပ္တုိ႔ေနထုိင္ရာ ကမၻာႀကီးသည္ ေနာင္ႏွစ္ေပါင္း သန္းငါးေထာင္ၾကာလွ်င္ ပ်က္စီးလိမ့္မည္ျဖစ္သည္။ ယခုကမၻာႀကီးသည္ အိုမင္းရင့္ေရာ္ေနၿပီဟု အႏွီသိပၸံပညာရွင္မ်ားကပင္ဆို၏။ သိပၸံပညာရွင္တုိ႔အဆိုႏွင့္ ဗုဒၶက်မ္းဂန္ အလိုတုိ႔ကို ခ်ိန္ညွိတြက္ခ်က္ၾကည့္လွ်င္ ေယဘုယ်တူညီခ်က္မ်ားကို အံ့ဩဖြယ္ရာ ေတြ႔ရွိႏိုင္ေပသည္။ ဤဘဒၵကမၻာတြင္ ကကုသန္၊ ေကာဏဂုံ၊ ကႆပ၊ ေဂါတမ ဟူေသာ ဘုရားေလးဆူ ပြင့္ေပၚေတာ္မူၿပီးၿပီဟု ဗုဒၶက်မ္းဂန္မ်ားက ဆို၏။ တဖန္ဤကမၻာ၏ ေနာက္ဆုံးဘုရားတစ္ဆူအေနျဖင့္ အရိေမေတၱယ်မည္ေသာ ဘုရားတစ္ဆူ ပြင့္ေပၚေတာ္မူလိမ့္ဦးမည္ဟုဆိုျပန္၏။ ဘုရားငါးဆူ ပြင့္ရန္ရွိေသာ ဤကမၻာေျမႀကီးသည္ ေလးဆူပြင့္ေပၚေတာ္မူၿပီးၿပီဆုိလွ်င္ အုိေနၿပီဆုိသည္ကို ခန္႔မွန္း၍ရႏိုင္သည္။ သို႔ဆိုလွ်င္ ယခုႏွစ္မွစ၍ေရတြက္ေသာ္ ေနာင္ႏွစ္ေပါင္း သန္း (၅၀၀၀) အတြင္း၌ အရိေမတၱယ်ျမတ္စြာဘုရား ပြင့္ေတာ္မူမည္ ဟုဆိုႏိုင္ေပသည္။ ထိုမွ တဖန္ ႏွစ္ေပါင္းသန္း (၅၀၀၀) ၾကာၿပီးေနာက္ ကမၻာေျမႀကီးပ်က္စီးမည္ဆိုလွ်င္ လူအမ်ား အဘယ္ေနရာကို အဘယ္ပုံစံျဖင့္ ေနထုိင္ရွင္သန္ ၾကမည္နည္း။ ဤအတြက္ သိပၸံပညာကတိက်ေသာ အေျဖကိုမေပးႏိုင္သည့္တုိင္ ဗုဒၶက်မ္းဂန္မ်ားက ရွင္းလင္းေသာအေျဖကို တိတိပပေဖာ္ျပထားေလ၏။ ဗုဒၶက်မ္းဂန္မ်ား၏ အလိုအရ ကမၻာႀကီးပ်က္သုံးသည့္အခါ သံသရာတြင္ ၾကင္လည္ရဦးမည့္သတၱ၀ါမ်ားတြင္ ေမတၱာအစရွိေသာ ျဗဟၼစိုရ္တရားတို႔ကို အားထုတ္ ပႊားမ်ားေသာ နတ္လူတုိ႔သည္ အထက္ျဗဟၼျပည္သုိ႔လားေရာက္၍ က်န္ေသာ သတၱ၀ါတို႔႔၏ ဘ၀သည္ မိမိတုိ႔ဆုိင္ရာဘုံဌာနႏွင့္တကြ ပ်က္စီးျခင္းသုိ႔ေရာက္ၾကရမည္ ျဖစ္သည္။ ႏွစ္ပရိေစၦဒၾကာျမင့္ၿပီျဖစ္ေသာ ေရွးေဟာင္းက်မ္းဂန္မ်ားျဖစ္သည့္ အတြက္ ဒ႑ာရီဆန္သည္ဟုဆိုလွ်င္ အျပစ္မဆုိသာပါ။ သို႔တုိင္ ယခုမ်က္ေမွာက္ကမၻာႀကီး၏ အျဖစ္အပ်က္တို႔သည္သာလွ်င္ ထုိထိုေရွးလူႀကီးမ်ား အတြက္ ပို၍ပင္ဒ႑ာရီဆန္ေနေပလိမ့္မည္မွာ လြဲအံ့မထင္။ ရာစုႏွစ္ကိုမဆိုထားႏွင့္ ဆယ္စုႏွစ္ပိုင္းအတြင္း၌ပင္ စိတ္ကူးျဖင့္ေသာ္မွ မမွန္းဆႏိုင္ေသာ အျဖစ္အပ်က္ဆန္းမ်ား အဆက္မပ်က္ျဖစ္ပ်က္ေနသည္မွာ ကႊ်ႏ္ုပ္တို႔ ကိုယ္ေတြ႔ပင္ ျဖစ္သည္။ တခ်ိဳ႕ဆန္းၾကယ္ေသာ အျဖစ္အပ်က္တို႔ကို သဘာ၀ကဖန္တီး၍ တခ်ိဳ႕ကိုမူ လူတုိ႔ကိုယ္တုိင္ဖန္တီးၾက၏။ ျဖစ္ႏိုင္အံ့မထင္ဟုပင္ လူတို႔မထင္ထားေသာ သိပၸံစာတန္းမ်ား၊ ဇာတ္လမ္းမ်ား ႏွင့္ ၀တၳဳမ်ားကို အႏွီသိပၸံပညာရွင္မ်ား ဖန္တီးထားေၾကာင္း ကႊ်ႏု္ပ္တို႔ေတြ႔ႏုိင္ေပသည္။ ဒ႑ာရီကိုပင္ အနာဂါတ္ျဖစ္ေအာင္ တီထြင္ထားေသာ ဤသိပၸံေခတ္ႀကီးတြင္ သမိုင္းကိုဒ႑ာရီဟုဆိုကာ ပစ္ပယ္ေသာ ပုဂၢိဳလ္မ်ားသည္ ဖြင့္ထားေသာ ႏွလုံးသားမရွိသည့္ အေပၚယံသမားမ်ားပင္ ျဖစ္ေပလိမ့္မည္။ ထုိသူတို႔၏ႏွလုံးသားသည္ အရာရာတိုင္းကိုလက္မခံႏုိင္ေသာေၾကာင့္ ဖြင့္ထားေသာႏွလုံးသားမရွိရကား အေပၚယံ သမားမ်ားပီပီ ဘ၀၏အႏွစ္သာရကို ႏွလုံးသားျဖင့္ခံစားနားလည္ႏုိင္ဦးမည္မဟုတ္ေခ်။ ဤကမၻာေျမႀကီးကို လူတို႔၏ မ်က္စိ၊နား၊ႏွာ၊လွ်ာ၊ကိုယ္၊စိတ္တုိ႔ျဖင့္ ေတြ႔ထိခံစားနားလည္းျခင္း သည္ပင္ ဘ၀ျဖစ္သည္ဟု ဗုဒၶအဘိဓမၼာကဆို၏။ လူတို႔ပိုင္ဆုိင္သည့္ ထုိေျခာက္ပါးေသာ အစိတ္အပိုင္းမ်ား၌လည္း စိတ္သည္သာလွ်င္ ပဓာနအခ်ဳပ္ဟုဆို ျပန္၏။ အဘိဓမၼာအလိုအရ ထိုစိတ္၏မွီရာသည္ ႏွလုံးသားျဖစ္၏။ သို႔ဆိုလွ်င္ လူသားတို႔၏ႏွလုံးသားႏွင့္ ကမၻာေျမႀကီး၏သဘာ၀တို႔သည္ အဆက္အသြယ္ ရွိေနၾကသည္ဟု ဆုိႏုိင္ေပသည္။ သည့္အတြက္ေၾကာင့္ ကမၻာေျမႀကီးကိုနားလည္ဖုိ႔ ကႊ်ႏ္ုပ္တုိ႔၏ဘ၀ကို ကႊ်ႏ္ုပ္တုိ႔ကုိယ္တုိင္ နားလည္ဖုိ႔ ဦးစြာပထမ ႀကိဳစားရေပဦးမည္။ ဘ၀ကိုနားလည္ျခင္းဟူသည္ အမွန္ျမင္၀ါဒဟုဆုိအပ္ေသာ ေယာနိေသာမနသိကာရျဖင့္ မိမိျဖစ္ရာဘ၀ကို နားလည္းေပးျခင္းပင္ျဖစ္၏။

ဤသို႔ဤႏွယ္ ဘ၀ကိုနားလည္သြားၿပီဆုိလွ်င္ ကမၻာႀကီးကိုသာမက စၾက၀ဠာတစ္ခုလုံးကိုပါ နားလည္ရန္ မခက္ခဲေတာ့ေပ။ ယခုဆိုလွ်င္သိပၸံပညာရွင္မ်ားသည္ စၾက၀ဠာအတြင္းရွိ ၿဂိဳလ္ကမၻာမ်ားကိုနားလည္ရန္ အာကာသအတြင္းသို႔ ၿဂိဳလ္တုမ်ားလႊတ္တင္၍ စမ္းသပ္မႈမ်ား ျပဳလုပ္လွ်က္ရွိၾကသည္။ ယခုအခ်ိန္အထိတိုင္ လကမၻာႏွင့္အဂၤါၿဂိဳလ္အေၾကာင္းကိုသာလွ်င္ အနည္းငယ္မွ်နားလည္ထားၾကေလသည္။ ဤတြင္သိပၸံပညာရွင္မ်ား အၾကံျဖစ္မိသည္မွာ အုိမင္းရင့္ေရာ္လာေနမႈေၾကာင့္ ကမၻာေျမႀကီးပ်က္စီးသြားၿပီဆုိလွ်င္ အဂၤါျဂိဳလ္ေပၚသို႔လူသတၱ၀ါ မ်ားေျပာင္းေရႊ႕ေနထုိင္ရန္ျဖစ္သည္။ အဂၤါၿဂိဳလ္ေပၚတြင္ ေရရွိသည္၊ သက္ရွိမ်ား ေနထုိင္ရွင္သန္ခဲ့ဖူးသည္ဟုယူဆရသည္၊ ၄င္း၏တည္ေနပုံသည္ ကမၻာေျမႀကီးႏွင့္ ဆင္တူသည္ဟုဆုိကာ ကမၻာေျမႀကီးပ်က္စီးလွ်င္ အဆိုပါၿဂိဳလ္ေပၚ၌ေနထုိင္ရန္အၾကံျဖစ္မိ ၾကျခင္းျဖစ္သည္။ သို႔ေသာ္ၿဂိဳလ္ကမၻာေပါင္း ကုေဋသိန္းေသာင္းမကရွိေသာ နဂါးေငြ႔တန္း ဂလက္ဆီထဲတြင္ ကမၻာေျမႏွင့္ အေနအထားလုံး၀ခႊ်တ္စြပ္တူေသာ ၿဂိဳလ္ကမၻာရွိေနလွ်င္ လူသားမ်ားအတြက္ အဂၤါၿဂိဳဟ္ထက္ပို၍သင့္ေတာ္ေပလိမ့္မည္။ ဤသည္ကိုတြက္ခ်က္မိေသာ သိပၸံပညာရွင္တို႔သည္ ထုိကဲ့သုိ႔ေသာ လူသားမ်ားအတြက္ အဆင္ေျပမည့္ ၿဂိဳဟ္မ်ိဳးကို ရွာေဖြရန္ေဆြးေႏြးၾကျပန္သည္။ အထက္တြင္ျပဆုိခဲ့သည့္အတုိင္း လူသားတုိ႔ေနထုိင္ရာ ကမၻာၿဂိဳဟ္ပါ၀င္ေသာ ေနအဖြဲ႔အစည္း (solar system) မွ အပ နဂါးေငြ႔တန္း ဂလက္ဆီထဲတြင္ ၿဂိဳဟ္ေပါင္းမေရမတြက္ႏိုင္ေအာင္ရွိ၏။ ထိုၿဂိဳဟ္ကမၻာမ်ားသို႔ ေရာက္ေအာင္သြားရန္မွာလည္း ကမၻာ့အျမန္ဆုံး အကာသလြန္းျပန္ယာဥ္ျဖင့္ သြားလွ်င္ပင္ ႏွစ္ေပါင္းႏွစ္ေသာင္းခန္႔ ၾကာမည္ျဖစ္သည္။ ဤတြင္ လက္ရွိကမၻာေျမႀကီးပ်က္စီးသြားလွ်င္ လူသားမ်ားေနထုိုင္ရန္ အာကာသအတြင္း ကမၻာသစ္ရွာေဖြေရးစီမံကိန္းမွာ ေမွးမွိန္သြားေတာ့၏။ ေနာက္ဆုံးတြင္ ကမၻာသစ္ရွာေဖြေရးတြင္ ပါ၀င္သူ သိပၸံပညာရွင္မ်ားကိုယ္တုိင္က တကယ္တမ္းတြင္ ကၽႊႏ္ုပ္တုိ႔သည္ ကၽႊႏု္ပ္တုိ႔ေနထုိင္ရာ မိခင္ကမၻာေျမႀကီးကိုပင္ အျပည့္အ၀နားမလည္ေသးပါ။ ထို႔ေၾကာင့္ ကမၻာေျမႀကီးျပင္ပရွိ အျခားအျခားေသာ ၿဂိဳဟ္ကမၻာမ်ားကို မစုံစမ္းမီ ဤကမၻာေျမႀကီးကုိပင္ လုံးလုံးလ်ားလ်ားနားလည္ ေအာင္ဦးစြာပထမ ႀကိဳးစားရပါဦးမည္ဟု ၀န္ခံသြားရွာေလသည္။

ဘ၀ကိုနားလည္လွ်င္ ကမၻာႀကီးကိုသာမက စၾက၀ဠာတစ္ခုလုံးကိုပင္ နားလည္ႏိုင္သည္ဟု အထက္တြင္ဆုိခဲ့ၿပီ။ ထုိ႔ေၾကာင့္ ေနာင္တစ္ခ်ိန္ခ်ိန္တြင္ အႏွီသိပၸံပညာရွင္မ်ားကပင္ ကမၻာႀကီးကုိနားလည္ဖုိ႔ ကၽႊႏ္ုပ္တုိ႔ကိုယ္ကို ကၽႊႏ္ုပ္တုိ႔နားလည္ေအာင္ အလ်င္ ႀကိဳးစားရပါဦးမည္ဟု ၀န္ခံရလိမ့္ဦးမည္ကို ျမင္ေယာင္ေနမိပါသည္။ ဤအျဖစ္အပ်က္သည္ သံယုတၱနိကာယ္ ေရာဟိတႆသုတ္ တြင္ေဖာ္ျပထားေသာ ေရာဟိတႆရဟန္း၏ အျဖစ္အပ်က္ႏွင့္ ဆင္တူလွေပသည္။ ျမတ္စြာဘုရားရွင္ လက္ထက္ေတာ္က ေရာဟိတႆအမည္ရွိေသာ ရဟန္းတစ္ပါးသည္ စၾက၀ဠာ၏အဆုံးကို သိရွိလုိေသာအာသီသ လြန္စြာျပင္းျပလာရကား မိမိ၏စ်ာန္ အဘိညာဥ္ ကိုအသုံးျပဳ၍ တစ္စကၠန္႔လွ်င္ ၿဂိဳဟ္ကမၻာအလုံးငါးဆယ္ ႏႈံးျဖင့္ အခ်ိန္အတန္ၾကာ အလြန္လ်င္ျမန္စြာ လွည့္လည္ျဖတ္သန္းသြားလာပါေသာ္လည္း စၾက၀ဠာ၏အဆုံးကုိ မေရာက္ႏုိင္ရွိေလ၏။ စၾက၀ဠာအဆုံးကို ရွာျခင္းငွာ မတတ္ႏိုင္သည့္ အဆုံးတြင္ ကမၻာၿဂိဳဟ္ေပၚရွိ ပညာရွိဟုနာမည္ေက်ာ္ၾကားေသာ ဗုဒၶ အထံတြင္ စၾက၀ဠာ၏ အဆုံးကို ေမးေလွ်ာက္ေလ၏။ ဤတြင္ ေရာဟိတႆရေသ့အား ဗုဒၶရွင္ေတာ္မွ ဥပမာေပးဆုံးမပုံမွာ အလြန္သေဘာက် ႏွစ္ၿခိဳက္ဖြယ္ရာေကာင္းလွ ေပသည္။ စၾက၀ဠာ၏အဆုံးကုိ မေျပာမီ ဗုဒၶက ေရာဟိတႆ ရေသ့အား ဥပမာေပးပုံမွာ “ေလွသေဘၤာတို႔ျဖင့္ သမုဒၵရာအျပင္၌ ကုန္သြယ္မႈကိုျပဳလုပ္ၾကေသာ ေရာင္း၀ယ္ေရးသမားတုိ႔သည္ သမုဒၵရာအတြင္း၌ လမ္းေပ်ာက္ေသာ အခါ၀ယ္ ခုိငွက္တုိ႔ကိုအသုံးျပဳ၍ နားခုိမွီတြယ္ရာကၽႊန္းကို ရွာေဖြေသာ ဓေလ့ထုံးစံရွိၾက၏။ ေလွသေဘၤာမွ ေစလႊတ္လိုက္ေသာ ခုိငွက္တုိ႔သည္ နားခုိစရာကၽႊန္းကို မေတြ႔လွ်င္ ေစလႊတ္လုိက္ေသာ သေဘၤာေပၚရွိသခင့္ထံသုိ႔ ျပန္၍လာရၿမဲျဖစ္၏။ ဤအတူပင္ သင္ရေသ့သည္လည္း အာကာသအတြင္း၌ လွည့္လည္၍ စၾကာ၀ဠာ၏အဆုံးကိုရွာမရသည္တြင္ ဤကမၻာၿဂိဳဟ္ေပၚသုိ႔သာ တဖန္ျပန္၍လာရသည္ မဟုတ္ေပတကား“ ဟု ဆုိဆုံးမေလ၏။ ထုိ႔ေနာက္ စၾက၀ဠာ၏အဆုံးကိုဆက္၍ ေဟာၾကားသည္မွာ “ခ်စ္သား ေရာဟိတႆ ေလာကီစ်ာန္အဘိညာဥ္ကို အသုံးျပဳ၍ အာကာသအတြင္း လွည့္လည္ကာမွ်ျဖင့္ စၾက၀ဠာ၏အဆုံးကို မေရာက္ႏုိင္။ အမွန္အားျဖင့္ သင္သည္ စၾက၀ဠာ၏အဆုံးကို ေတြ႔လုိလွ်င္ သင္၏တစ္လံမွ်သာရွိေသာ ခႏၶာကုိယ္အတြင္း၌သာ ရွာရမည္“ ဟု မိန္႔ဆုိေလ၏။ ဤသည္မွာ ဘ၀ကိုနားလည္လွ်င္ ကမၻာႀကီးကိုသာမက စၾက၀ဠာတစ္ခုလုံး ကိုပါနားလည္ႏုိင္သည္ဟူေသာ အဆိုအတြက္ ခုိင္လံုေသာ အေထာက္အထားျဖစ္ေတာ့၏။

ဤသို႔ျဖင့္ သိပၸံကိုသာလွ်င္ တစ္ခုတည္းေသာ ဘ၀အက်ိဳးျပဳကိရိယာအျဖစ္ အထင္ႀကီးအားထားေသာ၊ ဗုဒၶအဆုံးအမ ဘ၀လမ္းျပစာေပတုိ႔မွ ေ၀းကြာေနေသာ ေခတ္လူငယ္တုိ႔အတြက္ ဗုဒၶ၏ ဘ၀ေအာင္ျမင္ေရး လမ္းညႊန္ခ်က္ကို သိပၸံ၏ေတြ႔ရွိခ်က္တုိ႔ႏွင့္ ႏိႈင္းယွဥ္၍ အက်ိဳးျမင္မည္ထင္ေသာေၾကာင့္ သဘာ၀က်က် တင္ျပလုိက္ရေပသည္။ မွန္ေပသည္၊ ေခတ္လူငယ္တုိ႔သည္ ဘ၀ႏွင့္ပက္သက္လာလွ်င္ ခံစားခ်က္မေလးနက္ဘဲ သိပၸံပညာသာလွ်င္ ဘ၀၏ျပႆနာ အျဖာျဖာကို လက္ေတြ႔က်က် ေျဖရွင္းျပႏုိင္သည္ထင္ၾကသည္။ သိပၸံပညာျဖင့္ ျပႆနာတစ္ခုေျဖရွင္းၿပီးတုိင္း ပထမေရလိႈင္းပင္ ကမ္းစပ္မေရာက္ေသးခင္ ေနာက္တစ္လႈိင္း ထပ္ဆင့္ ဆိုသကဲ့သုိ႔ မီးခုိးၾကြက္ေလွ်ာက္ျပႆနာမ်ား တစ္လႊားလႊားေပၚေပါက္ ခ်ဳပ္ေပ်ာက္ေနသည္ကုိ အမ်ားသိရွိၾကၿပီးျဖစ္သည္။ အသစ္အသစ္ေရာက္ရွိလာေသာ ဘ၀ျပႆနာမ်ားသည္ အဆင့္ျမင့္ျမင့္ျပႆနာမ်ား ျဖစ္ၾကသည္ကိုလည္း သတိထားမိၾကမည္ထင္သည္။ ထုိ႔ေၾကာင့္ သိပၸံပညာက မေျဖရွင္းႏိုင္ေသာ ျပႆနာအမ်ားအျပား မေရမတြက္ႏိုင္ေအာင္ ရွိခဲ့ၾကလိမ့္ဦးမည္ျဖစ္သည္။ စိန္ေခၚမႈအသစ္အသစ္တုိ႔သည္ ေျဖရွင္း၍မျဖစ္ႏုိင္သည့္ အေျခအေနသုိ႔ပင္ ေရာက္ရွိလာေတာ့မည္ျဖစ္သည္။ ကမၻာႀကီးပ်က္သုဥ္းျပာက်မည့္အနာဂါတ္ ကာလသည္ ထုိအခ်ိန္အခါကို ေစာင့္ႀကိဳ၍ေနေလသည္။ ABC news, FOX news ကဲ့သုိ႔ေသာ တစ္ခ်ိဳ႕ေသာ သီတင္းဌာနမ်ားက လာမည့္ 2012 တြင္ပင္ ကမၻာႀကီးဆုံးခန္းတုိင္ေတာ့မည္ဟု ေဟာကိန္းထုတ္ေနၾကေလၿပီ။ ဤသုိ႔ဆုိျခင္းအားျဖင့္ ဗုဒၶ၏လမ္းညႊန္ခ်က္မ်ားသာလွ်င္ ကမၻာေလာကႀကီးတစ္ခုလုံးရွိ လူသားအားလုံးတို႔၏ ဘ၀ျပႆနာအားလုံးကို ခၽႊင္းခ်က္မရွိ ေျဖရွင္းႏုိင္ဘိ၏ ဟု မဆိုလို။ ဘ၀ရွင္တစ္ဦးစီ၏ အက်င့္စရိုက္ကိုလုိက္၍သာလွ်င္ ေျဖရွင္းႏိုင္မရွင္းႏုိင္ ဆုံးျဖတ္ႏုိင္မည္ျဖစ္သည္၊ မွန္၏။ ဗုဒၶ၏ဘ၀လမ္းညႊန္ခ်က္မ်ားကို ယုံၾကည္ခံစားလုိေသာ သဒၶါစရုိက္မရွိလွ်င္ ထုိလမ္းညႊန္ခ်က္ မ်ားသည္ ထုိသူ႔အတြက္ အခ်ည္းအႏွီးသက္သက္ပင္ ျဖစ္ေပလိမ့္မည္။ မည့္သုိ႔ဆုိေစ သူ႔ဘ၀ျပႆနာကို သူကုိယ္တုိင္ နည္းလမ္းမွန္မွန္ျဖင့္ ျဖည့္က်င့္၍ ေျဖရွင္းႏိုင္လွ်င္ သူ႔ကုသိုလ္အေလ်ာက္ သူ႔ကမၻာသည္လည္း ၿငိမ္းခ်မ္းႏုိင္မည္ျဖစ္သည္။ ထို႔ေၾကာင့္ ဘ၀အတြက္ သံသယတုိ႔ျဖင့္ ပညာကုိအသုံးမခ်မီ သဒၶါတရားကုိ ဦးစြာပြားမ်ားေစခ်င္သည္။ ဗုဒၶ၏ကိုယ္က်င့္တရားႏွင့္ သူ၏တရားစကားမ်ားသည္ အစ၊အလယ္၊အဆုံး သုံးပါးလုံး၏ ေကာင္းျခင္းႏွင့္ ျပည့္စုံ၍ ယုံၾကည္မႈသဒၶါတရား တုိးပြာေစႏိုင္ေလာက္ေအာင္လည္း အဆင့္အတန္းရွိလွေပသည္။ ဤသုိ႔ျဖင့္ ခံစားတတ္ေသာ သဒၶါႏွလုံးသားကို တည္ၾကည္ေလးနက္ေသာပညာတရားျဖင့္ ထိန္းေက်ာင္းႏိုင္ေသာ ပုဂၢိဳလ္တို႔သည္ ဗုဒၶအလိုေတာ္အရ လက္ေတြ႔က်က်သာမက သိပၸံနည္းအလြန္ပါ ဘ၀ကို ကုိယ္စီကိုယ္ငွ ခံစား နားလည္ႏိုင္ၾက၍ ေအာင္ျမင္မႈ ပန္းတုိင္ ကို လွမ္းကိုင္ႏိုင္မည္ျဖစ္ေတာ့သည္။

ဆက္ဖတ္မယ္

Blogger template 'CoolingFall' by Ourblogtemplates.com 2008